ವಿಷಾದಯೋಗ
ಡಾ.ನಿರಂಜನ ಪೂಜಾರ
ಮೊನ್ನೆ ಫೆಬ್ರವರಿ 24ರಂದು ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಅಜೀಂ ಪ್ರೇಮ್ಜಿ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಆವರಣದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಘಟನೆಯು ಕೇವಲ ಎರಡು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಗುಂಪುಗಳ ನಡುವಿನ ಸಾಮಾನ್ಯ ಘರ್ಷಣೆಯಲ್ಲ. ಇದು ಭಾರತೀಯ ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಎದುರಿಸುತ್ತಿರುವ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಮತ್ತು ಅತ್ಯಂತ ಅಪಾಯಕಾರಿ ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ನ ಬಹಿರಂಗ ಸ್ಪೋಟ.
ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಆವರಣದಲ್ಲಿ, ಎಡಪಂಥೀಯ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳಿಂದ ಪ್ರೇರಿತವಾದ ‘ಸ್ಪಾರ್ಕ್ ರೀಡಿಂಗ್ ಸರ್ಕಲ್’ (ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಸಂಘಟನೆ AISA ಜತೆ ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಗುಂಪು) ಕಾಶ್ಮೀರದ ಕುನಾನ್-ಪೋಶ್ಪೋರಾ ಘಟನೆಯ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯ ಸೈನಿಕರನ್ನು ‘ಅತ್ಯಾಚಾರಿ’ ಎಂದು ಬಿಂಬಿಸುವ ಮತ್ತು ಕಾಶ್ಮೀರ ಪ್ರತ್ಯೇಕತಾವಾದವನ್ನು ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ವೈಭವೀಕರಿಸುವ ‘ರಾಷ್ಟ್ರ-ವಿರೋಧಿ’ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವೊಂದನ್ನು ಆಯೋಜಿಸಲು ಮುಂದಾಗಿತ್ತು.
ಯಾವುದೇ ಪೂರ್ವಾನುಮತಿಯಿಲ್ಲದೆ ಆಯೋಜಿಸಲಾಗಿದ್ದ ಈ ದೇಶದ್ರೋಹಿ ಮತ್ತು ಸೇನಾ-ವಿರೋಧಿ ನಿರೂಪಣೆಯ ವಿರುದ್ಧ ‘ಅಖಿಲ ಭಾರತೀಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಪರಿಷತ್’(ಎಬಿವಿಪಿ) ಕಾರ್ಯ ಕರ್ತರು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಸಿಡಿದೆದ್ದರು.
ಎಬಿವಿಪಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಕ್ಯಾಂಪಸ್ ಒಳಗೆ ನುಗ್ಗಿ, ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ನಾಮಫಲಕಕ್ಕೆ ಮಸಿ ಬಳಿದು, ಇಂಥ ದೇಶವಿರೋಧಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಿಗೆ ಕುಮ್ಮಕ್ಕು ನೀಡುತ್ತಿರುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ವಿರುದ್ಧ ತಮ್ಮ ಪ್ರಬಲ ಆಕ್ರೋಶವನ್ನು ಹೊರ ಹಾಕಿದರು.
ಈ ಘಟನೆಯ ನಂತರ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಆಡಳಿತ ಮಂಡಳಿಯು ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ಅಧಿಕೃತ ಅನುಮತಿ ನೀಡಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಬೇಕಾಯಿತು. ಆದರೆ, ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಭಾರತೀಯನನ್ನೂ ಕಾಡುವ ಮೂಲಭೂತ ಮತ್ತು ಆತಂಕಕಾರಿ ಪ್ರಶ್ನೆ ಎಂದರೆ, ಜ್ಞಾನದ ದೇಗುಲ ಗಳಾಗಬೇಕಿದ್ದ ಇಂಥ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳು ಇಂದು ದೇಶವನ್ನು ತುಂಡರಿಸುವ, ಭಾರತೀಯ ಸೇನೆಯನ್ನು ನಿಂದಿಸುವ ಮತ್ತು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಲ್ಲಿ ದೇಶದ ಬಗ್ಗೆಯೇ ದ್ವೇಷ ಬಿತ್ತುವ ‘ಮಾರ್ಕ್ಸ್ವಾದಿ ಅಡ್ಡೆ’ಗಳಾಗಿ ಹೇಗೆ ಬದಲಾಗುತ್ತಿವೆ? ಈ ಘಟನೆಯು ಆಕಸ್ಮಿಕವಲ್ಲ, ಇದು ಕಳೆದ ನಾಲ್ಕು ದಶಕಗಳಿಂದ ಭಾರತೀಯ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ಹೈಜಾಕ್ ಮಾಡಿರುವ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಮಾರ್ಕ್ಸ್ವಾದದ (Cultural Marxism) ವಿಷಪೂರಿತ ಕಾರ್ಯತಂತ್ರದ ಸ್ಪಷ್ಟ ನಿದರ್ಶನ ವಾಗಿದೆ.
ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: Dr Niranjan Pujara Column: ಉದಾರವಾದಿ ಚಿಂತನೆಯ ಹಿಂದಿರುವ ಅಪಾಯಗಳು
ವಿವಿಗಳೆಂಬ ‘ಮಾರ್ಕ್ಸ್ವಾದಿ ಅಡ್ಡೆ’ಗಳು
ಇಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಪ್ರಮುಖ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳು ಬೌದ್ಧಿಕ ಅನ್ವೇಷಣೆಯ ಕೇಂದ್ರ ಗಳಾಗಿ ಉಳಿದಿಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿ ಅವು ಮಾರ್ಕ್ಸ್ವಾದಿ, ಎಡಪಂಥೀಯ ಮತ್ತು ನಕ್ಸಲ್-ಹಿತೈಷಿ ಚಿಂತನೆಗಳ ಉತ್ಪಾದನಾ ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿವೆ. ಕ್ಯಾಂಪಸ್ ಒಳಗೆ ಹೊಕ್ಕರೆ, ಅಲ್ಲಿ ರಾಷ್ಟ್ರ ನಿರ್ಮಾಣದ ರಚನಾತ್ಮಕ ಚರ್ಚೆಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ, ರಾಷ್ಟ್ರವನ್ನು ಹೇಗೆ ಛಿದ್ರಗೊಳಿಸ ಬಹುದು ಎಂಬ ‘ವಿಮರ್ಶಾತ್ಮಕ ಸಿದ್ಧಾಂತ’ಗಳ ಪಾಠಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿರುವುದು ನಿಚ್ಚಳವಾಗಿ ಗೋಚರಿಸುತ್ತದೆ.
ಅಜೀಂ ಪ್ರೇಮ್ಜಿ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಘಟನೆಯೇ ಇದಕ್ಕೆ ತಾಜಾಸಾಕ್ಷಿ. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಎಳೆಯ ಮನಸ್ಸುಗಳಿಗೆ ಭಾರತದ ಭವ್ಯ ಪರಂಪರೆ, ಸೇನೆಯ ತ್ಯಾಗ ಮತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಯ ಏಕೀಕೃತ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಕಲಿಸುವ ಬದಲು, ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ಸಮಾಜವನ್ನು ಒಡೆಯುವ ಪಾಠ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಈ ಮಾರ್ಕ್ಸ್ವಾದಿ ‘ಅಡ್ಡೆ’ಗಳ ಮುಖ್ಯ ಉದ್ದೇಶ ಶಿಕ್ಷಣ ನೀಡುವುದಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರಜಾಸತ್ತಾತ್ಮಕ ಮತ್ತು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ವಿರುದ್ಧ ಕೃತಕವಾಗಿ ಬಂಡೇಳು ವಂತೆ ಯುವಜನತೆಯನ್ನು ಪ್ರಚೋದಿಸುವುದಾಗಿದೆ.
ಇವರು ‘ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ’ದ ಮುಖವಾಡ ಧರಿಸಿ, ಭಾರತದ ಸಾರ್ವಭೌಮತ್ವದ ಮೇಲೆ ನಿರಂತರ ದಾಳಿ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಕಾಶ್ಮೀರದ ಪ್ರತ್ಯೇಕತಾವಾದಕ್ಕೆ ಬೆಂಬಲ, ಭಾರತೀಯ ಸೇನೆಯ ವಿರುದ್ಧ ಮಾನವ ಹಕ್ಕುಗಳ ಉಲ್ಲಂಘನೆಯ ಸುಳ್ಳು ಆರೋಪಗಳು ಮತ್ತು ವಿಚ್ಛಿದ್ರಕಾರಿ ಸಿದ್ಧಾಂತ ಗಳ ವೈಭವೀಕರಣ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಈ ಮಾರ್ಕ್ಸ್ವಾದಿ ಅಡ್ಡೆಗಳ ದೈನಂದಿನ ಕಾರ್ಯಸೂಚಿಗಳಾಗಿವೆ.
ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳಂಥ ಸ್ವತಂತ್ರ ವೇದಿಕೆಗಳನ್ನು ದುರ್ಬಳಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಈ ಶಕ್ತಿಗಳು ದೇಶದ ಭವಿಷ್ಯದ ನಾಯಕರಾಗಬೇಕಿದ್ದ ಯುವಕರನ್ನು ದಾರಿತಪ್ಪಿಸಿ, ಅವರನ್ನು ಹತಾಶವಾದಿ, ರಾಷ್ಟ್ರ-ವಿರೋಧಿ ಮತ್ತು ಅರಾಜಕತಾವಾದಿಗಳನ್ನಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸುತ್ತಿವೆ.
ಭಾರತೀಯ ಶಿಕ್ಷಣದ ಹೈಜಾಕ್
ಭಾರತೀಯ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಕೇವಲ ಥಾಮಸ್ ಬಾಬಿಂಗ್ಟನ್ ಮೆಕಾಲೆಯ ವಸಾಹತುಶಾಹಿ ವಿನ್ಯಾಸದ ಮುಂದುವರಿದ ಭಾಗ ಎಂಬ ಹಳೆಯ ವಾದವು ಈಗ ಕೇವಲ ಒಂದು ನೆಪವಷ್ಟೇ. ಈ ವಾದವು ಅತ್ಯಂತ ಅಪಾಯಕಾರಿ ಮತ್ತು ಪ್ರಸ್ತುತ ವಾಸ್ತವದಿಂದ ನಮ್ಮ ಗಮನವನ್ನು ಬೇರೆಡೆ ಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ, ಇಂದು ಭಾರತೀಯ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಪರಸ್ಪರ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಕಾಣುವ, ಆದರೆ ಸಮಾನವಾಗಿ ವಿನಾಶಕಾರಿಯಾದ ಎರಡು ಶಕ್ತಿಗಳು ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ಹೈಜಾಕ್ ಮಾಡಿವೆ.
ಒಂದು- ಜಾಗತಿಕ ನವ-ಉದಾರವಾದಿ ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ಶಕ್ತಿ, ಮತ್ತೊಂದು ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಬುಡಮೇಲು ಮಾಡುವ ಮಾರ್ಕ್ಸ್ವಾದಿ ಸಿದ್ಧಾಂತ. ನಾವೀಗ ಎರಡು ವಿಭಿನ್ನ ದುರಂತಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ನಮ್ಮದೇ ಬೆವರು ಸುರಿಸಿದ ಹಣವನ್ನು ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯ ಬಂಡವಾಳಶಾಹಿಗಳಿಗೆ ‘ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ಗುಲಾಮರನ್ನು’ ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಿದೆ.
ಭಾರತದ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಾದ ಐಐಟಿ, ಐಐಎಂ ಮತ್ತು ಇತರ ಉನ್ನತ ಶ್ರೇಣಿಯ ವಿಶ್ವ ವಿದ್ಯಾ ಲಯಗಳನ್ನು ಬಲವಾದ ರಾಷ್ಟ್ರ-ನಿರ್ಮಾಣ ಮತ್ತು ಬೌದ್ಧಿಕ ಸ್ವಾವಲಂಬನೆಯ ದೂರದೃಷ್ಟಿ ಯಿಂದ ಸ್ಥಾಪಿಸಲಾಯಿತು. ಆದರೆ ಇಂದು, ಅವು ವಾಲ್ ಸ್ಟ್ರೀಟ್, ಸಿಲಿಕಾನ್ ವ್ಯಾಲಿ ಮತ್ತು ಯುರೋಪಿಯನ್ ಬಹುರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಂಪನಿಗಳಿಗೆ ಕೇವಲ ಸರಕಾರಿ-ಅನುದಾನಿತ ಮಾನವ ಸಂಪನ್ಮೂಲ ಒದಗಿಸುವ ಏಜೆನ್ಸಿಗಳಾಗಿ ಕುಸಿದಿವೆ.
ನಮ್ಮ ಪಠ್ಯಕ್ರಮ ಮತ್ತು ಸಂಶೋಧನಾ ಆದ್ಯತೆಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯ ಮಾರು ಕಟ್ಟೆ ಶಕ್ತಿಗಳೇ ನಿರ್ದೇಶಿಸುತ್ತಿವೆ. ಗ್ರಾಮೀಣ ಕೃಷಿ ಆರ್ಥಿಕತೆಯನ್ನು ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿಯಾಗಿ ಬದಲಾಯಿ ಸಲು ಯಾವ ಉನ್ನತ ಸಂಸ್ಥೆ ತನ್ನ ಬೌದ್ಧಿಕ ಬಂಡವಾಳವನ್ನು ಮೀಸಲಿಡುತ್ತಿದೆ? ನಮ್ಮ ಸೂಕ್ಷ್ಮ, ಸಣ್ಣ ಮತ್ತು ಮಧ್ಯಮ ಉದ್ಯಮಗಳನ್ನು (ಎಂಎಸ್ಎಂಇ) ಬಲಪಡಿಸಲು ಮತ್ತು ಸ್ಥಳೀಯ ಕುಶಲಕರ್ಮಿಗಳನ್ನು ಸಬಲೀಕರಣಗೊಳಿಸಲು ಬೇಕಾದ ತಾಂತ್ರಿಕ ಆವಿಷ್ಕಾರಗಳು ಎಲ್ಲಿವೆ? ಭಾರತದ ಅತ್ಯಂತ ಹಿಂದುಳಿದ ಪ್ರದೇಶಗಳ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಮತ್ತು ಅಂತರ್ಗತ ಯೋಜನೆ ಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಲು ತಮ್ಮ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಬಳಸುವ ಬದಲು, ನಮ್ಮ ಅತ್ಯಂತ ಬುದ್ಧಿವಂತ ಯುವಕರು ಕೇವಲ ವಿದೇಶಿ ವೀಸಾ, ಡಾಲರ್ ಗಳಿಕೆ ಮತ್ತು ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ಹುದ್ದೆಗಳ ಕನಸು ಕಾಣುವಂತೆ ಅವರನ್ನು ಬ್ರೈನ್ವಾಶ್ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ.
ವಿಜ್ಞಾನ, ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ನಿರ್ವಹಣಾ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳನ್ನು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಯಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬೇರ್ಪಡಿಸಲಾಗಿದೆ; ಸ್ಥಳೀಯ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಪರಿಹರಿಸುವ ಬದಲು, ಅವು ಕೇವಲ ಜಾಗತಿಕ ಬಂಡವಾಳಕ್ಕೆ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಿವೆ. ಇದು ಒಂದು ಸ್ಪಷ್ಟ ಆರ್ಥಿಕ ಮತ್ತು ಬೌದ್ಧಿಕ ಶರಣಾಗತಿ ಯಾಗಿದೆ.
ಮಾನವಿಕ ವಿಭಾಗಗಳ ದುರವಸ್ಥೆ
ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯು ವಿಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವನ್ನು ಸರಕಾಗಿಸಿದರೆ, ಮಾನವಿಕ (Humanities) ಮತ್ತು ಸಮಾಜ ವಿಜ್ಞಾನ (Social Sciences) ಕ್ಷೇತ್ರಗಳನ್ನು ಮಾರ್ಕ್ಸ್ವಾದಿ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅತಿಕ್ರಮಿಸಿಕೊಂಡಿವೆ. ಆದರೆ, ಇದು ಕೇವಲ ಕಾರ್ಮಿಕರ ಮತ್ತು ಬಂಡವಾಳ ಶಾಹಿಗಳ ನಡುವಿನ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಆರ್ಥಿಕ ಮಾರ್ಕ್ಸ್ವಾದವಲ್ಲ.
ಅತ್ಯಂತ ಭೀಕರ ರೂಪ ಪಡೆದುಕೊಂಡಿರುವ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಮಾರ್ಕ್ಸ್ ವಾದ ಮತ್ತು ಅದರ ಆಧುನಿಕ ರೂಪಗಳಾದ ‘ವೋಕಿಸಂ’ (Wokeism) ಹಾಗೂ ವಿಮರ್ಶಾತ್ಮಕ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳು. ಈ ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯ ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ಕಸವನ್ನು ಭಾರತದ ಮೇಲೆ ಬಲವಂತವಾಗಿ ಸುರಿಯಲಾಗುತ್ತಿದೆ.
ಸಮಾಜದ ವಿವಿಧತೆಯನ್ನು ಜಾತಿ, ಲಿಂಗ, ಲೈಂಗಿಕತೆ, ಪ್ರಾದೇಶಿಕತೆ, ಭಾಷೆಯ ಸೂಕ್ಷ್ಮದರ್ಶಕದಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಿ, ಅವುಗಳನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ದೊಡ್ಡದಾಗಿಸುವ ಮತ್ತು ಸಮಾಜವನ್ನು ವಿಭಜಿಸುವ ಏಕೈಕ ಉದ್ದೇಶದಿಂದಲೇ ಈ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳನ್ನು ವಿನ್ಯಾಸಗೊಳಿಸಲಾಗಿದೆ.
ಈ ವಿಷಪೂರಿತ ವಾತಾವರಣವು ಎಲ್ಲಾ ಮಾನವ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ‘ದಬ್ಬಾಳಿಕೆಕೋರ’ ಮತ್ತು ‘ದಮನಿತ’ ಎಂಬ ಗುರುತಿನ ರಾಜಕಾರಣದ ಕಿರಿದಾದ ಚೌಕಟ್ಟಿಗೆ ತಳ್ಳಿವೆ. ಇದು ಯುವಕರನ್ನು ಅವರ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ, ಕೌಟುಂಬಿಕ ಮತ್ತು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಬೇರುಗಳಿಂದ ಕತ್ತರಿಸಿ ಹಾಕುತ್ತದೆ. ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಏಕತೆಯನ್ನು ಸಾರುವ ‘ಅದ್ವೈತ ವೇದಾಂತ’ದಂಥ ಆಳವಾದ, ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಬೆಸೆಯುವ ನಮ್ಮದೇ ದಾರ್ಶನಿಕ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳನ್ನು ಕಲಿಸುವ ಬದಲು, ಕುಂದುಕೊರತೆ, ಸಾರ್ವಕಾಲಿಕ ಬಲಿಪಶು ಮನೋಭಾವ (Victimhood) ಮತ್ತು ತಾವು ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಮೇಲಿನ ತೀವ್ರದ್ವೇಷವನ್ನು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಬಲವಂತವಾಗಿ ಉಣಬಡಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ.
ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಸಾಮರಸ್ಯ ತರುವುದು ಈ ಶಿಕ್ಷಣದ ಉದ್ದೇಶವೇ ಅಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿರುವ ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳ ನಾಗರಿಕತೆಯ ರಚನೆಯನ್ನೇ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಾಶ ಮಾಡುವುದಾಗಿದೆ.
ರಾಷ್ಟ್ರದ ಮೇಲಿನ ದ್ವೇಷ
ಅಜೀಂ ಪ್ರೇಮ್ಜಿ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದಂಥ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಕಂಡುಬಂದ ರಾಷ್ಟ್ರ-ವಿರೋಧಿ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು ಕೇವಲ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಘಟನೆಗಳಲ್ಲ. ಅವು ವಿಮರ್ಶಾತ್ಮಕ ಸಿದ್ಧಾಂತದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿರುವ ಪಠ್ಯಕ್ರಮದ ಉದ್ದೇಶಿತ ಉತ್ಪಾದನೆಗಳಾಗಿವೆ. ರಾಷ್ಟ್ರ ಮತ್ತು ಅದರ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಪರಂಪರೆಯೇ ಒಂದು ದಬ್ಬಾಳಿಕೆಯ ರಚನೆ, ಅದನ್ನು ಬುಡಸಹಿತ ನಾಶಪಡಿಸಲೇಬೇಕು ಎಂದು ನಂಬುವ ವಿಕೃತ ಮನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಈ ಶಿಕ್ಷಣವು ಬೆಳೆಸುತ್ತಿದೆ.
ತರಗತಿಗಳಲ್ಲಿ ಎಡಪಂಥೀಯ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರು ಮತ್ತು ಕ್ಯಾಂಪಸ್ಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಗುಂಪುಗಳು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಭಾರತೀಯ ಸೇನೆಯನ್ನು, ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತರ ನಂಬಿಕೆಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ದೇಶದ ಭದ್ರತಾ ಪಡೆಗಳನ್ನು ಖಳನಾಯಕರಂತೆ ಬಿಂಬಿಸುತ್ತವೆ.
ಯಾವ ಯುವಕರು ಚಳಿ, ಮಳೆ, ಬಿಸಿಲೆನ್ನದೆ ದೇಶದ ಗಡಿ ಕಾಯುವ ಯೋಧರನ್ನು ಗೌರವಿಸ ಬೇಕಿತ್ತೋ, ಅದೇ ಯುವಕರು ಇಂದು ‘ಕಾಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿ ಸೇನೆಯು ದಬ್ಬಾಳಿಕೆ ನಡೆಸುತ್ತಿದೆ’ ಎಂದು ನಂಬಿ, ಸೇನೆಯ ವಿರುದ್ಧವೇ ಪ್ರತಿಭಟನೆ ಮಾಡುವ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಬ್ರೈನ್ ವಾಶ್ ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.
ತಮ್ಮ ನೆಲದ ಕಾನೂನು, ಭದ್ರತೆ ಮತ್ತು ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸುವುದನ್ನೇ ‘ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆ’ ಮತ್ತು ‘ಪ್ರಗತಿಪರತೆ’ ಎಂದು ನಂಬುವಂತೆ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ. ಇಂಥ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳು ದೇಶದ ತೆರಿಗೆ ಹಣದಿಂದ, ಭದ್ರತೆಯಿಂದ ನಡೆಯುತ್ತವೆ; ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಉತ್ಪತ್ತಿಯಾಗುವುದು ಮಾತ್ರ ದೇಶವನ್ನು ಒಳಗಿನಿಂದಲೇ ಕೊರೆಯುವ ಗೆದ್ದಲುಹುಳುಗಳು.
ಅಮೆರಿಕದ ಎಚ್ಚರಿಕೆ
ಈ ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ಯುದ್ಧದ ಅಂತಿಮ ಪರಿಣಾಮವೇನು ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ಊಹಿಸುವ ಅಗತ್ಯ ವಿಲ್ಲ. ಇದೇ ವಿಮರ್ಶಾತ್ಮಕ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳ ನಿರಂತರ ಪ್ರಯೋಗದಿಂದ ಕ್ರೂರವಾಗಿ ಛಿದ್ರಗೊಂಡಿ ರುವ ಮತ್ತು ಆಂತರಿಕವಾಗಿ ಧ್ರುವೀಕರಣಗೊಂಡಿರುವ ಇಂದಿನ ಅಮೆರಿಕದ ಸಮಾಜವನ್ನು ನಾವು ಅತಿದೊಡ್ಡ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಗಂಟೆಯಾಗಿ ನೋಡಬೇಕಾಗಿದೆ.
ಇಂದು ಅಮೆರಿಕದ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ‘ಐವಿ ಲೀಗ್’ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳು ಬೌದ್ಧಿಕತೆಯ ಕೇಂದ್ರಗಳಾಗಿ ಉಳಿದಿಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿ ಅವು ಕೇವಲ ಗುರುತಿನ ರಾಜಕಾರಣದ ಮತ್ತು ತೀವ್ರಗಾಮಿ ಅರಾಜಕತೆಯ ಕೇಂದ್ರಗಳಾಗಿವೆ. ಯಾವಾಗ ಗುರುತಿನ ರಾಜಕಾರಣವು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಅಸ್ಮಿತೆಗಿಂತ ಮೇಲಾಗುತ್ತದೆ ಯೋ, ಆಗ ಸಮಾಜದ ಬುನಾದಿ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಕುಸಿಯುತ್ತದೆ. ಭಾರತವು ಈಗ ಅದೇ ಅಪಾಯಕಾರಿ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿದೆ. ನಮ್ಮ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಸಂಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ನಾವು ಈ ಜಾಗತಿಕ ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ಶಕ್ತಿಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಆಮದು ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಮಾರ್ಕ್ಸ್ವಾದಿ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸುವುದು ಎಂದರೆ, ನಮ್ಮ ನಾಗರಿಕತೆಯನ್ನು ನಾವೇ ಕೈಯಾರೆ ಸೋಲಿಸಿದಂತೆ.
ನಮ್ಮ ಕಣ್ಮುಂದೆಯೇ ನಮ್ಮ ಯುವಕರನ್ನು ನಮ್ಮದೇ ದೇಶದ ವಿರುದ್ಧ ಅಸ್ತ್ರಗಳಾಗಿ ಬಳಸ ಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಕೇವಲ ಮೂಕಪ್ರೇಕ್ಷಕರಾಗಿರುವುದು ಅಥವಾ ‘ರಾಜಕೀಯ ಸರಿತನ’ವನ್ನು ( Political correctness) ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಮೌನವಾಗಿರುವುದು ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಆಯ್ಕೆಯಲ್ಲ; ಅದು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಗೆ ಸಮಾನ.
ಬೌದ್ಧಿಕ ‘ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ’ದ ಮರುಸ್ಥಾಪನೆಯ ಅಗತ್ಯ
ಶಿಕ್ಷಣವು ನಮ್ಮ ಕಾಲದ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಮತ್ತು ಅತ್ಯಂತ ನಿರ್ಣಾಯಕ ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯಾಗಿದೆ. ಅಜೀಂ ಪ್ರೇಮ್ಜಿ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ದೇಶವಿರೋಧಿ ನಿರೂಪಣೆಯ ವಿರುದ್ಧ ‘ಎಬಿವಿಪಿ’ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ನಡೆಸಿದ ಉಗ್ರ ಪ್ರತಿಭಟನೆಯು ಕೇವಲ ಒಂದು ಕ್ಯಾಂಪಸ್ ಘಟನೆಯಲ್ಲ, ಅದು ನಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದಿರುವ ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ಗ್ರಹಣವನ್ನು ಬಿಡಿಸಲು ಆರಂಭವಾದ ಸ್ಪಷ್ಟ ರಣಕಹಳೆ. ಉಳಿಯಬೇಕಾದರೆ, ನಾವು ನಮ್ಮ ಬೌದ್ಧಿಕ ‘ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ’ವನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆಯಲೇಬೇಕು. ನಮ್ಮ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳು ಜಾಗತಿಕ ಬಂಡವಾಳಶಾಹಿಗಳ ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ಗುಲಾಮರನ್ನಾಗಲೀ ಅಥವಾ ದೇಶವನ್ನು ಒಡೆಯುವ ಮಾರ್ಕ್ಸ್ʼವಾದಿ ಹೋರಾಟಗಾರರನ್ನಾಗಲೀ ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳಾಗಬಾರದು. ಬದಲಾಗಿ, ತಳಮಟ್ಟದಿಂದ ರಾಷ್ಟ್ರವನ್ನು ಕಟ್ಟುವ ದಾರ್ಶ ನಿಕರನ್ನು, ಗ್ರಾಮಗಳನ್ನು ಉದ್ಧಾರ ಮಾಡುವ ಸ್ಥಳೀಯ ಸಂಶೋಧಕರನ್ನು, ಕಲೆ-ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ಪೋಷಿಸುವ ಚಿಂತಕರನ್ನು ಮತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರದ ಬಗ್ಗೆ, ಅದರ ಪರಂಪರೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಅಚಲವಾದ ಹೆಮ್ಮೆ ಹೊಂದಿರುವ ನಿಜವಾದ ಯುವ ನಾಯಕರನ್ನು ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ರೂಪಿಸು ವಂತೆ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ನಾವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಶುದ್ಧೀಕರಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ಈ ಬೌದ್ಧಿಕ ಸಮರದಲ್ಲಿ ನಾವು ಗೆಲ್ಲಲೇಬೇಕು, ಇಲ್ಲವಾದಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಆತ್ಮವೇ ನಶಿಸಿಹೋಗುತ್ತದೆ.
(ಲೇಖಕರು ಕೇಂದ್ರಿಯ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರು)