ಗಂಟಾಘೋಷ
ಯಾವುದೇ ಒಂದು ರಾಜ್ಯದ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಅಳೆಯುವುದು ಅಲ್ಲಿನ ಬಡ ಮತ್ತು ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದ ಜನರಿಗೆ ಸಿಗುವ ಉಚಿತ ಹಾಗೂ ಗುಣಮಟ್ಟದ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಆರೋಗ್ಯ ಸೇವೆಯ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ. ಆದರೆ ಪ್ರಸ್ತುತ ಕರ್ನಾಟಕದ ಸರಕಾರಿ ಆರೋಗ್ಯ ಕ್ಷೇತ್ರವು ತೀವ್ರ ಹಣಕಾಸಿನ ಮುಗ್ಗಟ್ಟು, ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ಗೊಂದಲ ಮತ್ತು ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟುಗಳ ಸುಳಿಗೆ ಸಿಲುಕಿದೆ. ರಾಜ್ಯದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ದಿನನಿತ್ಯದ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸೇವೆಗಳು ಹಳಿ ತಪ್ಪುತ್ತಿರುವುದು ಆತಂಕಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ. ಈ ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ನಿಷ್ಕ್ರಿಯತೆ ಹಾಗೂ ಹಣಕಾಸಿನ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟು ಇಡೀ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಜರ್ಜರಿತಗೊಳಿಸುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಪ್ರಸ್ತುತ ಆರೋಗ್ಯ ಇಲಾಖೆ ಎದುರಿಸುತ್ತಿರುವ ಪ್ರಮುಖ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟುಗಳೇ ಸಾಕ್ಷಿ.
ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ದಿನನಿತ್ಯದ ತುರ್ತು ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ಅತ್ಯಗತ್ಯವಾಗಿರುವ ಔಷಧಗಳು ಮತ್ತು ಮೂಲಭೂತ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪರಿಕರಗಳ ತೀವ್ರ ಅಭಾವಕ್ಕೆ ಇಲಾಖೆಯೊಳಗಿನ ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ಮಂದಗತಿಯೇ ಮುನ್ನುಡಿ ಬರೆದಿದೆ. ಔಷಧಗಳ ದಾಸ್ತಾನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಖಾಲಿಯಾಗುವ ಮುನ್ನವೇ ಮುನ್ನೆಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಕೈಗೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಟೆಂಡರ್ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳು ತಿಂಗಳುಗಟ್ಟಲೆ ಕೆಂಪು ಪಟ್ಟಿಯ ಸಿಲುಕಿ ನನೆಗುದಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತಿವೆ. ಈ ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ನಿಷ್ಕ್ರಿಯತೆಯು, ಬಡ ರೋಗಿಗಳು ಕನಿಷ್ಠ ಮಾತ್ರ-ಔಷಧಿಗಳಿಗೂ ಹೊರಗಿನ ಖಾಸಗಿ ಮೆಡಿಕಲ್ ಸ್ಟೋರ್ಗಳನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿದೆ. ಸರಕಾರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಆವರಣದಲ್ಲೇ ರೋಗಿಗಳಿಗೆ ಸಿಗಬೇಕಾದ ಈ ಕನಿಷ್ಠ ರಕ್ಷಣೆ ಇಲ್ಲದಾಗಿರುವುದು, ಸಾರ್ವಜನಿಕ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಖಾಸಗಿ ಫಾರ್ಮಾ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳ ಮತ್ತು ವೈದ್ಯಕೀಯ ಮಾಫಿಯಾದ ಪರೋಕ್ಷ ಪ್ರಭಾವದ ಕುರಿತು ತೀವ್ರ ಸಂಶಯಗಳನ್ನು ಮೂಡಿಸುತ್ತಿದೆ.
ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: Gururaj Gantihole Column: ದೆಹಲಿ ದೌಡು ಮತ್ತು ಆಡಳಿತದ ತಡೆಗೋಡೆ
ಜನೌಷಧಿ ಕೇಂದ್ರಗಳ ಮುಚ್ಚುವಿಕೆ
ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರವು ಹೊರಡಿಸಿದ ಒಂದು ವಿವಾದಾತ್ಮಕ ಆದೇಶವು ತೀವ್ರ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಆಕ್ರೋಶಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿತ್ತು. ಸರಕಾರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳ ಆವರಣದಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ ಜನೌಷಧಿ ಕೇಂದ್ರಗಳನ್ನು ತೆರವುಗೊಳಿಸಲು ಮತ್ತು ಹೊಸದಾಗಿ ಆರಂಭಿಸಲು ಸಜ್ಜಾಗಿದ್ದ ಸುಮಾರು 31 ಕೇಂದ್ರಗಳ ಪ್ರಸ್ತಾವನೆಯನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಲು ಸರಕಾರ ಆದೇಶಿಸಿತ್ತು. ಸರಕಾರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲೇ ಉಚಿತ ಔಷಧಿ ನೀಡುವುದರಿಂದ ಇವುಗಳ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಸರಕಾರದ ವಾದವಾಗಿತ್ತು.
ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮಧುಮೇಹ ಮತ್ತು ರಕ್ತದೊತ್ತಡದಂತಹ ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಕಾಯಿಲೆಗಳಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿರುವ, ದಿನನಿತ್ಯ ನಿಯಮಿತವಾಗಿ ಔಷಧಿಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲೇಬೇಕಾದ ರೋಗಿಗಳಿಗೆ ಈ ಜನೌಷಧಿ ಕೇಂದ್ರಗಳು ಆಶಾಕಿರಣವಾಗಿದ್ದವು. ತಿಂಗಳ ಪೂರ್ತಿ ಮಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಇಂತಹ ಬಡ ಹಾಗೂ ನಿಶ್ಚಿತ ಆದಾಯ ಹೊಂದಿರುವ ಕುಟುಂಬಗಳ ಮಾಸಿಕ ವೈದ್ಯಕೀಯ ವೆಚ್ಚವನ್ನು ಈ ಕೇಂದ್ರಗಳು ಗಣನೀಯವಾಗಿ ತಗ್ಗಿಸಿದ್ದವು. ಆದರೆ, ಇಂದಿಗೂ ಬಹುತೇಕ ಸರಕಾರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳ ಫಾರ್ಮಸಿಗಳಲ್ಲಿ ಬಿಪಿ ಮತ್ತು ಮಧುಮೇಹದಂತಹ ಕಾಯಿಲೆಗಳಿಗೆ ವೈದ್ಯರು ಬರೆಯುವ ಎಲ್ಲಾ ಬಗೆಯ ಸುಧಾರಿತ ಹಾಗೂ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಡೋಸೇಜ್ನ ಮಾತ್ರೆಗಳು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಲಭ್ಯವಿರುವುದಿಲ್ಲ; ಪೂರೈಕೆಯಲ್ಲಿ ಆಗಾಗ ತೀವ್ರ ಕೊರತೆ ಎದುರಾಗುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಇಂತಹ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ, ದೈನಂದಿನ ಬದುಕಿಗಾಗಿ ಸಕಾಲಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರೆ ಸಿಗದೆ ಪರದಾಡುವ ರೋಗಿಗಳಿಗೆ ಜೀವನಾಡಿಯಾಗಿದ್ದ ಈ ಕೇಂದ್ರಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಲು ಹೊರಟಿದ್ದು ಬಡವರ ಆರೋಗ್ಯದ ಹಕ್ಕನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಂಡಂತೆ ಎಂಬ ವ್ಯಾಪಕ ಆಕ್ಷೇಪ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ವಲಯದಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತವಾಗಿದೆ.
ಜನೌಷಧಿ ಕೇಂದ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಶೇ. 50ರಿಂದ ಶೇ. 90ರಷ್ಟು ಕಡಿಮೆ ದರದಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದ ಜೆನೆರಿಕ್ ಔಷಧಿ ಗಳನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುವ ಹಿಂದೆ ‘ದೊಡ್ಡ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಮಾಫಿಯಾ’ ಮತ್ತು ಖಾಸಗಿ ಫಾರ್ಮಾ ಕಂಪನಿ ಗಳ ಹಿತಾಸಕ್ತಿ ಅಡಗಿದೆಯೇ ಎಂಬ ಸಂಶಯ ಜನರಲ್ಲಿ ಮನೆಮಾಡಿದೆ. ಈ ಹಠಾತ್ ನಿರ್ಧಾರದ ವಿರುದ್ಧ ಹೈಕೋರ್ಟ್ ಮೆಟ್ಟಿಿಲೇರಿದಾಗ, ನ್ಯಾಯಾಲಯವು ಸರಕಾರದ ಆದೇಶಕ್ಕೆ ತಡೆಯಾಜ್ಞೆ ನೀಡುವ ಮೂಲಕ ಸದ್ಯಕ್ಕೆೆ ಬಡ ರೋಗಿಗಳ ಹಿತ ಕಾಯ್ದಿದೆ.
ಸ್ಕ್ಯಾನಿಂಗ್ ಕೇಂದ್ರಗಳು ಬಂದ್!
ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರದ ಆರ್ಥಿಕ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟು ಕೇವಲ ಔಷಧಿಗಳಿಗಷ್ಟೇ ಸೀಮಿತವಾಗಿಲ್ಲ; ಅದು ಅತ್ಯಾಧು ನಿಕ ಸ್ಕ್ಯಾನಿಂಗ್ ಸೇವೆಗಳಿಗೂ ಬ್ರೇಕ್ ಹಾಕಿದೆ. ಸಾರ್ವಜನಿಕ-ಖಾಸಗಿ ಸಹಭಾಗಿತ್ವದ ಮಾದರಿಯಲ್ಲಿ ಜಿಲ್ಲಾ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಬಡವರಿಗೆ ಉಚಿತವಾಗಿ ನೀಡಲಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಸಿಟಿ ಮತ್ತು ಎಂಆರ್ಐ ಸ್ಕ್ಯಾನಿಂಗ್ ಸೇವೆಗಳು ರಾಜ್ಯದಾದ್ಯಂತ ಸ್ಥಗಿತಗೊಳ್ಳುತ್ತಿವೆ.
ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಕೋಲಾರದ ಜಿಲ್ಲಾ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಉಚಿತ ಸ್ಕ್ಯಾನಿಂಗ್ ಸೇವೆ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದ ಖಾಸಗಿ ಸಂಸ್ಥೆಗೆ ಸರಕಾರವು ಕಳೆದ 2-3 ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಬರೋಬ್ಬರಿ ₹140 ಕೋಟಿಗೂ ಅಧಿಕ ಬಾಕಿ ಹಣವನ್ನು ಪಾವತಿಸದ ಕಾರಣ ಸೇವೆಯನ್ನು ಸ್ಥಗಿತಗೊಳಿಸಲಾಗಿದೆ. ಇದೇ ರೀತಿ ಧಾರವಾಡದಲ್ಲೂ ಬಾಕಿ ಹಣ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗದ ಕಾರಣ ಉಚಿತ ಎಂಆರ್ಐ ಸೇವೆಗಳು ಬಂದ್ ಆಗಿವೆ. ಸರಕಾರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಬರುವ ಅತ್ಯಂತ ಬಡ ರೋಗಿಗಳು ಇಂದು ಒಂದೊಂದು ಸ್ಕ್ಯಾನಿಂಗ್ಗಾಗಿ ಖಾಸಗಿ ಕೇಂದ್ರಗಳಿಗೆ ಬರೋಬ್ಬರಿ ₹4,500ರವರೆಗೆ ನಗದು ಪಾವತಿಸಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಎದುರಾಗಿದೆ.
ಈ ರೀತಿಯ ನಿರಂತರ ಹಣಕಾಸು ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ ಮತ್ತು ಅನುದಾನ ಬಿಡುಗಡೆಯಲ್ಲಿನ ವಿಳಂಬವು ಕೇವಲ ಎರಡು ಜಿಲ್ಲೆಗಳಿಗಷ್ಟೇ ಸೀಮಿತವಾಗಿಲ್ಲ; ಇದು ಇಡೀ ಸಾರ್ವಜನಿಕ-ಖಾಸಗಿ ಸಹಭಾಗಿತ್ವದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹತೆಯನ್ನೇ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹಳ್ಳ ಹಿಡಿಸುತ್ತಿದೆ. ಸರಕಾರದ ಭರವಸೆ ಯನ್ನು ನಂಬಿ ಕೋಟ್ಯಂತರ ರೂಪಾಯಿ ವೆಚ್ಚದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಯಂತ್ರಗಳನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿದ ಖಾಸಗಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು, ಈಗ ತೀವ್ರ ಆರ್ಥಿಕ ನಷ್ಟದಿಂದಾಗಿ ಆ ಯಂತ್ರಗಳ ದನಂದಿನ ನಿರ್ವಹಣೆ, ವಿದ್ಯುತ್ ಬಿಲ್ ಮತ್ತು ಪರಿಣಿತ ತಾಂತ್ರಿಕ ಸಿಬ್ಬಂದಿಗಳ ವೇತನವನ್ನು ಭರಿಸಲಾಗದೆ ಕೈಚೆಲ್ಲುತ್ತಿವೆ. ಇದರ ಭೀಕರ ಪರಿಣಾಮವೆಂದರೆ, ಸಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸ್ಕ್ಯಾನಿಂಗ್ ವರದಿ ಸಿಗದೆ ರೋಗ ನಿರ್ಣಯ ವಿಳಂಬವಾಗುತ್ತಿದ್ದು, ಆರಂಭದಲ್ಲೇ ಗುಣಪಡಿಸಬಹುದಾದ ಕಾಯಿಲೆಗಳೂ ಉಲ್ಬಣ ಗೊಂಡು ಬಡ ರೋಗಿಗಳು ಪ್ರಾಣಾಪಾಯಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಕೊನೆಗೆ ಬೇರೆ ದಾರಿಯಿಲ್ಲದೆ ಬಡ ಕುಟುಂಬಗಳು ಒಡವೆ ಅಡವಿಟ್ಟು ಅಥವಾ ಲೇವಾದೇವಿದಾರರಿಂದ ದುಬಾರಿ ಬಡ್ಡಿಗೆ ಸಾಲ ಮಾಡಿ ಖಾಸಗಿ ಕೇಂದ್ರಗಳತ್ತ ಮುಖ ಮಾಡುತ್ತಿವೆ; ಇದು ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಆರೋಗ್ಯ ಸುಧಾರಣೆಯ ಬದಲು ಬಡವರನ್ನು ‘ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸಾಲದ ಸುಳಿ’ಗೆ ತಳ್ಳುತ್ತಿರುವುದು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಆರೋಗ್ಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಸಂಪೂರ್ಣ ವೈಫಲ್ಯಕ್ಕೆ ಹಿಡಿದ ಕೈಗನ್ನಡಿಯಾಗಿದೆ.
ವೈದ್ಯರ ಭೀಕರ ಕೊರತೆ
ಕರ್ನಾಟಕದ ಆರೋಗ್ಯ ಇಲಾಖೆಯು ಪ್ರಸ್ತುತ ಎದುರಿಸುತ್ತಿರುವ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಸವಾಲೆಂದರೆ ವೈದ್ಯರು ಮತ್ತು ಪರಿಣಿತ ಸಿಬ್ಬಂದಿಗಳ ತೀವ್ರ ಅಭಾವ. ಸರಕಾರದ ಅಧಿಕೃತ ದತ್ತಾಂಶಗಳು ಮತ್ತು ಇತ್ತೀಚಿನ ಅಧಿವೇಶನದ ಚರ್ಚೆಗಳ ಪ್ರಕಾರ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಖಾಲಿ ಇರುವ ಹುದ್ದಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಚಿಂತಾಜನಕವಾಗಿದೆ.
ಸದ್ಯಕ್ಕೆ 1,290 ಎಂಬಿಬಿಎಸ್ ಹುದ್ದೆಗಳು ಹಾಗೂ 924ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ತಜ್ಞ ವೈದ್ಯರ ಹುದ್ದೆಗಳು ದೀರ್ಘಕಾಲದಿಂದ ಭರ್ತಿಯಾಗದೆ ಉಳಿದಿವೆ. ಗ್ರಾಮೀಣ ಭಾಗದ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಆರೋಗ್ಯ ಕೇಂದ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಸಮುದಾಯ ಆರೋಗ್ಯ ಕೇಂದ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ತ್ರೀರೋಗ ತಜ್ಞರು ಮತ್ತು ಅರಿವಳಿಕೆ ತಜ್ಞರು ಇಲ್ಲದೆ ಹೆರಿಗೆ ಹಾಗೂ ತುರ್ತು ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸ್ಥಗಿತಗೊಂಡಿವೆ.
ಕಡಿಮೆ ವೇತನದ ಕೊರತೆಯಿಂದಾಗಿ ಯುವ ವೈದ್ಯರು ಸರಕಾರಿ ಸೇವೆಗೆ ಸೇರಲು ಹಿಂಜರಿಯು ತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದು ಕೇವಲ ಮೇಲ್ನೋಟದ ಆಯಾಮವಷ್ಟೇ. ಇದರ ಹಿಂದೆ ಇಲಾಖೆಯೊಳಗಿನ ಹತ್ತಾರು ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ತೊಂದರೆಗಳು ಅಡಗಿವೆ. ಪ್ರಮುಖವಾಗಿ, ಸರಕಾರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ದಿನನಿತ್ಯದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ಅತ್ಯಗತ್ಯವಾಗಿರುವ ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪರಿಕರಗಳು ಹಾಗೂ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯಗಳ ತೀವ್ರ ಕೊರತೆ ಇರುವುದರಿಂದ, ತಾವು ಕಲಿತ ಸುಧಾರಿತ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ರೋಗಿಗಳಿಗೆ ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಬಳಸಲು ವೈದ್ಯರಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಇದರೊಂದಿಗೆ, ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಅರ್ಹ ಶುಶ್ರೂಷಕರು ಮತ್ತು ಪೂರಕ ಸಿಬ್ಬಂದಿಗಳ ಭೀಕರ ಅಭಾವ ಇರುವುದರಿಂದ, ಅವರ ಪಾಲಿನ ತಾಂತ್ರಿಕ ಹಾಗೂ ದೈನಂದಿನ ಕೆಲಸಗಳನ್ನೂ ವೈದ್ಯರೇ ನಿಭಾಯಿಸಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಎದುರಾಗಿದೆ.
ಇದಲ್ಲದೆ, ನಿರಂತರವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ರೋಗಿಗಳ ಮಹಾಪೂರ ಮತ್ತು ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ಎನ್ನದೆ ದೀರ್ಘಾವಧಿ ಡ್ಯೂಟಿ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಅತಿಯಾದ ಕೆಲಸದ ಒತ್ತಡ ಯುವ ವೈದ್ಯರನ್ನು ದೈಹಿಕವಾಗಿ ಹಾಗೂ ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಜರ್ಜರಿತಗೊಳಿಸುತ್ತಿದೆ. ರೋಗಿಗಳನ್ನು ತಪಾಸಣೆ ಮಾಡಿ ಜೀವ ರಕ್ಷಕ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ನೀಡುವುದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ, ದಿನದ ಅರ್ಧಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಅಮೂಲ್ಯ ಸಮಯ ವನ್ನು ವಿವಿಧ ಇಲಾಖಾ ವರದಿಗಳು, ಅಂಕಿ-ಅಂಶಗಳ ದಾಖಲಾತಿ ಹಾಗೂ ಅನಗತ್ಯ ಕೆಲಸಗಳಿಗೆ ವ್ಯಯಿಸಬೇಕಾದ ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ಹೊರೆ ಅವರ ಮೇಲಿದೆ. ಇದರ ಜೊತೆಗೆ, ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಕರ್ತವ್ಯ ನಿರತ ವೈದ್ಯರ ಮೇಲೆ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಹಲ್ಲೆಗಳು, ಕನಿಷ್ಠ ಕಾನೂನು ಸುರಕ್ಷತೆಯ ಕೊರತೆ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರಭಾವದ ವರ್ಗಾವಣೆ ನೀತಿಗಳು ಯುವ ವೈದ್ಯರಲ್ಲಿ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸೇವೆಗೆ ಸೇರಬೇಕೆಂಬ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕುಂದಿಸುತ್ತಿವೆ.
ಆಶ್ಚರ್ಯಕರ ಸಂಗತಿಯೆಂದರೆ, ಇಷ್ಟೆೆಲ್ಲಾ ಭೀಕರ ಕೊರತೆಗಳಿದ್ದರೂ ಸರಕಾರವು ಈ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟನ್ನು ಬೇರುಮಟ್ಟದಿಂದ ಪರಿಹರಿಸಲು ಯಾವುದೇ ದೃಢವಾದ ಅಥವಾ ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳದೆ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಕುಳಿತಿದೆ. ಕೇವಲ ತಾತ್ಕಾಲಿಕವಾಗಿ ಗುತ್ತಿಗೆ ವೈದ್ಯರನ್ನು ನೇಮಿಸುವುದು ಅಥವಾ ನಿವೃತ್ತರಾದವರ ಸೇವಾ ಅವಧಿಯನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸುವಂತಹ ತೇಪೆ ಹಚ್ಚುವ ತಂತ್ರಗಳಿಗೆ ಆಡಳಿತ ಯಂತ್ರ ಸೀಮಿತವಾಗಿದೆಯೇ ಹೊರತು, ಪೂರ್ಣ ಪ್ರಮಾಣದ ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಕಾಯಂ ನೇಮಕಾತಿಗೆ ಮುಂದಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಇಲಾಖೆಯೊಳಗಿನ ರಾಜಕೀಯ ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿಯ ಕೊರತೆ ಮತ್ತು ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ಮಂದಗತಿಯು ಇಡೀ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟನ್ನು ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ಜೀವನ್ಮರಣದ ಹೋರಾಟ ವನ್ನಾಗಿ ಮಾರ್ಪಡಿಸಿದೆ.
ಬೇಕಿದೆ ತುರ್ತು ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸೆ
ಈ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ತಳಮಟ್ಟದಿಂದ ನಿವಾರಿಸಲು ಸರಕಾರವು ತಕ್ಷಣವೇ ಯುದ್ಧೋಪಾದಿಯಲ್ಲಿ ‘ವೈದ್ಯಕೀಯ ಆಡಳಿತ ಸುಧಾರಣೆ’ಯನ್ನು ತರಬೇಕಿದೆ. ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ, ಗ್ರಾಮೀಣ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಲು ಹಿಂಜರಿಯುವ ವೈದ್ಯರನ್ನು ಸೆಳೆಯಲು ಆಕರ್ಷಕ ವಿಶೇಷ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಧನ ಕಡ್ಡಾಾಯ ವಸತಿ ಹಾಗೂ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳ ಆವರಣದಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಿನ ಕಾನೂನು ಸುರಕ್ಷತೆಯನ್ನು ಒದಗಿಸಬೇಕು. ಎರಡನೆಯದಾಗಿ, ವೈದ್ಯರನ್ನು ಕೇವಲ ರೋಗಿಗಳ ಚಿಕಿತ್ಸೆೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಮುಕ್ತವಾಗಿರಲು ಬಿಟ್ಟು, ಅವರ ಮೇಲಿರುವ ದೈನಂದಿನ ವರದಿಗಳು ಹಾಗೂ ಅನಗತ್ಯ ಕಾಗದದ ಕೆಲಸಗಳ ಹೊರೆಯನ್ನು ಇಳಿಸಲು ಪ್ರತಿ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಮತ್ತು ಜಿಲ್ಲಾ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೂ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಡೇಟಾ ಎಂಟ್ರಿ ಮತ್ತು ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯನ್ನು ನಿಯೋಜಿಸಬೇಕು. ಕೊನೆಯದಾಗಿ, ಸರಕಾರಿ ವೈದ್ಯರ ಮೂಲ ವೇತನ ಶ್ರೇಣಿಯನ್ನು ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರದ ಮಾದರಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಪರಿಷ್ಕರಿಸುವ ಮೂಲಕ ಪ್ರತಿಭಾವಂತ ಯುವ ವೈದ್ಯರು ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ವಲಯದತ್ತ ವಲಸೆ ಹೋಗುವುದನ್ನು ತಡೆದು, ಸಾರ್ವಜನಿಕ ವೈದ್ಯಕೀಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಬಹುದಾಗಿದೆ.
ಇಲಾಖೆಯಲ್ಲಿನ ಈ ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟುಗಳ ನಡುವೆ, ನೂತನ ಆರೋಗ್ಯ ಸಚಿವರಾಗಿ ಅಧಿಕಾರ ವಹಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಯು.ಟಿ. ಖಾದರ್ ಅವರು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಕೆಲವು ಆರಂಭಿಕ ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ತರಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳ ಪರಿಶೀಲನೆ, ನಿಯಮಗಳ ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟು ಪಾಲನೆ ಮತ್ತು ತುರ್ತು ನೇಮಕಾತಿ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳ ಕುರಿತಾದ ಸಭೆಗಳ ಮೂಲಕ ಆಡಳಿತ ಯಂತ್ರಕ್ಕೆ ಚುರುಕು ಮುಟ್ಟಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ಆರಂಭವಾಗಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ, ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸುವ ಸಚಿವರ ಈ ಕ್ರಮಗಳು ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರದ ಮುಂದಿರುವ ಆರ್ಥಿಕ ಮುಕ್ಕಟ್ಟನ್ನು ಮೀರಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗುವುದೇ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಹಾಗೆಯೇ ಉಳಿದಿದೆ.
ಖಜಾನೆಯಲ್ಲಿ ಅಗತ್ಯ ಅನುದಾನದ ಕೊರತೆ ಇರುವಾಗ ಮತ್ತು ಹಳೆಯ ಬಿಲ್ಗಳು ಬಾಕಿ ಉಳಿದಿರು ವಾಗ, ಹೊಸದಾಗಿ ಘೋಷಿಸಲಾಗುವ ಸುಧಾರಣೆಗಳಿಗೆ ನಿರಂತರ ಧನಸಹಾಯ ಸಿಗುವುದು ಕಷ್ಟಸಾಧ್ಯ. ಕೇವಲ ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ನಿರ್ದೇಶನಗಳ ಮೂಲಕ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯದ ಕೊರತೆಯನ್ನು ನೀಗಿಸಲು ಮತ್ತು ವೈದ್ಯರ ವೇತನ ಶ್ರೇಣಿಯನ್ನು ಸುಧಾರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ, ಸರ್ಕಾರದ ಆರ್ಥಿಕ ಇಕ್ಕಟ್ಟು ಈ ಪ್ರಯತ್ನಗಳ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯನ್ನು ಮಿತಿಗೊಳಿಸಿದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಇವು ಕೇವಲ ಮೇಲ್ಮಟ್ಟದ ಸುಧಾರಣೆಗಳಾಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತವೆಯೇ ಹೊರತು ಪ್ರಾಯೋಗಿಕವಾಗಿ ಯಾವುದೇ ಶಾಶ್ವತ ಬದಲಾವಣೆ ತರಬಲ್ಲವೇ ಎಂಬುದು ಜನರಿಗೆ ಕಾಡುತ್ತಿರುವ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿದೆ.