ಇದೇ ಅಂತರಂಗ ಸುದ್ದಿ
ಹಣ ಎನ್ನುವುದು ಬದುಕಿನ ಜೇಬಿನೊಳಗಿನ ಪುಟ್ಟ ನಾಣ್ಯದ ಚೂರಿನಂತೆ. ಅದು ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಬಿದ್ದಿರು ವಾಗಲೂ ಅದರ ತೂಕ ನಮ್ಮ ನಡಿಗೆಯನ್ನೇ ಬದಲಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಲೋಕವನ್ನು ತಮ್ಮ ಕಲ್ಪನೆಯ ರೇಖೆಗಳಲ್ಲಿ ಮರುನಿರ್ಮಿಸುವ ಬರಹಗಾರರಿಗೆ, ಶಬ್ದಗಳ ಹರಿವು ದಕ್ಕಿದಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಗಿ ಈ ನಾಣ್ಯಗಳ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ದಕ್ಕುವುದಿಲ್ಲವೇನೋ ಎಂಬುದು ಹಳೆಯದೊಂದು ಚೋದ್ಯ. ಬದುಕಿನ ದೈನಂದಿನ ಗಡಿಬಿಡಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಗದದ ಮೇಲೆ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಪೋಣಿಸುವ ಕೈಗಳಿಗೆ, ದಿನದ ಕೊನೆ ಯಲ್ಲಿ ಅಂಗಡಿಯವನ ಲೆಕ್ಕದ ಪುಸ್ತಕಕ್ಕೆ ಸಲ್ಲಬೇಕಾದ ಚಿಲ್ಲರೆಗಳ ಲೆಕ್ಕ ಇಡುವುದು ಎಂದಿಗೂ ಸುಲಭದ ಮಾತಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.
ಲಂಡನ್ನಿನ ಮಂಜು ಮುಸುಕಿದ ಬೀದಿಗಳಲ್ಲಿ, ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಭಾಷೆಯ ಇಡೀ ವಿಸ್ತಾರವನ್ನು ತನ್ನ ನಿಘಂಟಿನೊಳಗೆ ಹಿಡಿದಿಡಲು ಹೊರಟ ಡಾಕ್ಟರ್ ಸ್ಯಾಮ್ಯುಯೆಲ್ ಜಾನ್ಸನ್ನಂಥ ಮಹಾಜ್ಞಾನಿ ಗೂ ಈ ಹಣದ ಕಗ್ಗಂಟು ಅಷ್ಟೇ ಸಂಕೀರ್ಣವಾಗಿ ಕಾಡಿತ್ತು. ಹದಿನೆಂಟನೇ ಶತಮಾನದ ಆ ಹಳೆಯ ಲಂಡನ್ ನಗರದಲ್ಲಿ, ಜಾನ್ಸನ್ ಭಾಷೆಯ, ತತ್ವದ, ಇಡೀ ಸಾಹಿತ್ಯ ಲೋಕದ ಒಂದು ದೈತ್ಯ ಶಿಖರದಂತೆ ಎದ್ದು ನಿಂತಿದ್ದ. ಆದರೆ ಅವನ ಕಿಸೆ ಮಾತ್ರ ಯಾವಾಗಲೂ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ತೂತು ಬಿದ್ದ ಜೇಬಿನಂತೆಯೇ ಇತ್ತು.
ಅವನ ವಿದ್ವತ್ತನ್ನು ಜಗತ್ತು ಬಗ್ಗಿ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ದಿನಗಳ, ಆತ ಎರಡು ಬಾರಿ ಸಾಲದ ಸುಳಿಗೆ ಸಿಲುಕಿ ಬಂಧನಕ್ಕೊಳಗಾಗಿದ್ದ. 1756ರಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಐದು ಪೌಂಡ್ ಹಣವನ್ನು ಮರುಪಾವತಿಸ ಲಾಗದೆ ಪೊಲೀಸರ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದ ಆ ಘಟನೆ, ಆಮೇಲೆ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಅದಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡದಾದ ನಲವತ್ತು ಪೌಂಡ್ಗಳ ಭಾರ ಹೊತ್ತು ‘ಸಾಲಗಾರರ ಕಾರಾಗೃಹ’ದ ಕತ್ತಲ ಕೋಣೆಗೆ ಹೋಗಿ ಕುಳಿತ ಆ ಸಂಜೆಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ಮನುಷ್ಯನ ಪ್ರತಿಭೆ ಮತ್ತು ಅವನ ಬಡತನದ ನಡುವಿನ ಕಟು ವಾಸ್ತವವನ್ನು ತೆರೆದಿಡುತ್ತವೆ.
ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: Vishweshwar Bhat Column: ಇದು ಕಾಲೇಜಿಗಿಂತ ಮಿಗಿಲಾದುದು
ಕಾರಾಗೃಹದ ಆ ಒದ್ದೆಯಾದ ಗೋಡೆಗಳ ನಡುವೆ ಕುಳಿತು ಜಾನ್ಸನ್ ಕೇವಲ ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕಲಿಲ್ಲ; ಅವನೊಳಗಿನ ತತ್ವಜ್ಞಾನಿ ಆ ಕತ್ತಲಲ್ಲೂ ನಾಣ್ಯದ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿದ. ಅವನ ಆತ್ಮೀಯ ಮಿತ್ರ ಮತ್ತು ಜೀವನಚರಿತ್ರೆಕಾರ ಜೇಮ್ಸ ಬಾಸ್ವೆಲ್, ಜಾನ್ಸನ್ನ ಬಾಯಿಂದ ಉದುರಿದ ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ದಾಖಲಿಸದೇ ಹೋಗಿದ್ದರೆ ಮನುಷ್ಯನ ಸಾಲದ ಬವಣೆಗೆ ಇಂಥದ್ದೊಂದು ಕಾವ್ಯಾತ್ಮಕ ಆಯಾಮ ಸಿಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೇನೋ.
ಜಾನ್ಸನ್ ಒಮ್ಮೆ ನಿಟ್ಟುಸಿರಿಡುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ್ದ: ‘ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಸಾಲಗಳಿವೆಯಲ್ಲ, ಅವು ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಚರ್ರೆ ಗುಂಡುಗಳಂತೆ (small shot); ಸುತ್ತಲೂ ಹಾರುತ್ತಾ ಶಬ್ದ ಮಾಡುತ್ತವೆ, ಸಣ್ಣ ಗಾಯ ಮಾಡದೆ ಅವು ನಮ್ಮ ಮೈಯಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ದೊಡ್ಡ ಸಾಲಗಳೆಂದರೆ ಫಿರಂಗಿ ಗುಂಡುಗಳಿದ್ದಂತೆ. ಅವುಗಳ ಸದ್ದು ಮಾತ್ರ ಜೋರು, ಆದರೆ ತರುವ ಅಪಾಯ ತೀರಾ ಕಡಿಮೆ. ಈ ಉಪಮೆಯ ಎಂಥಾ ದೈನಂದಿನ ಬದುಕಿನ ರುಚಿ ಮತ್ತು ತಣ್ಣನೆಯ ವ್ಯಂಗ್ಯ ಅಡಗಿದೆ ನೋಡಿ.
ದಿನನಿತ್ಯದ ಚಹಾ ಅಂಗಡಿಯವನ ಬಾಕಿ, ಬ್ರೆಡ್ ತಂದ ಅಂಗಡಿಯ ನಾಣ್ಯ, ಬಟ್ಟೆ ಹೊಲಿದ ದರ್ಜಿಯ ಮುಖಭಂಗ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಪುಟ್ಟ ಚರ್ರೆ ಗುಂಡುಗಳಂತೆ ಮನುಷ್ಯನ ಆತ್ಮಗೌರವವನ್ನು ದಿನವೂ ಚುಚ್ಚಿ ಚುಚ್ಚಿ ರಕ್ತ ಸುರಿಸುತ್ತವೆ. ದೊಡ್ಡ ಸಾಲಗಾರರು ಲಕ್ಷಾಂತರ ರುಪಾಯಿಗಳ ಭಾರ ಹೊತ್ತು ರಾಜಾರೋಷವಾಗಿ ತಿರುಗಾಡುತ್ತಾರೆ, ಅವರ ಸಾಲ ಕೇವಲ ಬ್ಯಾಂಕಿನ ಕಾಗದದ ಮೇಲಿನ ಅಂಕಿಗಳಷ್ಟೇ ಆಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಬಡವನ ಅಥವಾ ಒಬ್ಬ ಬರಹಗಾರನ ಸಣ್ಣ ಸಾಲಗಳು ಮಾತ್ರ ಅವನ ಸಂಜೆಯ ನಡಿಗೆಯನ್ನು, ನೆಮ್ಮದಿಯ ನಿದ್ದೆಯನ್ನು ಮತ್ತು ಮುಖದ ಮೇಲಿನ ಸಹಜ ನಗೆಯನ್ನು ಕಿತ್ತುಕೊಂಡು ಬಿಡುತ್ತವೆ.
ಜಾನ್ಸನ್ಗೆ ಕಾಡಿದ್ದು ಇಂಥದೇ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಚೂರಾದ ನೋವುಗಳು. ಜಾನ್ಸನ್ ಕೇವಲ ಸಾಲಗಾರ ನಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಸಾಲದ ಈ ಅನಿವಾರ್ಯ ಚಕ್ರದಲ್ಲಿ ತನ್ನನ್ನು ಅಪರಾಧಿಯನ್ನಾಗಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ ಕಾನೂನಿನ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನೇ ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡುವ ಧಾರ್ಷ್ಟ್ಯವನ್ನೂ ತೋರಿದ. ‘ಈ ಕಾನೂನು ಗಳನ್ನು ಬರೆದ ಮಹಾಶಯರು, ಹಣವನ್ನು ಮರಳಿಸದಿರುವುದು ಕೇವಲ ಸಾಲ ಪಡೆದವನ ಅಪರಾಧ ಎಂದೇ ಭಾವಿಸಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ’ ಎಂದು ಕೆಂಡ ಕಾರುತ್ತಿದ್ದ.
ಅವನ ವಾದದಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ, ಆದರೆ ಒಳನೋಟವುಳ್ಳ ತರ್ಕವಿತ್ತು. ‘ಆದರೆ ಸತ್ಯವೇನೆಂದರೆ, ಸಾಲ ಕೊಡುವವನೂ ಸಹ ಈ ಕೃತ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಮಪಾಲುದಾರನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ. ಇನ್ನೂ ಹೇಳ ಬೇಕೆಂದರೆ, ಸರಿಯಲ್ಲದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಅತಿಯಾದ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಇಟ್ಟ ಆ ತಪ್ಪಿನ ಬಹುದೊಡ್ಡ ಪಾಲು ಸಾಲಗಾರ ನಿಗಿಂತ ಸಾಲ ಕೊಟ್ಟವನಿಗೇ ಸೇರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ’ ಎಂಬುದು ಅವರ ಆತ್ಮಾಭಿಮಾನದ ಪ್ರತಿರೋಧವಾಗಿತ್ತು.
ಇದು ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ತಪ್ಪಿತಸ್ಥನೊಬ್ಬ ತನ್ನನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೂಡಿದ ಕುತರ್ಕದಂತೆ ಕಂಡರೂ, ಜಾನ್ಸನ್ ಮುಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ನಂಬಿಕೆಯೆಂಬ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಎಳೆಯನ್ನು. ಸಾಲ ಎನ್ನುವುದು ಕೇವಲ ಕಾಗದದ ಮೇಲಿನ ವಹಿವಾಟಲ್ಲ. ಅದು ಇಬ್ಬರು ಮನುಷ್ಯರ ನಡುವೆ ಹುಟ್ಟುವ ಒಂದು ಅಸ್ಪಷ್ಟ ಭರವಸೆಯ ಕ್ಷಣ. ಸಾಲ ಕೊಡುವವನು ಕೇವಲ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವ ದೇವಮಾನವನಲ್ಲ, ಅವನೊಳಗೂ ಲಾಭದ, ಬಡ್ಡಿಯ ಅಥವಾ ಆ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ತನ್ನ ಹಿಡಿತದಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ಆಸೆಯಿರುತ್ತದೆ.
ಆ ನಂಬಿಕೆ ಹುಸಿಯಾದಾಗ, ಆ ಸೋಲಿನಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರ ಪಾತ್ರವೂ ಇರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಜಾನ್ಸನ್ ಕಂಡು ಕೊಂಡಿದ್ದ ಮನುಷ್ಯ ಸಹಜ ದೌರ್ಬಲ್ಯದ ಸತ್ಯ. ಬದುಕಿನ ನದಿಯಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರೂ ಒಂದೇ ದೋಣಿಯ ಎರಡು ತುದಿಗಳಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿರುತ್ತಾರೆ. ಬರಹಗಾರರಿಗೂ, ಹಣಕ್ಕೂ ಇರುವ ಸಂಬಂಧವೇ ಅಂಥದ್ದು. ಅದು ಸದಾ ತೀರದ ಕಡಲಂತೆ ಅಲೆಗಳನ್ನಷ್ಟೇ ಎಬ್ಬಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಕಲ್ಪನೆಯ ಮುಗಿಲಲ್ಲಿ ತೇಲುವ ಜೀವಕ್ಕೆ, ತಿಂಗಳ ಕೊನೆಯ ಮನೆಬಾ ಡಿಗೆಯ ಕಾಗದ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಚಪ್ಪಡಿ ಕಲ್ಲಿನಂತೆ ಬೀಳುತ್ತದೆ.
ಶಬ್ದಗಳನ್ನು ತೂಗಿ ಅಳೆಯುವವನಿಗೆ ತರಕಾರಿ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ ತ್ರಾಸಿನಲ್ಲಿ ತೂಗುವ ಕಲ್ಲುಗಳ ಲೆಕ್ಕ ಅರ್ಥವಾಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಜಾನ್ಸನ್ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಭಾಷೆಯ ಸಾವಿರಾರು ಪದಗಳಿಗೆ ಅರ್ಥ ಹುಡುಕಿದವ, ಆದರೆ ‘ಹಣ’ ಎಂಬ ಪದದ ಕ್ರೂರ ಅರ್ಥ ಮಾತ್ರ ಅವನ ಬದುಕಿನ ಕೊನೆಯವರೆಗೂ ಅವನನ್ನು ಅಣಕಿಸುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ಸಾಹಿತ್ಯ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುವುದು ಕೇವಲ ಬೆಣ್ಣೆಯಂಥ ಸುಖದಲ್ಲಲ್ಲ, ಇಂಥದೇ ಸಾಲದ, ಅವಮಾನದ, ಹಸಿದ ಹೊಟ್ಟೆಯ ಕಿರಿಕಿರಿಯ ನಡುವೆಯೇ. ಆತ ಸಾಲಗಾರರ ಜೈಲಿನಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ಆ ದಿನಗಳು, ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಸೆರೆವಾಸವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.
ಬದಲಿಗೆ ಇಡೀ ಸೃಜನಶೀಲ ಮನಸ್ಸೊಂದು ಭೌತಿಕ ಜಗತ್ತಿನ ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳಿಗೆ ಮುಖಾಮುಖಿ ಯಾದ ಸಂಕಟದ ದಿನಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಲಂಡನ್ನಿನ ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಘನತೆಯ ಕೋಟು ಧರಿಸಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಜಾನ್ಸನ್, ಯಾರೋ ಸಾಲ ವಸೂಲಿಗಾರ ಹಿಂದಿನಿಂದ ಬಂದು ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಕೈಯಿಟ್ಟಾಗ ಎಷ್ಟು ಸಂಕೋಚದಿಂದ ಕುಗ್ಗಿ ಹೋಗಿರಬೇಡ? ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅವನ ಇಡೀ ಪಾಂಡಿತ್ಯ, ಅವನ ಜ್ಞಾನದ ಭಂಡಾರವೆಲ್ಲವೂ ಆ ಐದು ಪೌಂಡ್ಗಳ ನಾಣ್ಯದ ಮುಂದೆ ತಣ್ಣಗೆ ತಲೆತಗ್ಗಿಸಿ ನಿಲ್ಲಬೇಕಾಯಿತು.
ಮನುಷ್ಯನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಹಣ ಎಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಗಿ ಪುಡಿ ಪುಡಿ ಮಾಡಿಬಿಡಬಲ್ಲದು! ಆದರೆ ಜಾನ್ಸನ್ ಅದನ್ನು ಒಳಗೆ ನುಂಗಿ ಕಹಿಯಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಅದನ್ನೊಂದು ತತ್ವದ ರೇಖೆಯನ್ನಾಗಿಸಿ ಜಗತ್ತಿನ ಮುಂದೆ ಹರವಿಟ್ಟ. ಫಿರಂಗಿಯ ಶಬ್ದಕ್ಕೆ ಕಿವಿಗೊಡುವ ಜಗತ್ತು, ಸಣ್ಣ ಚರ್ರೆ ಗುಂಡಿನ ಏಟಿಗೆ ನಲುಗುವ ಬಡವನ ಎದೆಯ ಬಡಿತವನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಇಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಅವನ ಆಳದ ಅರಿವಾಗಿತ್ತು.
ಇವತ್ತಿಗೂ ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಲಿನ ಬೀದಿಗಳಲ್ಲಿ, ಬ್ಯಾಂಕುಗಳ ಸಾಲದ ಸುಳಿಗೆ ಸಿಲುಕಿದ ಎಷ್ಟೋ ಜೀವಗಳು ಅದೇ ಚರ್ರೆ ಗುಂಡುಗಳ ಸದ್ದಿಗೆ ನಡುಗುತ್ತಿವೆ. ದೊಡ್ಡ ಹಗರಣಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ ನೂರಾರು ಕೋಟಿ ನುಂಗಿ ತೇಗುವವರಿಗೆ ಇಲ್ಲದ ಜೈಲು, ರಸ್ತೆಯ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಕೈಗಾಡಿ ಇಟ್ಟು ಕೊಂಡವನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ತನ್ನ ಕಬ್ಬಿಣದ ಬಾಗಿಲನ್ನು ಸದಾ ತೆರೆದೇ ಇಟ್ಟಿರುತ್ತದೆ.
ಜಾನ್ಸನ್ ಮಾತುಗಳು ಕೇವಲ ಹದಿನೆಂಟನೇ ಶತಮಾನದ ಲಂಡನ್ನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾದದ್ದಲ್ಲ. ಅದು ಇವತ್ತಿನ ಮುಂಜಾನೆಯ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಪುಟಗಳಲ್ಲೂ ಜೀವಂತವಾಗಿರುವ ಸತ್ಯ. ಬಂಡವಾಳ ಶಾಹಿ ಜಗತ್ತು ಯಾವಾಗಲೂ ಸಾಲಗಾರನನ್ನೇ ಕಳ್ಳನನ್ನಾಗಿ ನೋಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಸಾಲ ಕೊಡುವ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಆಸೆಗಳ, ಆಮಿಷಗಳ, ಸುಲಭದ ಕಂತುಗಳ ಆ ಮಾಯಾಜಾಲದ ತಪ್ಪನ್ನು ಯಾರು ಎಣಿಸಬೇಕು? ‘ತಪ್ಪಾದ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಇಟ್ಟ ಅಪರಾಧ’ ಎಂಬ ಜಾನ್ಸನ್ ಮಾತು, ಇಡೀ ಆರ್ಥಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಮುಖಕ್ಕೆ ಹಿಡಿದ ಕನ್ನಡಿಯಂತೆ ಇವತ್ತಿಗೂ ಹೊಳೆಯುತ್ತದೆ.
ಕೊಡುವವನ ದುರಾಶೆಯೂ, ಪಡೆಯುವವನ ಅಸಹಾಯಕತೆಯೂ ಒಂದೇ ನಾಣ್ಯದ ಎರಡು ಮುಖಗಳು. ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಹಣದ ಕೊರತೆ ತರುವ ಕೀಳರಿಮೆ ಇದೆಯಲ್ಲ, ಅದು ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಒಳಗಿನಿಂದಲೇ ಸವೆಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಜಾನ್ಸನ್ನಂಥ ಅದ್ಭುತ ಲೇಖಕನಿಗೆ ತನ್ನ ಗೌರವವನ್ನು ಕಾಪಾಡಿ ಕೊಳ್ಳಲು ಇಂಥ ತಾರ್ಕಿಕ ಸಮರ್ಥನೆಗಳ ಅಗತ್ಯವಿತ್ತು. ತಾನು ಬಿದ್ದಿರುವ ಗುಂಡಿ ಕೇವಲ ತನ್ನ ಅಜ್ಞಾನದಿಂದಾಗಿದ್ದಲ್ಲ, ಇಡೀ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಮರೆವಿನಿಂದಾದದ್ದು ಎಂದು ಆತ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಸಾರಬೇಕಿತ್ತು. ಅವನ ಆ ಅಹಂಕಾರದ ಹಿಂದೆಯೂ ಒಂದು ತೀವ್ರವಾದ ಅಸಹಾಯಕತೆಯಿತ್ತು.
ತನ್ನ ಬರವಣಿಗೆಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ಬೆಲೆಯನ್ನು ಕೊಡದ ಸಮಾಜದ ವಿರುದ್ಧದ ಮೌನ ಪ್ರತಿಭಟನೆ ಯೂ ಅದರಲ್ಲಿ ಅಡಗಿತ್ತು. ಆದರೂ ಜಾನ್ಸನ್ ತನ್ನ ಹಾಸ್ಯಪ್ರeಯನ್ನು, ಭಾಷೆಯ ಮೇಲಿನ ಹಿಡಿತವನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಜೈಲಿನ ಕತ್ತಲೆಯ ಲ್ಲೂ ಆತ ಪದಗಳ ನಕ್ಷತ್ರಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಲೇ ಇದ್ದ. ಸಾಲದ ನೋವನ್ನು ಒಂದು ರೂಪಕವನ್ನಾಗಿಸಿ, ‘ಫಿರಂಗಿ’ ಮತ್ತು ‘ಚರ್ರೆ ಗುಂಡು’ಗಳ ಮೂ ಲಕ ಬದುಕಿನ ಅಸಮಾನತೆಯನ್ನು ವಿವರಿಸಿದ ಅವನ ಆ ಶೈಲಿ, ಇವತ್ತಿಗೂ ಸಾಹಿತ್ಯದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಕೇವಲ ಭಾಷಾ ಚಮತ್ಕಾರ ವಾಗಿರದೇ, ಮನುಷ್ಯ ಸಂವೇದನೆಯ ಪರಮ ಸತ್ಯವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ.
ನೋವನ್ನು ಕೂಡ ಇಷ್ಟು ಲವಲವಿಕೆಯಿಂದ, ಇಷ್ಟು ತಣ್ಣಗೆ ವಿವರಿಸಬಲ್ಲವನೇ ನಿಜವಾದ ಸಾಹಿತಿ. ಸಾಹಿತ್ಯದ ಇತಿಹಾಸವೆಂದರೆ ಬರೀ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳ, ಸನ್ಮಾನಗಳ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲ. ಅದು ಇಂಥದೇ ಮುಜುಗರಗಳ, ಕೈಸಾಲಗಳ, ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಿಕೆಗಳ ಇತಿಹಾಸವೂ ಹೌದು.
ಷೇಕ್ಸ್ಪಿಯರ್ನಿಂದ ಹಿಡಿದು ಜಾನ್ಸನ್ವರೆಗೆ, ನಮ್ಮ ಕಾಲದ ಎಷ್ಟೋ ಲೇಖಕರವರೆಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಈ ಹಣದ ಜತೆ ಕಣ್ಣಾಮುಚ್ಚಾಲೆ ಆಡಿದವರೇ. ಶಬ್ದಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ಆಕಾಶ ನಿರ್ಮಿಸುವವರಿಗೆ, ನೆಲದ ಮೇಲಿನ ಬಸ್ಸಿನ ಟಿಕೆಟ್ಟಿನ ದುಡ್ಡು ಸಾಲದೇ ಹೋಗುವ ಆ ವಿಪರ್ಯಾಸವೇ ಬದುಕಿನ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಕಾವ್ಯ. ಜಾನ್ಸನ್ರ ಆ ಐದು ಪೌಂಡ್ ಸಾಲ, ಅವರ ಇಡೀ ನಿಘಂಟಿನಷ್ಟೇ ತೂಕವುಳ್ಳ ಒಂದು ಸಾರ್ವಕಾಲಿಕ ಮಾನವೀಯ ದಾಖಲೆಯಾಗಿ ಉಳಿದುಬಿಟ್ಟಿದೆ.
ಕೊನೆಗೆ ಉಳಿಯುವುದು ಆ ನಾಣ್ಯಗಳ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರವಲ್ಲ. ಆ ನಾಣ್ಯಗಳ ಅಭಾವದ ನಡುವೆಯೂ ಮನುಷ್ಯ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋದ ಅವನ ಆಂತರಿಕ ಘನತೆ ಮತ್ತು ಅವನ ಕಣ್ಣೊಳಗಿನ ಬೆಳಕು. ಜಾನ್ಸನ್ ಜೈಲಿನಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಅದೇ ಲಂಡನ್ನಿನ ಬೀದಿಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದ, ಮತ್ತೆ ಶಬ್ದಗಳ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ. ಸಾಲ ತೀರಿಸಿದನೋ, ಇಲ್ಲವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಆ ಸಾಲದ ನೋವಿನಿಂದ ಆತ ಹಿಂಡಿ ತೆಗೆದ ಒಳನೋಟಗಳು ಮಾತ್ರ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಭಾಷೆಯ ಅಮರ ಆಸ್ತಿಯಾಗಿ ಉಳಿದುಕೊಂಡವು.
ಬದುಕು ತನಗೆ ಎಸೆದ ಕಲ್ಲುಗಳನ್ನೇ ಜಾನ್ಸನ್ ತನ್ನ ಚಿಂತನೆಯ ಅಡಿಪಾಯವನ್ನಾಗಿಸಿಕೊಂಡ. ಸ್ಯಾಮ್ಯುಯೆಲ್ ಜಾನ್ಸನ್ನ ಆ ಹಳೆಯ ಪ್ರಸಂಗ, ನಮಗೆ ಹಣದ ಮಹತ್ವವನ್ನಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಹಣವನ್ನು ಮೀರಿದ ಮನುಷ್ಯನ ಆತ್ಮಗೌರವದ ಹಠಮಾರಿ ಪಯಣವನ್ನೂ ನೆನಪಿಸುತ್ತದೆ.
ಸಂಜೆಯ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಲಂಡನ್ನಿನ ಬೀದಿದೀಪಗಳು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಬೆಳಗುವಾಗ, ಜಾನ್ಸನ್ ಬಹುಶಃ ತನ್ನ ಕೋಟಿನ ಜೇಬನ್ನು ತಡವುತ್ತಾ, ಚಿಲ್ಲರೆ ಕಾಸಿನ ಸದ್ದಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ನಕ್ಷತ್ರಗಳಂತೆ ಮಿನುಗುವ ಹೊಸ ಪದವೊಂದನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಡೆದುಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ. ಹಣದ ಈ ನಿರಂತರ ಜೂಜಾಟದಲ್ಲಿ ಬರಹಗಾರ ಸದಾ ಸೋಲುವ ಕುದುರೆಯ ಮೇಲೆಯೇ ಪಣ ಕಟ್ಟುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ ಎಂಬುದು ಒಂದು ಚಿರಂತನ ವಿಡಂಬನೆ. ಕಾಗದದ ಮೇಲೆ ಇಡೀ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ನೋವು-ನಲಿವುಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದಿಡುವ ಸೃಜನಶೀಲ ಬೆರಳುಗಳು, ತಿಂಗಳ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ದಿನಸಿ ಅಂಗಡಿಯವನ ಕೆಂಪು ಪುಸ್ತಕದ ಲೆಕ್ಕಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ತಣ್ಣಗೆ ನಡುಗುತ್ತವೆ.
ಸ್ಯಾಮ್ಯುಯೆಲ್ ಜಾನ್ಸನ್ನಂಥ ಮಹಾಜ್ಞಾನಿ ಕೂಡ ಈ ನಡುಕದಿಂದ ಹೊರತಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ಜ್ಞಾನದ ಭಂಡಾರ ಎಷ್ಟೇ ಅಗಾಧವಾಗಿದ್ದರೂ, ಪೌಂಡು ಮತ್ತು ಶಿಲ್ಲಿಂಗ್ಗಳ ಭೌತಿಕ ತೂಕದ ಮುಂದೆ ಅದು ಹಗುರವಾಗಿ ತೇಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು. ಮನುಷ್ಯನ ಪ್ರತಿಭೆಗೆ ಬೆಲೆ ಕಟ್ಟಲು ಸಮಾಜ ಬಳಸುವ ತಕ್ಕಡಿ ಯಾವಾಗಲೂ ನಾಣ್ಯಗಳ ಕಡೆಯೇ ವಾಲಿಕೊಂಡಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಜಾನ್ಸನ್ ಸಾಲದ ಬವಣೆಯೇ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಕನ್ನಡಿ.
ಬರಹಗಾರನೊಬ್ಬ ಸಾಲಗಾರನಿಂದ ಜೈಲಿಗೆ ಹೋದಾಗ, ಬಂಧನಕ್ಕೊಳಗಾಗುವುದು ಕೇವಲ ಅವನ ದೇಹ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಅವನ ಕಲ್ಪನೆಯ ಆಕಾಶವೂ ಆ ಕಪ್ಪು ಗೋಡೆಗಳ ನಡುವೆ ಉಸಿರುಗಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅದೇ ಜೈಲಿನ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ಜಾನ್ಸನ್ ತನ್ನ ನೋವನ್ನೇ ಒಂದು ತತ್ವಚಿಂತನೆಯನ್ನಾ ಗಿಸಿ ಬಾಸ್ವೆಲ್ನ ಕಿವಿಗೆ ಗುಸುಗುಟ್ಟಿದ್ದು ಅವನೊಳಗಿನ ಅಪ್ರತಿಮ ಲೇಖಕನ ಗತ್ತುಗಾರಿಕೆ.
ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕಾಸಿಲ್ಲದಿದ್ದರೇನು, ಪ್ರಪಂಚದ ಯಾವೊಬ್ಬ ಶ್ರೀಮಂತನೂ ಯೋಚಿಸಲಾಗದಷ್ಟು ಎತ್ತರದ ಆಲೋಚನೆಗಳು ಅವನ ತಲೆಯೊಳಗೆ ನರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಸಮಾಜ ಅವನನ್ನು ಬಡವ, ಸಾಲಗಾರ, ಜೈಲುಹಕ್ಕಿ ಎಂದು ಹಣೆಪಟ್ಟಿ ಹಚ್ಚಿ ಹೀಯಾಳಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಹೊತ್ತಿನ, ಆತ ಇಡೀ ಭಾಷಾ ಜಗತ್ತನ್ನು ಆಳುವ ನಿಘಂಟಿನ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಕಾಗದದ ಮೇಲೆ ನಿರ್ಮಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಕಲೆಯ ಅಂತಿಮ ವಿಜಯವಿರುವುದೇ ಇಂಥ ಅಸಮಾನ ಮುಖಾಮುಖಿಗಳಲ್ಲಿ.
ಕೊನೆಗೂ ಕಾಲದ ನದಿಯಲ್ಲಿ ಜಾನ್ಸನ್ ಸಾಲವೂ ಕೊಚ್ಚಿಹೋಯಿತು, ಅವನನ್ನು ಜೈಲಿಗೆ ತಳ್ಳಿದ ಆ ಸಾಲಿಗರ ಕಟು ಮುಖಗಳೂ ಮಣ್ಣಾಗಿ ಹೋದವು. ಆದರೆ ಇವತ್ತಿಗೂ ನಮ್ಮ ಜೇಬು ಖಾಲಿ ಯಾದಾಗ, ಸಂಜೆಯ ಬೀದಿದೀಪದ ಕೆಳಗೆ ನಿಂತು ನಿಟ್ಟುಸಿರಿಡುವಾಗ, ಜಾನ್ಸನ್ರ ಆ ಚರ್ರೆ ಗುಂಡುಗಳ ಸದ್ದು ನಮ್ಮ ಕಿವಿಯಲ್ಲೂ ಎಲ್ಲಾ ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ.
ಹಣ ನಮ್ಮ ದಿನಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಬಹುದು, ನಮ್ಮ ಹೆಜ್ಜೆಗಳನ್ನು ಅಳೆಯಬಹುದು. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಒಳಗಿನ ಸೃಜನಶೀಲತೆಯ, ಘನತೆಯ ಮೂಲದ್ರವ್ಯವನ್ನು ಅದು ಎಂದಿಗೂ ಕರಗಿಸ ಲಾರದು. ಜಾನ್ಸನ್ ಬದುಕಿ ತೋರಿಸಿದ್ದು ಅದನ್ನೇ. ಜೇಬಿನಲ್ಲಿ ಐದು ಪೌಂಡ್ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಎದೆಯೊಳಗೆ ನೂರು ಆನೆಗಳ ಬಲವಿರುವ ಶಬ್ದಗಳಿದ್ದವನು ಜಗತ್ತಿನ ಎಲ್ಲ ಶ್ರೀಮಂತರನ್ನೂ ಮೀರಿ ಚಿರಂಜೀವಿಯಾಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತಾನೆ. ಇವತ್ತಿಗೂ ಉಳಿದಿದ್ದು ಜಾನ್ಸನ್ ಈ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಕೊಟ್ಟ ಪದಕೋಶ!
ಏನಿದು ‘ಇಪ್ರುಮ್ ನಿಯಮ’?
ಬೇಕಾದರೆ ಗಮನಿಸಿ, ಮರ್ಫಿಯ ನಿಯಮ (Murphy's Law) ನಮ್ಮ ದೈನಂದಿನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಜನಪ್ರಿಯವೋ ಅಷ್ಟೇ ನಿರಾಶಾವಾದದ ಛಾಯೆಯನ್ನೂ ಹೊಂದಿದೆ. ‘ಯಾವುದಾದರೂ ಕೆಟ್ಟು ಹೋಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದ್ದರೆ, ಅದು ಖಂಡಿತ ಕೆಟ್ಟುಹೋಗುತ್ತದೆ’ ಎಂಬ ಆ ಮಾತು ನಾವು ಎಡವಿದಾ ಗಲೆಲ್ಲ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅದರ ನೇರ ವಿರುದ್ಧ ರೂಪವೇ ’ಇಪ್ರುಮ್ ನಿಯಮ’ (Yhprum's Law). Murphy ಪದವನ್ನು ತಿರುಗುಮುರುಗಾಗಿಸಿದರೆ Yhprum ಆಗುವಂತೆ, ಈ ನಿಯಮವೂ ನಮ್ಮ ಚಿಂತನೆಯನ್ನು ನೂರು ಪ್ರತಿಶತ ಧನಾತ್ಮಕ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ತಿರುಗಿಸುತ್ತದೆ.
’ಯಾವುದಾದರೂ ಸರಿಯಾಗುವ, ಒಳ್ಳೆಯದಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯಿದ್ದರೆ, ಅದು ಖಂಡಿತ ಒಳ್ಳೆಯದೇ ಆಗುತ್ತದೆ’ ಎನ್ನುವುದೇ ಇದರ ಮೂಲಮಂತ್ರ. ಇದು ಕೇವಲ ಕಲ್ಪನೆಯ ಸಮಾಧಾನವಲ್ಲ, ಬದುಕಿನ ನೈಜ ಹರಿವಿನ ಅರಿವು. ನಮ್ಮ ಮಿದುಳು ಸದಾ ಅಪಾಯಗಳನ್ನು, ವೈಫಲ್ಯಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದರ ನಿರತವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಅದೊಂದು ಪ್ರಕೃತಿದತ್ತ ರಕ್ಷಣಾ ತಂತ್ರ. ಆದರೆ ದಿನನಿತ್ಯ ನಮಗೆ ಅರಿವಿಲ್ಲದೆಯೇ ನೂರಾರು ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಸಂಗತಿಗಳು ಅತ್ಯಂತ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ಜರುಗು ತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಬೆಳಗ್ಗೆ ಎದ್ದಾಗ ಸರಿಯಾದ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಹೊಮ್ಮುವ ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕು, ಸುಗಮವಾಗಿ ಚಲಿಸುವ ವಾಹನ, ಕಷ್ಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಸಿಗುವ ನೆರವುಇವೆಲ್ಲವೂ ಇಪ್ರುಮ್ ನಿಯಮದ ಸಣ್ಣ ನಿದರ್ಶನಗಳು.
ಕೆಡುಕಿನ ಕಡೆಗೆ ಗಮನ ಹರಿಸುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಒಳಿತಿನ ಕಡೆಗೆ ಕಣ್ಣು ನೆಟ್ಟಾಗ, ಜಗತ್ತು ನಮ್ಮ ವಿರುದ್ಧ ವಾಗಿಲ್ಲ, ನಮಗಾಗಿಯೇ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆ ಬಲಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಇಪ್ರುಮ್ ನಿಯಮವು ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಮರೆತ ಕುರುಡು ಆಶಾವಾದವಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವೂ ನಮ್ಮ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆಯೇ ನಡೆಯುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಹುಂಬ ನಂಬಿಕೆಯೂ ಇದಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳು ನಮ್ಮ ನಿಯಂತ್ರಣ ತಪ್ಪಿ ಹೋದಾಗಲೂ, ಎಲ್ಲೋ ಒಂದು ಕಡೆ ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಒಳಿತೇ ಆಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಭರವಸೆ ಯಿದು.
ನಾವು ರೂಪಿಸಿದ ಯೋಜನೆಗಳು ಹಳಿ ತಪ್ಪಿದಾಗ ತಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಆಕಾಶವೇ ಕಳಚಿ ಬಿದ್ದಂತಾಗಬಹುದು. ಆದರೆ ಆ ಕ್ಷಣದ ಗೊಂದಲವನ್ನು ದಾಟಿ ನೋಡಿದರೆ, ಯೋಜನೆಯ ವೈಫಲ್ಯವೇ ಮತ್ತೊಂದು ಅದ್ಭುತ ಸಾಧ್ಯತೆಗೆ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದಿರುವುದು ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಸೋಲಿನ ಬೆನ್ನ ಹೊಸ ದಿಕ್ಕು ಹೊಮ್ಮುವುದು ಪ್ರಕೃತಿಯ ನಿಯಮ. ಅನೇಕ ಬಾರಿ ನಾವು ಇಷ್ಟಪಟ್ಟು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದ ಹಾದಿ ಮುಚ್ಚಿಹೋಗುವುದು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ವರವೇ ಆಗಿರುತ್ತದೆ.
ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಸಿಗದ ಅವಕಾಶಗಳು, ಕೈತಪ್ಪಿಹೋದ ಉದ್ಯೋಗಗಳು ಅಥವಾ ಮುರಿದುಬಿದ್ದ ಸಂಬಂಧಗಳು ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ನೋವು ತಂದರೂ, ನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ವಾದದ್ದನ್ನು ತಂದುಕೊಟ್ಟ ಅನುಭವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಇರುತ್ತದೆ. ನಾವು ಯೋಚಿಸಿದ ಸಣ್ಣ ಚೌಕಟ್ಟನ್ನು ಮೀರಿ ಬದುಕು ವಿಸ್ತಾರಗೊಳ್ಳಲು ಇಂಥ ತಿರುವುಗಳು ಅನಿವಾರ್ಯ. ಕೈತಪ್ಪಿ ಹೋದದ್ದು ನಮಗಿಷ್ಟವಾದದ್ದಾಗಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಮುಂದೆ ಕಾದಿರುವುದು ನಮಗೆ ಅಗತ್ಯ ವಾದದ್ದಾಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಈ ತತ್ವ ನಿರೂಪಿಸುತ್ತದೆ.
ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಂಶೋಧನೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಇಪ್ರುಮ್ ನಿಯಮದ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು. ವಿಜ್ಞಾನಿ ಅಲೆಕ್ಸಾಂಡರ್ ಫ್ಲೆಮಿಂಗ್ ತನ್ನ ಪ್ರಯೋಗಾಲಯದಲ್ಲಿ ಕಲುಷಿತಗೊಂಡ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾದ ತಟ್ಟೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸದೇ ಹೋಗಿದ್ದರೆ ಪೆನ್ಸಿಲಿನ್ ಎಂಬ ಜೀವ ರಕ್ಷಕ ಮದ್ದು ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಸಿಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ಇತಿಹಾಸದ ಅನೇಕ ಮಹತ್ವದ ಆವಿಷ್ಕಾರಗಳು ನಡೆದಿರುವುದು ಮೂಲ ಯೋಜನೆ ಹಾಳಾಗಿದ್ದ ರಲ್ಲಿ. ತಪ್ಪುಗಳು ಮತ್ತು ವೈಫಲ್ಯಗಳು ತಮ್ಮ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಹೊತ್ತು ತರುತ್ತವೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಇಂಥ ಘಟನೆಗಳೇ ಸಾಕ್ಷಿ. ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ತಿರುವುಗಳು ಹೊಸ ಅನ್ವೇಷಣೆಗೆ ದಾರಿಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತವೆ. ಮಾನವ ಸಂಬಂಧಗಳಲ್ಲೂ ಇಪ್ರುಮ್ ನಿಯಮ ಬಹಳ ಸುಂದರವಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತದೆ.
ನಾವೆಷ್ಟೇ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ, ಕೃತಕತೆಗಳ ನಡುವೆ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದರೂ ಕಷ್ಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಎದುರಾಗುವ ಅಪರಿಚಿತರ ಕರುಣೆ, ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ನೆರವು ಮನುಕುಲದ ಮೇಲಿನ ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಉಳಿಸುತ್ತದೆ. ಅಪರಿಚಿತರ ಒಂದು ಕಿರುನಗೆ, ವಾಹನ ಕೆಟ್ಟಾಗ ಕೈಜೋಡಿಸುವ ದಾರಿಹೋಕ ಅಥವಾ ಸಂಕಷ್ಟ ದಲ್ಲಿರುವಾಗ ಸಿಗುವ ಸಾಂತ್ವನದ ಮಾತು ನಮ್ಮ ಪಾಲಿಗೆ ಜಗತ್ತು ಇನ್ನೂ ಜೀವಂತವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಸಾರುತ್ತದೆ.
ನಂಬಿಕೆಯೇ ಇಲ್ಲದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಸದ್ಭಾವನೆ ಚಿಗುರೊಡೆಯುವುದೇ ಈ ಸಕಾರಾತ್ಮಕ ನಿಯಮದ ಆಶಯ. ಪ್ರತಿದಿನದ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಸೋಲುಗಳು ಬದುಕಿನ ಅಂತಿಮ ತೀರ್ಪಲ್ಲ. ಮಳೆಯಿಲ್ಲದೆ ಕಾಮನಬಿಲ್ಲು ಮೂಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದಂತೆ, ಅಡಚಣೆಗಳಿಲ್ಲದೆ ಬದುಕಿನ ಪೂರ್ಣ ಸಾರ್ಥಕತೆ ದಕ್ಕುವುದಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಇಷ್ಟದಂತೆ ಎಲ್ಲವೂ ನಡೆದಿದ್ದರೆ ನಾವು ಕಲಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಪಾಠಗಳು, ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಅನುಭವಗಳು ತೀರಾ ಸೀಮಿತವಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದವು. ನಿಯಂತ್ರಣವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಟ್ಟು, ಫಲಿತಾಂಶದ ಮೇಲಿನ ಅತಿಯಾದ ಹಟವನ್ನು ಸಡಿಲಿಸಿದಾಗ, ಇಡೀ ವಿಶ್ವವೇ ನಮಗೆ ಪೂರಕವಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಶುರುಮಾಡುತ್ತದೆ.
ಬದುಕನ್ನು ಅತಿಯಾಗಿ ಪೂರ್ವಾಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ಅದರ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತತೆಯೇ ಅದರ ಅಸಲಿ ಸೌಂದರ್ಯ. ನಮ್ಮ ಆಲೋಚನೆಗಳು ನಮ್ಮ ಜಗತ್ತನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುತ್ತವೆ. ನಾವು ಯಾವುದರ ಮೇಲೆ ಹೆಚ್ಚು ಗಮನ ಹರಿಸುತ್ತೇವೆಯೋ ಅದೇ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಗೋಚರಿಸುತ್ತದೆ. ಕೆಟ್ಟದ್ದನ್ನೇ ನಿರೀಕ್ಷಿಸುವ ಮನಸ್ಸು ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನೂ ಅಪಾಯವೆಂದೇ ಭಾವಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುವ ಕಣ್ಣುಗಳು ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಸಂಕಷ್ಟದಲ್ಲೂ ಆಶಾಕಿರಣವನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತವೆ.
ಇಪ್ರುಮ್ ನಿಯಮವು ನಮ್ಮ ಗಮನವನ್ನು ಕೊರತೆಗಳಿಂದ ಸಮೃದ್ಧಿಯ ಕಡೆಗೆ, ಕತ್ತಲೆಯಿಂದ ಬೆಳಕಿನ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಚಿಂತನಾ ಕ್ರಮವು ವ್ಯಕ್ತಿಯ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ವಿಶಾಲವಾಗಿಸಿ, ಕೃತಜ್ಞತಾ ಭಾವವನ್ನು ಬೆಳೆಸುತ್ತದೆ. ಇಪ್ರುಮ್ ನಿಯಮವು ನಮಗೆ ಕಲಿಸುವ ಪರಮ ಸತ್ಯವೆಂದರೆ ನಂಬಿಕೆ. ಯೋಜನೆಗಳು ತಲೆಕೆಳಗಾದರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ, ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳು ಹುಸಿಯಾದರೂ ಚಿಂತೆಯಿಲ್ಲ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಘಟನೆಯ ಹಿಂದೆಯೂ ಒಂದು ಒಳಿತು ಅಡಗಿರುತ್ತದೆ. ಜೀವನವು ತನಗೆ ತೋಚಿದಂತೆ ನಮಗೆ ಅಚ್ಚರಿ ಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತಲೇ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ಆ ಅಚ್ಚರಿಗಳು ನಾವು ಊಹಿಸಿದ್ದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಕೆಟ್ಟದ್ದರ ಭಯದಲ್ಲಿ ಬದುಕುವುದಕ್ಕಿಂತ ಒಳ್ಳೆಯದರ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಬದುಕು ಸಾಗಿಸುವುದು ಸದಾ ಹಿತಕರ.