ಸಂಗತ
ನಾನು ವಿಶ್ವದ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ದೇಶಗಳನ್ನು ಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಅಸಾಧಾರಣ ಸೌಂದರ್ಯದ ತಾಣಗಳನ್ನು ಕಣ್ತುಂಬಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಅಪರೂಪದ ಸೃಷ್ಟಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಪಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ; ಆದರೆ ಇವೆಲ್ಲವುಗಳ ನಡುವೆ ಮಾರಿಷಸ್ಗೆ ಯಾವುದೂ ಸಾಟಿಯಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಲು ನನಗೆ ಯಾವುದೇ ಹಿಂಜರಿಕೆಯಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿನ ಸಾಗರ ಎಷ್ಟು ಮೋಡಿ ಮಾಡುತ್ತದೆ ಎಂದರೆ, ಅಲೆಗಳನ್ನು ಎಣಿಸುತ್ತಲೇ ನೀವು ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಕಳೆಯಬಹುದು. ಇಲ್ಲಿನ ನೀರು ಗಾಜಿನಷ್ಟೇ ಸ್ವಚ್ಛವಾಗಿದೆ; ಗಾಜಿನ ತಳವಿರುವ ದೋಣಿಯ ಮೂಲಕ ನೋಡಿದರೆ, ಬೆರಗುಗೊಳಿಸುವ ಹವಳದ ದಿಬ್ಬಗಳ ನಡುವೆ ಬಣ್ಣಬಣ್ಣದ ಮೀನುಗಳು ಈಜಾಡುವುದನ್ನು ಕಣ್ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು.
ಇಲ್ಲಿನ ಜನರು ಅಪಾರ ವಾತ್ಸಲ್ಯ ಮತ್ತು ನೈಜ ಆತಿಥ್ಯ ಮನೋಭಾವವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ; ಯಾವುದೇ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿಯ ಸೆಲೆ ಇಷ್ಟು ಪವಿತ್ರವಾಗಿ ಹರಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಎಂದು ನಿರಂತರ ವಾಗಿ ಬೆರಗುಪಡುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ!
ನಾನು ತಂಗಿದ್ದ ‘ಒನ್ಓನ್ಲಿ ಲೆ ಸೇಂಟ್ ಗೆರಾನ್’ ರೆಸಾರ್ಟ್ನ ಜನರಲ್ ಮ್ಯಾನೇಜರ್ ರೋಮನ್ ಗೊಯೆಟ್ಷ ಅವರ ಶಬ್ದಕೋಶದಲ್ಲಂತೂ ‘ಇಲ್ಲ’ ಎಂಬ ಪದಕ್ಕೇ ಜಾಗವಿರಲಿಲ್ಲ, ಪ್ರತಿಯೊಂದಕ್ಕೂ ಕೇವಲ ವಿನಮ್ರವಾದ ‘ಹೌದು’ ಎಂಬುದಷ್ಟೇ ಇತ್ತು! ಮಾರಿಷಸ್ನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಉಸಿರಿನಲ್ಲೂ ಹೆಣೆದುಕೊಂಡಿರುವ ಈ ಪ್ರೀತಿಯು, ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಕೆಲವು ಕಥೆಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತಿದೆ. ‘ಲೋಕಮತ್ ಒನ್ ವರ್ಲ್ಡ್ ಸಮ್ಮಿಟ್ ಮತ್ತು ಅವಾರ್ಡ್ಸ್’ ಸಂದರ್ಭ ದಲ್ಲಿ, ಮಾರಿಷಸ್ನ ಗಾಳಿಯನ್ನು ಉಸಿರಾಡುತ್ತಾ, ಸಾಗರದ ಉತ್ಸಾಹಭರಿತ ಅಲೆಗಳ ನಡುವೆ ನನ್ನ ಹೃದಯದಾಳದಿಂದ ಬದುಕಿನ ಪರಮಾನಂದವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವ ಅವಕಾಶ ನನಗೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಸಿಕ್ಕಿತು.
ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: Dr Vijay Darda Column: ಜಗತ್ತಿಗೇಕೆ ಹೀಗೆ ವಿನಾಶವನ್ನೇ ಸಂಭ್ರಮಿಸುವ ಕೆಟ್ಟ ಬುದ್ದಿ ?
ಜನರು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬರುತ್ತಾರೆ, ಮಾರಿಷಸ್ನ ಪ್ರೇಮಪಾಶಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಮರಳಲು ಹಂಬಲಿಸುತ್ತಾರೆ. ಏಳು ವಿಭಿನ್ನ ಬಣ್ಣಗಳ ಮಣ್ಣಿನ ನೋಟವು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರನ್ನೂ ಮಂತ್ರಮುಗ್ಧರನ್ನಾಗಿಸುತ್ತದೆ. ಪ್ರಕೃತಿ ಎಂತೆಂತಹ ಅದ್ಭುತಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ!
ಮಾರಿಷಸ್ನ ನೈಋತ್ಯ ಭಾಗದಲ್ಲಿರುವ ಚಾಮರೆಲ್ ಹಳ್ಳಿಯ ಸಮೀಪ, ಕೆಂಪು, ಕಂದು, ನೇರಳೆ, ಹಸಿರು, ನೀಲಿ, ಊದಾ ಮತ್ತು ಹಳದಿ ಬಣ್ಣಗಳ ರೋಮಾಂಚಕ ಮರಳು ದಿಬ್ಬಗಳು ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತವೆ. ಅತ್ಯಂತ ಗಮನಾರ್ಹ ಅಂಶವೆಂದರೆ, ನೀವು ಈ ವಿಭಿನ್ನ ಬಣ್ಣಗಳ ಮರಳನ್ನು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಬೆರೆಸಿದರೂ ಸಹ, ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ ಅವು ತಾವಾಗಿಯೇ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಪದರಗಳಾಗಿ ವಿಂಗಡಿಸ ಲ್ಪಡುತ್ತವೆ. ಇದರ ಹಿಂದಿರುವ ವೈeನಿಕ ವಿವರಣೆಗಳನ್ನು ನಾವು ಹುಡುಕಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಇದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಅಸಾಧಾರಣವಲ್ಲವೇ? ಇಲ್ಲಿ ನೀವು ಎಲ್ಲಾ ಜಾತಿ ಮತ್ತು ಬಣ್ಣದ ಜನರನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು, ಆದರೆ ಅವರು ಎಂದಿಗೂ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಪದರಗಳಾಗಿ ವಿಭಜನೆಗೊಂಡಿರುವುದನ್ನು ನೀವು ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರು ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಜನಾಂಗೀಯ ಮತ್ತು ಧಾರ್ಮಿಕ ಗುರುತುಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದು, ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಅಪಾರ ಹೆಮ್ಮೆ ಪಡುತ್ತಾರೆ; ಆದರೂ ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಒಂದು ಸುಂದರ ಹಾರದಲ್ಲಿ ಪೋಣಿಸಿದ ಮಣಿಗಳಂತೆ ಒಂದಾಗಿದ್ದಾರೆ!
13 ಲಕ್ಷಕ್ಕಿಂತ ಕಡಿಮೆ ಜನಸಂಖ್ಯೆ ಹೊಂದಿರುವ ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಸರಿಸುಮಾರು ಶೇಕಡಾ 48ರಷ್ಟು ಹಿಂದೂಗಳು, ಶೇಕಡಾ 26ರಷ್ಟು ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರು, ಶೇಕಡಾ 17ರಷ್ಟು ಮುಸ್ಲಿಮರು ಮತ್ತು ಶೇಕಡಾ 9ರಷ್ಟು ಇತರ ಧರ್ಮಗಳಿಗೆ ಸೇರಿದವರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಬಹುಪಾಲು ಭಾರತೀಯ ಮೂಲದ ಜನರು ಬಿಹಾರ, ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶ ಮತ್ತು ತಮಿಳು, ತೆಲುಗು, ಮರಾಠಿ ಹಾಗೂ ಗುಜರಾತಿ ಸಮುದಾಯಗಳಿಗೆ ಸೇರಿದವರಾಗಿದ್ದಾರೆ.
ಇವರಲ್ಲದೆ, ಆಫ್ರಿಕನ್ -ಯುರೋಪಿಯನ್ ಮಿಶ್ರ ತಳಿಯ ಕ್ರಿಯೋಲ್ ಜನರು ಹಾಗೂ ಸಿನೋ-ಮಾರಿಷಿಯನ್ ಮತ್ತು -ಫ್ರಾಂಕೋ-ಮಾರಿಷಿಯನ್ ಜನರೂ ಇಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಅತ್ಯಂತ ಗಮನಾರ್ಹ ಸಂಗತಿಯೆಂದರೆ, ಇಂತಹ ಸಮೃದ್ಧ ವೈವಿಧ್ಯತೆಯ ಹೊರತಾಗಿಯೂ, 1968ರಲ್ಲಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಪಡೆದ ನಂತರ ಮಾರಿಷಸ್ ಒಂದೇ ಒಂದು ಕೋಮು ಗಲಭೆಗೂ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿಲ್ಲ.
ಇಲ್ಲಿನ ಸಂವಿಧಾನವು ಎಲ್ಲಾ ಧರ್ಮಗಳಿಗೂ ಸಮಾನ ಹಕ್ಕುಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ, ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಧಾರ್ಮಿಕ ಸಹಿಷ್ಣುತೆಯನ್ನು ಕಲಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಾ ಧರ್ಮಗಳ ಜನರು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಪರಸ್ಪರರ ಹಬ್ಬಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದಾಗ್ಯೂ, ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಮೂಡು ತ್ತಿರಬಹುದು: ಈ ನೆಲದ ನಿಜವಾದ ಮೂಲ ನಿವಾಸಿಗಳು ಯಾರು? ಅದಕ್ಕೆ ಸಿಗುವ ಉತ್ತರ ಅತ್ಯಂತ ನೋವಿನಿಂದ ಕೂಡಿದೆ. ಈ ಭೂಮಿಯ ನಿಜವಾದ ಮೂಲ ನಿವಾಸಿ ‘ಡೋಡೋ’ ಪಕ್ಷಿ. ಇಂದಿಗೂ ಅದು ಮಾರಿಷಸ್ನ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಲಾಂಛನವಾಗಿ ಉಳಿದಿದೆ.
ನಾವು ಅದನ್ನು ‘ಲೋಕಮತ್ ಒನ್ ವರ್ಲ್ಡ್ ಸಮ್ಮಿಟ್’ನ ಲೋಗೋದಲ್ಲೂ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡಿ ದ್ದೆವು. ಆದರೆ, ಡೋಡೋ ಪಕ್ಷಿಯು ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದು 1662ರಲ್ಲಿ. 1510ರಲ್ಲಿ ಪೋರ್ಚುಗೀಸ್ ನಾವಿಕನೊಬ್ಬ ಈ ದ್ವೀಪವನ್ನು ಪತ್ತೆ ಹಚ್ಚಿದಾಗ, ಡೋಡೋಗಳು ಹೇರಳವಾಗಿ ದ್ದವು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಮಾರಿಷಸ್ನಲ್ಲಿ ಡೋಡೋವನ್ನು ಬೇಟೆಯಾಡಬಲ್ಲ ಯಾವುದೇ ಇತರ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಇರಲಿಲ್ಲ.
ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ, ಪಕ್ಷಿಯಾಗಿದ್ದರೂ ಅದು ಹಾರುವ ಅಗತ್ಯವನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಅನುಭವಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಮನುಷ್ಯರನ್ನೂ ನೋಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಈ ಮನುಷ್ಯರೇ ತಮ್ಮ ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿನಾಶಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ವಾಗುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಅದಕ್ಕೆ ಹೇಗೆ ತಾನೇ ತಿಳಿದಿರಲು ಸಾಧ್ಯ? ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ, ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದ ಡಚ್, ಪೋರ್ಚುಗೀಸ್ ಮತ್ತು ಬ್ರಿಟಿಷರು ಆಹಾರಕ್ಕಾಗಿ ಡೋಡೋಗಳನ್ನು ಬೇಟೆಯಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿ ದರು.
ಮನುಷ್ಯರ ಜೊತೆಗೆ ಹಂದಿಗಳು, ಇಲಿಗಳು, ನಾಯಿಗಳು ಮತ್ತು ಕೋತಿಗಳು ದ್ವೀಪಕ್ಕೆ ಬಂದವು; ಇವೆಲ್ಲವೂ ಡೋಡೋದ ಮೊಟ್ಟೆಗಳು ಮತ್ತು ಮರಿಗಳನ್ನು ತಿನ್ನಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದವು. ಮನುಷ್ಯರು ಕೃಷಿಗಾಗಿ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಲು ಅರಣ್ಯಗಳನ್ನೂ ನಿರ್ದಯವಾಗಿ ನಾಶಪಡಿಸಿದರು. ಆ ಕಾಡುಗಳ ಆಳದಲ್ಲಿ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಮರವಿತ್ತು, ಅದರ ಬೀಜಗಳು ಡೋಡೋದ ಉಳಿವಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಮುಖ್ಯವಾಗಿದ್ದವು ಎಂದರೆ, ಅದನ್ನು ‘ಡೋಡೋ ಮರ’ ಎಂದೇ ಕರೆಯಲಾಯಿತು. ಡೋಡೋಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಕ್ಷೀಣಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಡೋಡೋ ಮರದ ಹೊಸ ಸಸಿಗಳು ಮೊಳಕೆಯೊಡೆಯು ವುದೇ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿಂತುಹೋಯಿತು. ಕಾರಣವೇನೆಂದರೆ, ಆ ಬೀಜಗಳು ಅತ್ಯಂತ ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಹೊರ ಕವಚವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದವು; ಡೋಡೋದ ಜೀರ್ಣಾಂಗ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಈ ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಕವಚವನ್ನು ಮೃದುಗೊಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು, ನಂತರ ಅದು ಮಲದ ಮೂಲಕ ಹೊರಬಂದಾಗ ಬೀಜ ಮೊಳಕೆಯೊಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು.
ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಈ ಪರಸ್ಪರ ಅವಲಂಬನೆಯ ಚಕ್ರವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ, ಡೋಡೋ ಈಗಾಗಲೇ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅಳಿದುಹೋಗಿತ್ತು. ಅದೃಷ್ಟವಶಾತ್, ಮಾರಿಷಸ್ ಡೋಡೋ ಮರವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಯಿತು ಮತ್ತು ಅದರ ಪುನರುಜ್ಜೀವನದ ಕಥೆಯೂ ಅಷ್ಟೇ ಆಕರ್ಷಕವಾಗಿದೆ.
ಬೀಜಗಳನ್ನು ಕಾಡು ಟರ್ಕಿ ಕೋಳಿಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಅಲ್ಡಾಬ್ರಾ ದೈತ್ಯ ಆಮೆಗಳಿಗೆ ತಿನ್ನಿಸಲಾಯಿತು; ಅವುಗಳ ಜೀರ್ಣಾಂಗಗಳ ಮೂಲಕ ಹಾದುಹೋದ ನಂತರ ಬೀಜಗಳು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಮೊಳಕೆ ಯೊಡೆದವು. ಇಂದು, ನರ್ಸರಿಗಳಲ್ಲಿ ಬೀಜಗಳ ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಹೊರ ಕವಚವನ್ನು ಮರಳು ಕಾಗದ ದಿಂದ (ಸ್ಯಾಂಡ್ಪೇಪರ್) ಉಜ್ಜಿ ತೆಳುಗೊಳಿಸುವ ಮೂಲಕ ಹೊಸ ಸಸಿಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಮಾರಿಷಸ್ ಪ್ರವಾಸದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಅಲ್ಲಿ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣವೂ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ.
ಅದರಲ್ಲೂ ಹಿಂದಿ ಭಾಷೆಯು ನಾಗ್ಪುರ ಮತ್ತು ಮಾರಿಷಸ್ ನಡುವೆ ವಿಶೇಷ ಬಾಂಧವ್ಯವನ್ನು ಬೆಸೆದಿದೆ. ಜನವರಿ 10, 1975ರಂದು ನಾಗ್ಪುರದಲ್ಲಿ, ಇಂದಿರಾ ಗಾಂಧಿಯವರು ವಿಶ್ವ ಹಿಂದಿ ಸಮ್ಮೇಳನವನ್ನು ಉದ್ಘಾಟಿಸಿದರು; ಆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಮಾರಿಷಸ್ನ ಅಂದಿನ ಪ್ರಧಾನಿ ಸರ್ ಸಿವೂಸಾಗರ್ ರಾಮ್ಗೂಲಂ ಅವರು ಮುಖ್ಯ ಅತಿಥಿಯಾಗಿದ್ದರು. ವಿಶ್ವ ಹಿಂದಿ ಸಚಿವಾಲಯದ ಪ್ರಧಾನ ಕಚೇರಿಯನ್ನು ಮಾರಿಷಸ್ನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕೆಂದು ಅಂದೇ ನಿರ್ಧರಿಸಲಾಯಿತು.
‘ಲೋಕಮತ್ ಒನ್ ವರ್ಲ್ಡ್ ಸಮ್ಮಿಟ್ ಮತ್ತು ಅವಾರ್ಡ್ಸ್’ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ನನಗೆ ಮಾರಿಷಸ್ನ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಧರಂಬೀರ್ ಗೋಖೂಲ್ ಮತ್ತು ಅವರ ಪತ್ನಿ ಬೃಂದಾ ಗೋಖೂಲ್, ಕೃಷಿ ಸಚಿವ ಡಾ.ಅರ್ವಿನ್ ಬೂಲೆಲ್, ವಿದೇಶಾಂಗ ವ್ಯವಹಾರಗಳ ರಾಜ್ಯ ಸಚಿವ ಹಂಬಿರಾಜೆನ್ ನರಸಿಂಗನ್, ಇತರ ಹಲವಾರು ಸಚಿವರು ಮತ್ತು ಸಂಸದರು ಹಾಗೂ ಮಾರಿಷಸ್ನಲ್ಲಿರುವ ಭಾರತೀಯ ಹೈಕಮಿಷನರ್ ಅನುರಾಗ್ ಶ್ರೀವಾಸ್ತವ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಸಂವಾದ ನಡೆಸುವ ಸೌಭಾಗ್ಯ ದೊರೆಯಿತು. ವೈಪಿಒ (Pu) ಸಂಸ್ಥೆಯ ಅಭಯ್ ಸೋಲಂಕಿ ಅವರು ನಮಗಾಗಿ ವಿಶೇಷ ಸ್ವಾಗತ ಸಮಾರಂಭವನ್ನು ಆಯೋಜಿಸಿದ್ದರು, ಇದರಲ್ಲಿ ಮಾರಿಷಸ್ನ ಉಪ ಪ್ರಧಾನಿ ಮೇರಿ ಅರಿಯಾನ್ನೆ ನವಾರೆರ್-ಮೇರಿ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಇತರ ಹಲವು ಸಚಿವರು ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದರು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೊಂದಿಗಿನ ನನ್ನ ಸಂವಾದ ದಲ್ಲೂ, ಮಾರಿಷಸ್ ತನ್ನ ಸಾಮಾಜಿಕ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ಸೌಹಾರ್ದತೆ ಮತ್ತು ಆತ್ಮೀಯತೆಯಿಂದ ತುಂಬಿಡುವ ನಿಜವಾದ ವಿಶಿಷ್ಟ ಸೂತ್ರವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾನು ಮನಗಂಡೆ.
ಭಾರತದಂತಹ ದೇಶವು ಈ ನೀತಿಯನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರಿಂದ ಅಪಾರ ಪ್ರಯೋಜನವನ್ನು ಪಡೆಯಬಹುದು ಎಂದು ನಾನು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ. ನಮ್ಮದೇ ದೇಶದ ಗಾಳಿಯ ಪ್ರತಿ ಉಸಿರಿನಲ್ಲೂ ಇಂತಹದೇ ಪ್ರೀತಿಯ ಭಾವನೆ ತುಂಬಿರುವುದಕ್ಕಿಂತ ಸುಂದರವಾದದ್ದು ಇನ್ನೇನಿರಲು ಸಾಧ್ಯ?