ಒಂದೊಳ್ಳೆ ಮಾತು
ಸೇತುವೆಯ ಅಂತಿಮ ಹಂತವನ್ನು ದಾಟಿ, ಸುಬ್ರೇಲ ಪರ್ವತದ ಮೇಲೆ ರಾಮನ ಸೈನ್ಯವು ಬೀಡುಬಿಟ್ಟಾಗ ಇಡೀ ಲಂಕಾ ನಗರಿಯೇ ನಡುಗಿತು. ಆದರೆ ಶ್ರೀರಾಮನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಅಚಲವಾದ ಶಾಂತಿಯಿತ್ತು. ಯುದ್ಧವು ಕೇವಲ ಅಧರ್ಮದ ನಾಶಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಹೊರತು, ರಕ್ತಪಾತಕ್ಕಾಗಿ ಅಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಅವನ ಸಂಕಲ್ಪವಾಗಿತ್ತು.
ಲಂಕೆಯ ಭವ್ಯ ಗೋಪುರಗಳ ಮೇಲೆ ಸಂಜೆಯ ಸೂರ್ಯನ ಕಿರಣಗಳು ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದವು. ಅತ್ತ ಅಶೋಕ ವನದಲ್ಲಿ ಮಾತೆ ಸೀತೆಯು ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸುತ್ತಾ ರಾಮನ ದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ಇತ್ತ ರಾಮನು ತನ್ನ ಸೈನ್ಯದ ಬಲವನ್ನು ಕಂಡು ಹೆಮ್ಮೆ ಪಡಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ತನ್ನ ಭಕ್ತರ ನಿಷ್ಕಲ್ಮಶ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಮನಸೋತನು. ತುಳಸೀದಾಸರು ಈ ಸಂದರ್ಭದ ಗಾಂಭೀರ್ಯ ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಈ ಚೌಪದಿಯಲ್ಲಿ ಮನೋಜ್ಞವಾಗಿ ಚಿತ್ರಿಸಿದ್ದಾರೆ:
ಕೌತುಕ ದೂರಿ ದೀಖಿ ಕಪಿ ಸೇನಾ |
ಕರುನಾ ನಿಧನ ಕುಶಲ ಮೃದು ಬೇನಾ ||
ಸುಗ್ರೀವ ಬಿಭೀಷಣ ಪವನಕುಮಾರಾ |
ಸೇವಾ ಸಬನ ಕೀನ್ಹ ಪ್ರಕಾರಾ ||
ಭಾವಾರ್ಥ: ಕರುಣಾನಿಧಿಯಾದ ಶ್ರೀರಾಮನು ವಾನರ ಸೈನ್ಯವನ್ನು ವಾತ್ಸಲ್ಯದಿಂದ ನೋಡಿದನು. ಸುಗ್ರೀವ, ವಿಭೀಷಣ ಮತ್ತು ಹನುಮಂತರು ತಮ್ಮ ಪ್ರಾಣವನ್ನೂ ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ ಸೇವೆಗೆ ಸಿದ್ಧರಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದರು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಭಕ್ತನೂ ರಾಮನ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಸಮರ್ಪಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದನು.
ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: Roopa Gururaj Column: ರಾಮಚರಿತ ಮಾನಸ: ಸೇತುಬಂಧನದ ಕಲ್ಲುಗಳನ್ನೂ ತೇಲಿಸಿದ ಭಕ್ತಿಯ ಪವಾಡ
ರಾಮನು ಯುದ್ಧಕ್ಕೂ ಮುನ್ನ ಸಂಧಾನದ ಮೊರೆ ಹೋದನು. ವಾಲಿಯ ಪುತ್ರ ಅಂಗದ ನನ್ನು ರಾವಣನ ಸಭೆಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದನು. ಇದು ರಾಮನ ಉದಾರತೆ; ಶತ್ರುವಿಗೂ ಒಂದು ಅವಕಾಶ ನೀಡುವ ಗುಣ. ಅಂಗದನು ರಾವಣನ ಅಹಂಕಾರದ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು ತನ್ನ ಕಾಲನ್ನು ನೆಲಕ್ಕೆ ಊರಿದಾಗ, ಲಂಕೆಯ ಘಟಾನುಘಟಿ ವೀರರು ಅದನ್ನು ಅಲುಗಾಡಿಸಲು ಸೋತರು.
ಅಂಗದನು ರಾವಣನಿಗೆ ಎಚ್ಚರಿಸಿದನು: “ಎಲೈ ರಾವಣನೇ, ನಿನ್ನ ದರ್ಪವು ಈ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಹೂತುಹೋಗುವ ಕಾಲ ಹತ್ತಿರ ಬಂದಿದೆ. ರಾಮನಾಮದ ಮಹಿಮೆಯಿಂದ ಕಲ್ಲುಗಳೇ ತೇಲುವಾಗ, ನಿನ್ನ ಅಹಂಕಾರವು ಅವನ ಕರುಣೆಯ ಮುಂದೆ ಮಂಡಿಯೂರುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಈಗಲೂ ಕಾಲ ಮಿಂಚಿಲ್ಲ, ಜಾನಕಿಯನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಿ ಶರಣಾಗು".
ಆದರೆ ಅಹಂಕಾರದ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಸತ್ಯವು ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಅತ್ತ ಅಶೋಕವನದಲ್ಲಿ ಹನುಮಂತನು ತಂದಿದ್ದ ಸುದ್ದಿಯಿಂದ ಸೀತೆಯ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಆಶಾಭಾವ ಮೂಡಿತು. ದೂರದಲ್ಲಿ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ ವಾನರ ಸೈನ್ಯದ ಜಯಘೋಷವು ಅವಳಿಗೆ ರಾಮನ ಸನಿಹದ ಅನುಭವ ನೀಡುತ್ತಿತ್ತು.
ರಾಮನು ಲಂಕೆಯ ಮಣ್ಣಿನ ಮೇಲೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟಾಗ, ಪ್ರಕೃತಿಯೂ ಹರ್ಷಿಸಿತು. ರಾಮನು ತನ್ನ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಹಿಡಿದು ನಿಂತಾಗ, ಅದು ಕೇವಲ ಆಯುಧವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಅದು ನೊಂದವರ ಕಣ್ಣೀರು ಒರೆಸುವ ಭರವಸೆಯಾಗಿತ್ತು. ಸೇತುವೆಯ ಕೆಲಸ ಮುಗಿದಿದ್ದರೂ, ರಾಮನು ಅಳಿಲು ಮಾಡಿದ ಸೇವೆಯನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದನು. ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನಲ್ಲೂ ನಾವು ಎದುರಿಸುವ ಸಂಕಷ್ಟಗಳ ಲಂಕೆ ದೊಡ್ಡದಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಸತ್ಕರ್ಮಗಳು, ಭಕ್ತಿ ಎಂಬ ಸೇತುವೆಯ ಬಲವಾದ ಕೊಂಡಿಗಳಾಗುತ್ತವೆ. ರಾಮನಾಮದ ಅಕ್ಷರಗಳು ಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಮೂಡಿದಾಗ ಕಲ್ಲು ತೇಲಿತು; ನಮ್ಮ ಹೃದಯದ ಮೇಲೆ ಮೂಡಿದರೆ ನಮ್ಮ ಜೀವನವೇ ತೇಲಿ ಮುಕ್ತಿಯ ದಡ ಸೇರುತ್ತದೆ.
ಐದು ದಿನಗಳ ಪರಿಶ್ರಮದ ಸೇತುವೆ ಇಂದು ಧರ್ಮದ ಗೆಲುವಿಗೆ ಹಾದಿಯಾಗಿತ್ತು. ರಾಮನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆಯೂ ಲಂಕೆಯ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಅದು ಕೇವಲ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿನ ನಡಿಗೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಅದು ಅಧರ್ಮದ ಎದೆಯ ಮೇಲೆ ನ್ಯಾಯದ ಸ್ಥಾಪನೆ ಯಾಗಿತ್ತು.
ಜಯಾತು ಜಯಾತು ರಾಮೋ
ಲಕ್ಷ್ಮಣಶ್ಚ ಪ್ರತಾಪವಾನ್ |
ಜಯಾತು ಸುಗ್ರೀವೋ
ರಾಘವೇಣಾಭಿಪಾಲಿತಃ ||
ರಾಮಾಯಣ ಕೇವಲ ಕಥೆಯಲ್ಲ, ಅದರ ಪ್ರತಿ ಸಾಲೂ, ಪ್ರತಿ ಘಟ್ಟವೂ ನಮಗೆ ಬದುಕಿ ನಲ್ಲಿ ನೂರು ನೀತಿಪಾಠಗಳನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಡುವ ಅಮೃತಸದೃಶವಾದ ಸನಾತನ ಸಂಸ್ಕೃತಿ. ರಾಮನ ಅವತಾರವು ಮನುಷ್ಯರಾಗಿ ನಾವು ಹೇಗೆ ಧರ್ಮ ಪರಿಪಾಲನೆಯನ್ನು ಮಾಡು ತ್ತಲೇ, ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಸತ್ಯವಂತರಾಗಿ ಧರ್ಮನಿಷ್ಠ ರಾಗಿ ಬದುಕಬಹುದು, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಗೂ ಹೇಗೆ ಬೆಲೆ ಮತ್ತು ಗೆಲುವು ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ದೊಡ್ಡ ಸಾಕ್ಷಿ.
ರಾಮ ಜನ್ಮ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿರುವ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಇಂಥದ್ದೇ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ಜೀವನ ಸಾರ್ಥಕ.