ನೂರೆಂಟು ವಿಶ್ವ
ಕನ್ನಡಿಯಂಥ ಗಾಜಿನ ಕಿಟಕಿಗಳಾಚೆ ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿರುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಒಳಗೆ ಕೂತವರಿಗೆ ಮಳೆಯ ವಾಸನೆ ಸೋಕುವುದೇ ಇಲ್ಲ; ಸೋಕುವುದು ಕೇವಲ ಯಂತ್ರದಿಂದ ಹಬೆಯಾಡಿ ಬರುವ ಕಾಫಿಯ ಯಾಂತ್ರಿಕ ಪರಿಮಳ ಮಾತ್ರ. ಇಂಥ ನುಣುಪಾದ ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ಗೋಡೆಗಳ ನಡುವೆ ಮನುಷ್ಯನ ಹಸಿವು, ಆಯಾಸ, ಒಂಟಿತನ ಮತ್ತು ಸಣ್ಣದೊಂದು ನಗುವಿನ ಹಂಬಲಗಳೆಲ್ಲವೂ ಕೇವಲ ಇಂಗ್ಲಿಷಿನ ಹೊಸ ಹೊಸ ಬಣ್ಣದ ಪದಗಳಾಗಿ ರೂಪಾಂತರಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ.
ಪ್ರತಿ ವರ್ಷವೂ ಕ್ಯಾಲೆಂಡರ್ ಬದಲಾದಂತೆ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳ ರೀಲ್ಗಳ ಅಲೆಯ ಮೇಲೆ ತೇಲಿ ಬರುವ ಈ ‘ಬಜ್ವರ್ಡ್’ ಗಳು ನಮ್ಮ ಕಚೇರಿಯ ಮುಗ್ಧ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಆವರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಗೆಳೆಯನ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಕೈ ಹಾಕಿ ‘ಇವತ್ತು ಕೆಲಸ ಸಾಕು ಕಣೋ’ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದ ಮಾತು, ಇಂದು ಅಲ್ಗಾರಿದಂಗಳ ಜರಡಿಯಲ್ಲಿ ಸೋಸಿ ಬಂದು ಯಾವುದೋ ಫ್ಯಾಶನ್ ಲೇಬಲ್ ಹೊತ್ತು ನಮ್ಮ ನಾಲಿಗೆಯ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಬಿಡುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ತಲೆಮಾರಿನ ಸಂಕಟಗಳೂ ಅಷ್ಟೇ, ಅವುಗಳಿಗೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಸಂಕಟವಾಗಿ ಉಳಿಯುವ ಹಕ್ಕೂ ಈಗ ಇಲ್ಲ. ಇನ್ಸ್ಟಾಗ್ರಾಂ ಅಥವಾ ಟಿಕ್ಟಾಕ್ನ ಸಣ್ಣ ವಿಡಿಯೋವೊಂದರಲ್ಲಿ ಯಾವನೋ ಒಬ್ಬ ಸೂಟು ಹಾಕಿದ ಯುವಕ ಗಂಭೀರ ಮುಖ ಹೊತ್ತು ‘ಕ್ವಯೆಟ್ ಕ್ವಿಟ್ಟಿಂಗ್’ (Quiet Quitting) ಎಂದ ಕೂಡಲೇ, ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಚಕಿತರಾಗಿ ಕಿವಿ ನೆಟ್ಟೆವು.
ಅರೆ, ನಿಗದಿತ ಸಮಯ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ನಮ್ಮ ಪಾಡಿಗೆ ನಾವು ಬ್ಯಾಗು ಹೆಗಲಿಗೇರಿಸಿ ಮನೆಗೆ ಹೊರಡುವ ಸರಳ ನಡತೆಗೆ ಇಂಥದ್ದೊಂದು ಭಾರವಾದ ಹೆಸರಿದೆಯೇ ಎಂದು ಬೆರಗಾದೆವು. ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಕೆಲಸದ ಹೊರತಾಗಿಯೂ ಒಂದು ಮನೆಯಿದೆ, ಅಲ್ಲಿ ಮುಸ್ಸಂಜೆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅರಳುವ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಹೂವಿದೆ, ಕಾಯುವ ತಾಯಿಯಿzಳೆ ಎನ್ನುವ ಸಾಮಾನ್ಯ ಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಲು ಕೂಡ ನಮಗೆ ಈಗ ಜಾಲತಾಣಗಳಿಂದ ರವಾನೆಯಾದ ‘ಟ್ರೆಂಡಿ’ ನುಡಿಗಟ್ಟುಗಳ ನೆರವು ಬೇಕಾಗುತ್ತಿದೆ.
ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: Vishweshwar Bhat Column: 333 ನಿಯಮ ಅಂದರೇನು ?
ಹಿಂದೆ ಹಳ್ಳಿಯ ಜಗುಲಿಯ ಮೇಲೆ ಕೂತು ಹರಟುತ್ತಿದ್ದ ಮುದುಕರೊಬ್ಬರು, ಕೆಲಸ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ‘ತಲೆಯೊಳಗಿನ ಗಂಟನ್ನು ಇಳಿಸಿಟ್ಟು ಹಗುರಾಗು’ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದನ್ನೇ ಇವತ್ತಿನ ಜಾಲತಾಣ ಗಳು ಹೊಚ್ಚಹೊಸ ಸಂಶೋಧನೆಯೆಂಬಂತೆ ತಂದು ನಮ್ಮ ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಬಡಿಸುತ್ತವೆ; ಅದಕ್ಕೆ ಅವರು ಇಡುವ ಹೆಸರು ‘ಸಾಫ್ಟ್ ಲೈಫ್’ (Soft Life) ಅಥವಾ ‘ಬೌಂಡರೀಸ್’ (Boundaries).
ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಪರದೆಯ ಎದುರು ಕಣ್ಣು ಕದಲಿಸದೆ ಕೂತು, ಈ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ನಾಮಕರಣಗಳಿಗೆ ತಲೆಯಾಡಿಸು ತ್ತೇವೆ. ನಿಜಕ್ಕೂ ಈ ಶಬ್ದಗಳು ಎಲ್ಲಿಂದ ಹುಟ್ಟುತ್ತವೆ? ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ ಇನ್ಬಾಕ್ಸ್ ತುಂಬಿ ತುಳುಕುವ ಇಮೇಲ್ಗಳ ನಡುವೆ, ಸೈಬರ್ ಕೆಫೆಯ ಮುಸುಕಿನೊಳಗೆ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ನರಳುವ ಯಾರೋ ಒಬ್ಬನ ಹತಾಶೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ತಾಣದ ಮೂಲಕ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜನರ ಹೆಬ್ಬೆರಳ ತುದಿಗೆ ಬಂದು ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ; ಮರುದಿನ ಮುಂಜಾನೆ ಅದು ನಮ್ಮ ಕಚೇರಿಯ ಮೀಟಿಂಗ್ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಮಹಾನ್ ಸಿದ್ಧಾಂತವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿರುತ್ತದೆ.
ಯೋಚಿಸಿ ನೋಡಿ, ‘ರೇಜ್ ಅಪ್ಲೈಯಿಂಗ್’ (Rage Applying) ಎನ್ನುವ ಮತ್ತೊಂದು ಮಾತು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಕಚೇರಿಯ ಕಾರಿಡಾರ್ಗಳಲ್ಲಿ ತೇಲುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಮ್ಯಾನೇಜರ್ ನಾಲ್ಕು ಬೈಗುಳ ಎಸೆದಾಗ ಮನಸ್ಸು ಉರಿದು, ಸಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಹತ್ತಾರು ಕಂಪನಿಗಳಿಗೆ ಒಮ್ಮೆಲೇ ರೆಸ್ಯೂಮ್ ಕಳಿಸಿ ಬಿಡುವ ಆ ಕ್ಷಣಿಕ ಆಕ್ರೋಶಕ್ಕೆ ಒಂದು ಸಾಹಿತ್ಯಿಕ ಮುಖವಾಡ!
ಆ ಸಿಟ್ಟಿನ ಹಿಂದೆ ಇರುವ ಹಸಿದ ಸಂಜೆಗಳು, ಅಸುರಕ್ಷಿತ ಭವಿಷ್ಯದ ನಡುಕ, ಬಾಡಿಗೆ ಕಟ್ಟಲಾಗದ ತಿಂಗಳ ಕೊನೆಯ ಚಡಪಡಿಕೆ- ಇವೆಲ್ಲವೂ ಆ ಒಂದೇ ಶಬ್ದದ ಹೊಳಪಿನ ಕೆಳಗೆ ಮರೆಯಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತವೆ. ನಾವು ಬದುಕಿನ ಕಹಿ ಗುಳಿಗೆಗಳಿಗೆ ನುಂಗಲು ಸುಲಭವಾಗುವಂತೆ ಸಕ್ಕರೆ ಪಾಕ ಸವರಿದಂತೆ, ಕಚೇರಿಯ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ದುಮ್ಮಾನಕ್ಕೂ ಒಂದೊಂದು ಆಕರ್ಷಕ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಹೆಸರು ತಂದು ಅಂಟಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.
ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಊಟದ ನಂತರ ಆಫೀಸಿನ ಮೂಲೆ ಮೂಲೆಯಲ್ಲೂ ಒಂದು ತೂಕಡಿಕೆ ಆವರಿಸಿ ಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ನೋಡದಂತೆ ಕೆಲಸದಿಂದ ಜಾರಿಕೊಳ್ಳುವ ಮುಗ್ಧ ಕಳ್ಳಾಟಕ್ಕೆ ಈಗ ‘ಕಾಫಿ ಬ್ಯಾಡ್ಜಿಂಗ್’ (Coffee Badging) ಅಥವಾ ‘ಕ್ವಯೆಟ್ ವೆಕೇಶನಿಂಗ್’ (Quiet Vacationing) ಎಂಬ ಸೋಗಲಾಡು ಹಣೆಪಟ್ಟಿ. ಬೆಳಗ್ಗೆ ಬಂದು ಸ್ವೆ ಪ್ ಮಾಡಿ, ಒಂದು ಕಪ್ ಕಾಫಿ ಹೀರಿ, ಆಮೇಲೆ ಮೆಲ್ಲನೆ ಮಾಯವಾಗಿಬಿಡುವ ಚಾಳಿ ಇದು.
ನಡುಮಧ್ಯಾಹ್ನ ತಲೆಯೆತ್ತುವ ನಿದ್ದೆಯ ಅಮಲು ಅಥವಾ ಬಿಸಿಲಿಗೆ ಮೈಯೊಡ್ಡಿ ಹೊರಗೆ ಅಲೆಯ ಬೇಕೆನ್ನುವ ಸಹಜ ಬಯಕೆಗಳನ್ನು ಮನುಷ್ಯ ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲಾರದೇ, ಇಂಥ ಆಡಂಬರದ ಶಬ್ದಗಳ ಬೆನ್ನ ಹಿಂದೆ ಅವಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿzನೆ. ಕಂಪನಿಯ ಗೋಡೆಗಳು ಆತನ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಂಡ ಮೇಲೆ, ಆತ ಪದಗಳದರೂ ನಟನೆಯ ಬದುಕು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕಲ್ಲವೇ? ಇನ್ನು ‘ಬೇರ್ ಮಿನಿಮಮ್ ಮಂಡೇ’ (Bare Minimum Monday) ಎನ್ನುವ ಪದವನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ಮುಗುಳುನಗೆ ಬಾರದೆ ಇರದು.
ಭಾನುವಾರದ ಸಂಜೆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಎದೆಯೊಳಗೆ ಸಣ್ಣದಾಗಿ ಜಿನುಗುವ ಸೋಮವಾರದ ಭೀತಿ ಜಗತ್ತಿನ ಎಲ್ಲ ಉದ್ಯೋಗಿಗಳಿಗೂ ಒಂದೇ. ವಾರದ ಮೊದಲ ದಿನವೇ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮುಗಿಸಿ ಬಿಡುವ ತವಕ ಬೇಡ, ಉಸಿರಾಡುತ್ತಾ ಕನಿಷ್ಠ ಕೆಲಸ ಮಾಡೋಣ ಎನ್ನುವ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಜಾಲತಾಣಗಳು ಒಂದು ಚಳವಳಿ ಯಂತೆ ಸಂಭ್ರಮಿಸುತ್ತವೆ. ಇದು ಸೋಮಾರಿತನವಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಯಂತ್ರಗಳ ನಡುವೆ ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಜೀವವೊಂದು ತನ್ನೊಳಗಿನ ಜೀವಂತಿಕೆಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಮಾಡುವ ಮುಗ್ಧ ಕಸರತ್ತು.
ಸೋಮವಾರದ ಮುಂಜಾನೆ ಬಸ್ಸು ಹತ್ತುವಾಗ ಕಾಡುವ ಅದೇ ಭಾರವಾದ ಹೃದಯ, ಈ ಹೊಚ್ಚ ಹೊಸ ಶಬ್ದವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿದ ತಕ್ಷಣವೇ ಕೊಂಚ ಹಗುರಾದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುವುದು ಈ ಕಾಲದ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಭ್ರಮೆ. ಈ ಎಲ್ಲ ಬಜ್ವರ್ಡ್ಗಳ ಅಸಲಿ ವ್ಯಾಕರಣವೇ ವಿಚಿತ್ರವಾದದ್ದು. ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಾಧ್ಯಮದ ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಇವು ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಹೊಳೆದು, ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕಚೇರಿಯ ಹಿರಿಯ ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ‘ಟೌನ್ಹಾಲ್’ ಸಭೆಗಳ ಪವರ್ ಪಾಯಿಂಟ್ ಸ್ಲೈಡ್ಗಳಲ್ಲಿ ಆಸನ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ.
ಇಡೀ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೇ ಈ ಶಬ್ದಗಳನ್ನು ತಬ್ಬಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಕೆಲಸಗಾರನ ಆಯಾಸವನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೆಣಗಾಡುವ ಬದಲು, ‘ನಾವು ನಮ್ಮ ಉದ್ಯೋಗಿಗಳಲ್ಲಿ ಬರ್ನ್ಔಟ್ (Burnout) ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ’ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿಬಿಟ್ಟರೆ ಎಲ್ಲವೂ ಮುಗಿಯಿತು! ರಕ್ತಮಾಂಸದ ಮನುಷ್ಯನ ನೋವುಗಳಿಗೆ ಇಂಥ ಹೈಟೆಕ್ ಲೇಪ ಹಚ್ಚಿದಾಗ, ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಗೆ ತಮ್ಮ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಿಂದ ನುಣುಚಿಕೊಳ್ಳುವುದು ತುಂಬ ಹಗುರವಾಗುತ್ತದೆ. ಶಬ್ದಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಮುಲಾ ಮಾಗುವ ಬದಲು, ಗಾಯವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಡುವ ಬಣ್ಣದ ಪಟ್ಟಿಯಾಗುತ್ತವೆ.
ಕೆಲಸದ ನಡುವೆಯೇ ‘ಡೆಡ್ಲೈನ್’ ಮುಟ್ಟಲಾಗದೆ ಬೆವರುವ ಯುವಕನೊಬ್ಬನನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಸಂಕಟವಾಗುತ್ತದೆ; ಆತ ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನ ಜತೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಕೇವಲ ‘ಟಾಕ್ಸಿಕ್ ಕಲ್ಚರ್’ (Toxic Culture) ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ಮಾತ್ರ. ಆ ಪದದ ಆಳದಲ್ಲಿ ಅವನ ಅಮ್ಮನ ಅನಾರೋಗ್ಯವಿರ ಬಹುದು, ತಾನು ಪ್ರೀತಿಸಿದ ಹುಡುಗಿಯ ಕಣ್ಣೀರ ನೆನಪಿರಬಹುದು ಅಥವಾ ಕೈಗೆಟುಕದ ಕನಸುಗಳ ಭಾರವಿರ ಬಹುದು. ಆದರೆ ಜಾಲತಾಣಗಳು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ರೆಡಿಮೇಡ್ ಭಾಷೆ ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಒಂದೇ ಸಣ್ಣ ಡಬ್ಬಿಗೆ ಹಾಕಿ ಬೀಗ ಜಡಿದುಬಿಡುತ್ತದೆ.
ಬದುಕಿನ ಸಂಕೀರ್ಣ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ ಕರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ವ್ಯವಧಾನವೇ ಇಲ್ಲದ ಈ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಇಂಥ ಬಜ್ವರ್ಡ್ಗಳು ನಮಗೆ ತಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಸಿಗುವ ‘ಫಾಸ್ಟ್ ಫುಡ್’ ಪರಿಹಾರಗಳಂತೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿವೆ. ಈಗಂತೂ ಕೆಲಸ ಹುಡುಕುವ ಹುಡುಗ-ಹುಡುಗಿಯರ, ಅಂದರೆ ಜೆನ್ ಜೀಗಳ ಭಾಷೆಯೇ ಸಂಪೂರ್ಣ ಡಿಜಿಟಲ್ ನಾದಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿದೆ. ಕಂಪನಿಯವರು ಸಂದರ್ಶನ ಮಾಡಿ ಕೊನೆಗೆ ಉತ್ತರವನ್ನೇ ನೀಡದೆ ಕೈಬಿಟ್ಟರೆ ಅದಕ್ಕೆ ‘ಘೋಸ್ಟಿಂಗ್’ (Ghosting) ಅಂತಾರೆ. ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕ ಮೇಲೆ ಹಳೆಯ ಕಚೇರಿಯಿಂದ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಮಾಯವಾಗುವುದಕ್ಕೂ ಅದೇ ಮಾತು. ಪ್ರೇಮದ ಮುರಿದು ಬೀಳುವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಈ ಪದಗಳು, ಈಗ ನೇಮಕಾತಿ ಪತ್ರಗಳ ಮೇಲೂ ಬಂದು ಕುಳಿತಿವೆ.
ಮನುಷ್ಯನ ಸಂಬಂಧಗಳಲ್ಲಿ ಪರಸ್ಪರ ಮುಖ ನೋಡಿ ನಿರಾಕರಿಸುವ, ಅಥವಾ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟು ವಿದಾಯ ಹೇಳುವ ಕನಿಷ್ಠ ಸೌಜನ್ಯವೂ ಇಲ್ಲದಂತೆ ಈ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ನಮ್ಮನ್ನು ರೂಪಿಸಿದೆ. ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಪರದೆಯಾಚೆಗಿನ ಪ್ರೇತಗಳಂತೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿರುವುದರಿಂದಲೇ ಇರಬೇಕು, ಇಂಥ ಪ್ರೇತಭಾಷೆಗಳೇ ನಮ್ಮ ಕಚೇರಿಯ ವಾಸ್ತವವಾಗುತ್ತಿವೆ. ಈ ಮಾತುಗಳೆಲ್ಲವೂ ಕೇವಲ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ತೇಲಿಹೋಗುವ ಗುಳ್ಳೆಗಳಷ್ಟೇ ಎನ್ನುವುದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತು. ಹೋದ ವರ್ಷ ಎಲ್ಲರ ಬಾಯಲ್ಲೂ ನಲಿದಾಡುತ್ತಿದ್ದ ‘ಗ್ರೇಟ್ ರೆಸಿಗ್ನೇಷನ್’ (Great Resignation) ಎಂಬ ಪದ ಈ ವರ್ಷ ಎಲ್ಲೋ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗಿದೆ. ಅದರ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ‘ಲೌಡ್ ಕ್ವಿಟ್ಟಿಂಗ್’ ಅಥವಾ ಮತ್ತಾವುದೋ ಹೊಸ ಪದ ಬಂದು ಠಿಕಾಣಿ ಹೂಡಿದೆ.
ಕಾಲದ ಚಕ್ರ ಉರುಳಿದಂತೆ, ಟಿಕ್ಟಾಕ್ನ ಟ್ರೆಂಡ್ಗಳು ಬದಲಾದಂತೆ, ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ಶಬ್ದಕೋಶವೂ ತನ್ನ ಬಣ್ಣವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಬೆಳಗಿನಿಂದ ಸಂಜೆಯವರೆಗೆ ಲಿಫ್ಟ್ ಹತ್ತಿ-ಇಳಿಯುವ, ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಜಾಮ್ನಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿ ನಲುಗುವ, ತಿಂಗಳ ಸಂಬಳದ ದಿನಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುವ ಆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯನ ಒಳತೋಟಿಯ ಮೂಲಭೂತ ಸ್ವರೂಪ ಮಾತ್ರ ಕೊಂಚವೂ ಬದಲಾಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ನಾವು ನಿಜಕ್ಕೂ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವುದು ನಮ್ಮದೇ ಆದ ದೇಶಿ ಆರ್ದ್ರತೆಯನ್ನು.
ಬೆವರಿನ ಹನಿಗೆ ಇಂಗ್ಲಿಷಿನ ಯಾವ ಝಗಮಗಿಸುವ ಪದವೂ ಸಾಟಿಯಾಗಲಾರದು. ಆಯಾಸ ಗೊಂಡ ಜೀವವೊಂದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಇನ್ನೊಂದು ಜೀವ ನೀಡುವ ಸಾಂತ್ವನದ ಸ್ಪರ್ಶವೇ ಹೊರತು, ಜಾಲತಾಣಗಳ ವೈರಲ್ ಶಬ್ದಗಳಲ್ಲ. ಕಚೇರಿಯ ಕಾರಿಡಾರಿನಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿ ಗೆ ‘ಹೇಗಿದ್ದೀಯಾ?’ ಎಂದು ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಳಜಿ ತುಂಬಿ ಕೇಳುವ ಒಂದು ಸರಳ ಮಾತಿನಲ್ಲಿರುವ ಮನುಷ್ಯತ್ವ, ಇನ್ಯಾವ ‘ವರ್ಕ್ -ಲೈಫ್ ಬ್ಯಾಲೆನ್ಸ್’ ಎಂಬ ಬಣ್ಣದ ಮಾತಿನಲ್ಲೂ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಾವು ನಮಗೇ ಅರಿಯದಂತೆ ಒಂದು ಭಾಷಿಕ ಜಾಲದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿ, ಸಹಜ ನುಡಿಗಳನ್ನು ಮರೆತು ಕೃತಕ ನುಡಿಗಟ್ಟುಗಳ ಬೆನ್ನುಬಿದ್ದಿದ್ದೇವೆ.
ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಖಾಲಿತನವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಈ ಹೊಸ ಪದಗಳ ಛತ್ರಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ನಿಂತಿದ್ದೇವೆ. ಕಚೇರಿಯ ಗಡಿಯಾರ ಆರು ಗಂಟೆ ಬಾರಿಸಿದಾಗ, ಕಿಟಕಿಯಾಚೆ ಇಡೀ ನಗರವು ಸಂಜೆಯ ಮಬ್ಬಿನಲ್ಲಿ ಮೀಯುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಲ್ಯಾಪ್ಟಾಪ್ ಮುಚ್ಚಿ ಹೊರಬರುವಾಗ, ಈ ವರ್ಷದ ಎಲ್ಲ ಬಜ್ವರ್ಡ್ಗಳೂ ಗಾಜಿನ ಬಾಗಿಲಿನ ಆಚೆಯೇ ಕಳಚಿಬಿದ್ದು ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಅನಾಥವಾಗಿ ಉಳಿದುಬಿಡುತ್ತವೆ. ಹೊರಗೆ ಬೀದಿಬದಿಯ ಗಾಡಿಯ ಬಳಿ ಬಿಸಿಬಿಸಿ ಚಹಾ ಹೀರುತ್ತಾ, ಗೆಳೆಯ ನೊಬ್ಬ ಇನ್ನೊಬ್ಬನಿಗೆ ‘ತುಂಬಾ ದಣಿವಾಗಿತ್ತು ಕಣೋ, ನಿನ್ನ ಮುಖ ನೋಡಿದ ಮೇಲೆ ಸಮಾಧಾನ ಆಯ್ತು’ ಎನ್ನುವಾಗ ಮಾತ್ರ ಭಾಷೆ ಮತ್ತೆ ತನ್ನ ಅಸಲಿ ಜೀವಂತಿಕೆಯನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.
ಜಾಲತಾಣಗಳು ಎಷ್ಟೇ ಹೊಸ ಪದಗಳನ್ನು ಟಂಕಿಸಿದರೂ, ಮನುಷ್ಯನ ಹೃದಯದ ಹಳೆಯ ಹಂಬಲ ಗಳಿಗೆ ಈ ಬಜ್ವರ್ಡ್ಗಳ ಮೇಕಪ್ ಎಂದಿಗೂ ಪೂರ್ಣ ಸಮಾಧಾನ ನೀಡಲಾರದು. ರಾತ್ರಿಯ ಕತ್ತಲು ದಟ್ಟವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ನಗರದ ಬಹುಮಹಡಿ ಕಟ್ಟಡಗಳ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಕಿಟಕಿಗಳಲ್ಲಿ ದೀಪಗಳು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಆರಿಹೋಗುತ್ತವೆ. ಆ ಕತ್ತಲೊಳಗೆ ಮಲಗಿರುವ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ತಾನು ಕಂಪನಿಯೊಂದರ ‘ರಿಸೋರ್ಸ್’ (Resource) ಎಂಬುದಾಗಲಿ, ನಾಳೆ ಬೆಳಗ್ಗೆ ತಾನು ಎದುರಿಸ ಬೇಕಾದ ‘ಕೆಪಿಐ’ (KPI) ಮತ್ತು ‘ಡೆಲಿವರಬಲ್ಸ್’ (Deliverables) ಎಂಬ ಶಬ್ದಗಳಾಗಲಿ ನೆನಪಿರ ಲಾರವು.
ಕನಸಿನ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ಆಫೀಸ್ ಭಾಷೆಯ ಹಂಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಬಾಲ್ಯದ ಊರಿನ ಕೆರೆಯಿದೆ, ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಕಾಗದದ ದೋಣಿ ಬಿಟ್ಟ ನೆನಪಿದೆ, ಜೇಬಿನಲ್ಲಿ ನಾಣ್ಯಗಳಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಎದೆಯ ತುಂಬಾ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿದ್ದ ನಗುವಿದೆ. ನಾವು ದಿನವಿಡೀ ತೊಟ್ಟುಕೊಂಡ ಬೂಟಾಟಿಕೆಯ ಶಬ್ದಗಳ ಮುಖವಾಡ ಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ನಿದ್ರೆ ಎಂಬ ಅನಾಮಿಕ ತಾಯಿ ಮೃದುವಾಗಿ ಕಳಚಿ, ನಮ್ಮನ್ನು ಮತ್ತೆ ಕೇವಲ ಅಸಲಿ ಮನುಷ್ಯರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತದೆ.
ಮುಂಜಾನೆ ಮತ್ತೆ ಬರುತ್ತದೆ, ಸೂರ್ಯ ಯಾವ ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ನೀತಿ-ನಿಯಮಗಳನ್ನೂ ಪಾಲಿಸದೆ ಎಂದಿನಂತೆ ಕಿಟಕಿಯ ಗಾಜಿನ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ಬಿಸಿಲನ್ನು ಚೆಲ್ಲುತ್ತಾನೆ. ಮೆಟ್ರೋ ರೈಲಿನ ಬೋಗಿಗಳಲ್ಲಿ, ಲೋಕಲ್ ಬಸ್ಸುಗಳ ಸೀಟುಗಳಲ್ಲಿ ಮುಖಕ್ಕೆ ಮುಖ ತಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ನಿಲ್ಲುವ ಆ ನೂರಾರು ಮುಖಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಅದೇ ಸದ್ದಿಲ್ಲದ ಸಂಚಾರ ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ.
ಯಾರೋ ಒಬ್ಬನ ಕಿವಿಯ ಇಯರ್ ಫೋನ್ನಲ್ಲಿ ಇನ್ಸ್ಟಾಗ್ರಾಂನ ಹೊಸ ಬಜ್ವರ್ಡ್ ತೇಲಿಬರಬಹುದು; ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ತನ್ನ ಗೆಳೆಯನ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ‘ಇವತ್ತು ಊರಿಗೆ ಹೋಗೋ ಟಿಕೆಟ್ ಕನ್ಫರ್ಮ್ ಆಯ್ತು ಕಣೋ’ ಎಂದು ಕಣ್ಣು ಹೊಳೆಯಿಸಿ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಪಿಸುಗುಡಬಹುದು. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ಜಾಲತಾಣಗಳು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಇಡೀ ಜಾಗತಿಕ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಭಾಷೆ, ಕೇವಲ ತನ್ನ ಮಣ್ಣಿನ ಕಡೆಗೆ ತುಡಿಯುವ ಆ ಸಣ್ಣ ಪಿಸುಮಾತಿನ ಎದುರು ತಲೆತಗ್ಗಿಸಿ ನಿಲ್ಲಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.
ಕೊನೆಗೂ ಉಳಿಯುವುದು ಶಬ್ದಗಳ ಕಸರತ್ತಲ್ಲ, ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಜೀವಂತಿಕೆಯ ತುಡಿತ ಮಾತ್ರ. ಕಂಪನಿಗಳು ಬದಲಾಗುತ್ತವೆ, ಬೋರ್ಡ್ರೂಮ್ಗಳ ಬಣ್ಣ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ, ಪ್ರತಿವರ್ಷದ ಟ್ರೆಂಡ್ ಗಳೂ ಹಳೆಯ ಕ್ಯಾಲೆಂಡರಿನ ಹಾಳೆಯಂತೆ ಹರಿದು ಕಸದ ಬುಟ್ಟಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಕಚೇರಿಯ ಎಲ್ಲ ನಾಟಕಗಳು ಮುಗಿದು, ಮೆಟ್ಟಿಲಿಳಿದು ರಸ್ತೆಗೆ ಬಂದಾಗ ಮುಖಕ್ಕೆ ರಾಚುವ ಆ ತಂಗಾಳಿ ಇದೆಯಲ್ಲ; ಅದು ನಮ್ಮನ್ನು ‘ಉದ್ಯೋಗಿ’ಯಾಗಿ ನೋಡದೆ ಕೇವಲ ‘ಜೀವ’ವಾಗಿ ತಬ್ಬಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.
ಬದುಕನ್ನು ಯಾವ ಬಜ್ವರ್ಡ್ನ ಚೌಕಟ್ಟಿಗೂ ಸಿಲುಕಿಸದ, ಈ ಗಾಳಿಯಷ್ಟೇ ಸರಳವಾಗಿ, ಆರ್ದ್ರವಾಗಿ ಮತ್ತು ಸಹಜವಾಗಿ ಜೀವಿಸುವುದೇ ಈ ಯಾಂತ್ರಿಕ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಾವು ನಮಗೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಾದ ಅತ್ಯಂತ ದೊಡ್ಡ ಉಪಕಾರ.