ಸಂಪಾದಕರ ಸದ್ಯಶೋಧನೆ
‘ದಿ ಎಕನಾಮಿಸ್ಟ್’ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಅತ್ಯಂತ ಜನಪ್ರಿಯ ಮತ್ತು ಸ್ವಾರಸ್ಯಕರ ವಿಭಾಗವೆಂದರೆ ಅದರ ಕೊನೆಯ ಪುಟದಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಬರುವ ‘ಸಂಸ್ಮರಣೆ’ (Obituary). ಜಾಗತಿಕ ರಾಜಕೀಯದ ಜಂಜಾಟ, ಸಂಕೀರ್ಣ ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ಅಂಕಿ-ಅಂಶಗಳು, ಜಿಡಿಪಿ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರಗಳು ಮತ್ತು ಆಳವಾದ ನೀತಿ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಗಳ ಕಠಿಣ ಗದ್ಯವನ್ನು ದಾಟಿ ಬರುವ ಓದುಗನಿಗೆ ಈ ಕೊನೆಯ ಪುಟವು ಒಂದು ಆರ್ದ್ರ ಸಾಹಿತ್ಯಿಕ ಅನುಭವವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.
ಸಾವು ಎನ್ನುವ ಅನಿವಾರ್ಯ ಸತ್ಯವನ್ನು ದುಃಖ ಅಥವಾ ಕೇವಲ ಶೋಕದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡದೇ, ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಜೀವಿತಾವಧಿಯ ಅನನ್ಯತೆಯನ್ನು ಕಲಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಸಂಭ್ರಮಿಸುವ ಈ ವಿಭಾಗವು ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಸಾವಿನ ವರದಿಯನ್ನು ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ಕಥನ ಕಲೆಯನ್ನಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಿದೆ. ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ನಿಧನ ವಾರ್ತೆಗಳು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ದಿನಾಂಕಗಳು, ಕುಟುಂಬದ ವಿವರಗಳು, ಪಡೆದ ಪದವಿಗಳು ಮತ್ತು ನಿರ್ವಹಿಸಿದ ಹುದ್ದೆಗಳ ನೀರಸ ಪಟ್ಟಿಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತವೆ.
ಆದರೆ, ‘ದಿ ಎಕನಾಮಿಸ್ಟ್’ ಈ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಚೌಕಟ್ಟನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮುರಿದು ಹಾಕಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗುವ ಸಂಸ್ಮರಣೆ ಅಥವಾ ನಿಧನ ನುಡಿಚಿತ್ರ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಜೀವನ ಚರಿತ್ರೆಯ ವರದಿಯಾಗಿರದೇ, ಅವರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಸಾರವನ್ನು ಹಿಡಿದಿಡುವ ಆಪ್ತ ಬರಹದಂತೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಅವರ ಬದುಕಿನ ಅತ್ಯಂತ ರೋಚಕ ತಿರುವು, ಅವರ ಅಂತರಂಗದ ಸಂಘರ್ಷ, ಅವರ ವಿಚಿತ್ರ ಗೀಳುಗಳು ಅಥವಾ ಜಗತ್ತನ್ನು ನೋಡಿದ ವಿಭಿನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವನ್ನು ಕೇಂದ್ರವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಇಡೀ ನಿರೂಪಣೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಲಾಗುತ್ತದೆ.
ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: Vishweshwar Bhat Column: 183 ವರ್ಷಗಳ ‘ದಿ ಎಕಾನಾಮಿಸ್ಟ್’
ಇದರಿಂದಾಗಿ ಸಾವಿನ ವರದಿಯೂ ಅತ್ಯಂತ ಕುತೂಹಲಕರ ಓದಾಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಅಂಕಣದ ನಿಜವಾದ ಸೌಂದರ್ಯ ಅಡಗಿರುವುದು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಆಯ್ಕೆಯಲ್ಲಿ. ಜಗತ್ತಿನ ಮುಂಚೂಣಿ ರಾಜಕಾರಣಿ ಗಳು, ನೊಬೆಲ್ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ವಿಜೇತರು ಅಥವಾ ಕೋಟ್ಯಂತರ ಡಾಲರ್ ಸಂಪತ್ತಿನ ಉದ್ಯಮಿಗಳು ನಿಧನರಾದಾಗ ಮಾತ್ರ ಇಲ್ಲಿ ಜಾಗ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ನಿಯಮವಿಲ್ಲ.
ಬದಲಿಗೆ, ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ಅಷ್ಟಾಗಿ ಪರಿಚಿತವಲ್ಲದ, ಆದರೆ ತಮ್ಮದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮಾನವ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಅಥವಾ ವಿಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಅಪಾರ ಕೊಡುಗೆ ನೀಡಿದ ಅಜ್ಞಾತ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಮುಂಚೂಣಿಗೆ ಬರುತ್ತಾರೆ. ಕೇವಲ ಒಂದು ಉಪಯುಕ್ತ ವಸ್ತುವನ್ನು ಆವಿಷ್ಕರಿಸಿ ತೆರೆಮರೆಗೆ ಸರಿದ ವಿಜ್ಞಾನಿ, ವಿಶಿಷ್ಟ ನೃತ್ಯ ಪ್ರಕಾರವನ್ನು ಜೀವಂತವಾಗಿಟ್ಟ ಹಳ್ಳಿಯ ಕಲಾವಿದ, ಅಳಿವಿನಂಚಿನ ಭಾಷೆಯೊಂದನ್ನು ಬಲ್ಲ ಕೊನೆಯ ವ್ಯಕ್ತಿ ಅಥವಾ ಅಪರೂಪದ ಗಿಡಮೂಲಿಕೆಯನ್ನು ಉಳಿಸಿದ ತೋಟಗಾರನೂ ಇಲ್ಲಿ ಜಾಗತಿಕ ನಾಯಕರಷ್ಟೇ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ದಾಖಲಾಗುತ್ತಾರೆ. ಈ ವಿಭಾಗದ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಗಮನಿಸಿ ದರೆ, ಇದರ ವಿಶಿಷ್ಟ ಶೈಲಿಯನ್ನು ರೂಪಿಸಿದ ಕೀರ್ತಿ ಆನ್ ವೋ ಎಂಬ ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಸಂಪಾದಕಿಗೆ ಸಲ್ಲುತ್ತದೆ.
2003ರಿಂದ ಸತತ ಎರಡು ದಶಕಗಳಿಗೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ಅವರು ಈ ವಿಭಾಗವನ್ನು ಮುನ್ನಡೆಸಿ ಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದು, ತಮ್ಮ ಅದ್ಭುತ ಗದ್ಯ ಶೈಲಿಯ ಮೂಲಕ ಇದಕ್ಕೆ ಜಾಗತಿಕ ಸ್ಥಾನಮಾನ ತಂದುಕೊಟ್ಟರು. ವಾರಕ್ಕೊಬ್ಬರ ಸಾವಿನ ಕಥೆಯನ್ನು ಬರೆಯುವಾಗ ಅವರು ಮೃತರ ಒಳಮನಸ್ಸನ್ನು ಹೊಕ್ಕು, ಅವರ ಕಣ್ಣಿನಿಂದಲೇ ಜಗತ್ತನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ಕೇವಲ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಪೇರಿಸದೇ, ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಅವರ ಬದುಕಿನ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಛಾಯೆಗಳನ್ನು ಕಾವ್ಯಾತ್ಮಕ ಗದ್ಯದಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿಡುವ ಪರಿಪಾಠವನ್ನು ಅವರು ಗಟ್ಟಿಗೊಳಿಸಿದರು. ಈ ಸಂಸ್ಮರಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಬಳಸುವ ನಿರೂಪಣಾ ತಂತ್ರವು ಅತ್ಯಂತ ಕುತೂಹಲಕಾರಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ.
ಲೇಖನವು ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಸಾವಿನ ಸುದ್ದಿಯಿಂದ ಅಥವಾ ಅವರ ಬಾಲ್ಯದ ವಿವರಣೆಯಿಂದ ನೇರವಾಗಿ ಆರಂಭವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ, ಅವರ ಬದುಕಿನ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಪ್ರಸಂಗ, ಅವರ ವಿಚಿತ್ರ ಅಭ್ಯಾಸ, ಅವರ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ವಸ್ತು ಅಥವಾ ಅವರು ಉಚ್ಚರಿಸಿದ ಒಂದು ಮಾರ್ಮಿಕ ವಾಕ್ಯದಿಂದ ಲೇಖನ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.
ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಬಬಲ್ ಗಮ್ ಕಂಡುಹಿಡಿದ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಸಂಸ್ಮರಣೆಯಾಗಿದ್ದರೆ, ಮೃದುವಾದ ಜಿಗಿಯುವ ರಬ್ಬರ್ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಸಿಡಿದ ಆ ಒಂದು ಕ್ಷಣದ ಸಂವೇದನೆಯಿಂದ ಕಥೆ ಆರಂಭವಾಗು ತ್ತದೆ. ಈ ಬಗೆಯ ನಾಟಕೀಯ ಆರಂಭವು ಓದುಗರನ್ನು ತಕ್ಷಣವೇ ಕಥೆಯೊಳಗೆ ಸೆಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಮಾನವೀಯ ದೌರ್ಬಲ್ಯಗಳು, ಸೋಲುಗಳು ಮತ್ತು ವಿಚಿತ್ರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಡದೆ ಸಹಜ ವಾಗಿ ಚಿತ್ರಿಸುವುದು ಈ ಅಂಕಣದ ಮತ್ತೊಂದು ಸತ್ಯನಿಷ್ಠ ಗುಣ.
ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಶ್ರದ್ಧಾಂಜಲಿಗಳಲ್ಲಿ ಸತ್ತ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ದೇವರೆಂಬಂತೆ ಕೊಂಡಾಡುವ ಅತಿರೇಕ ಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ‘ದಿ ಎಕನಾಮಿಸ್ಟ್’ ಮೃತರ ತಪ್ಪುಗಳು, ಅವರ ಮೊಂಡುತನ, ಅವರ ವಿಫಲ ಪ್ರೇಮಗಳು ಅಥವಾ ಹುಚ್ಚುತನದ ಪ್ರಯೋಗಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಡದೆ ನೈಜವಾಗಿ ತೆರೆದಿಡುತ್ತದೆ.