ಒಂದೊಳ್ಳೆ ಮಾತು
ಶ್ರೀಮದ್ ಭಾಗವತದ ಉದ್ಧವ ಗೀತೆಯಲ್ಲಿ ಅವಧೂತ ದತ್ತಾತ್ರೇಯರು ತಮ್ಮ 24 ಗುರುಗಳಲ್ಲಿ ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ ‘ಭೂಮಿ’ಯನ್ನು (ಪೃಥ್ವಿಯನ್ನು) ಹೆಸರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಈ ವಿಶಾಲ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಸಮಸ್ತ ಚರಾಚರ ವಸ್ತುಗಳಿಗೂ ಆಧಾರವಾಗಿರುವ ಭೂದೇವಿ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಕೇವಲ ವಾಸಸ್ಥಾನ ವಲ್ಲ; ಬದಲಿಗೆ ಜೀವನದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮೌಲ್ಯಗಳಾದ ಕ್ಷಮೆ, ಸಹನೆ, ಸ್ಥೈರ್ಯ ಮತ್ತು ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಪರೋಪಕಾರವನ್ನು ಬೋಧಿಸುವ ಆದಿಗುರು. ಮಾನವ ತನ್ನ ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಭೂಮಿ ಮೇಲೆ ಎಸಗುವ ದೌರ್ಜನ್ಯಗಳು ಅಪಾರ. ಆತ ನೆಲ ಅಗೆಯುತ್ತಾನೆ, ನೇಗಿಲಿನಿಂದ ಸೀಳುತ್ತಾನೆ, ಗಣಿ ಗಾರಿಕೆಗಾಗಿ ಸ್ಫೋಟಿಸುತ್ತಾನೆ.
ತ್ಯಾಜ್ಯ ಎಸೆದು ಮಲಿನಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆದಾಗ್ಯೂ, ಭೂದೇವಿ ಕೋಪಗೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ; ಪ್ರತೀಕಾರ ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳು ವುದಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ, ನೋಯಿಸಿದವನಿಗೇ ಅನ್ನ, ನೀರು, ಆಶ್ರಯ ಮತ್ತು ಫಲವತ್ತತೆ ನೀಡುತ್ತಾಳೆ. ದತ್ತಾತ್ರೇಯರು ಹೇಳುವಂತೆ, ಜ್ಞಾನಿ ಅಥವಾ ಸಾಧಕ ಜನರ ನಿಂದನೆ, ಅಪಮಾನ, ದೈಹಿಕ ಅಥವಾ ಮಾನಸಿಕ ಹಿಂಸೆಗಳಿಗೆ ಒಳಗಾದಾಗ ಭೂಮಿಯಂತೆ ವರ್ತಿಸಬೇಕು.
ಇತರರು ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ತನಗೆ ತೊಂದರೆ ಕೊಟ್ಟರೂ, ತನ್ನ ಧರ್ಮ ಹಾಗೂ ಶಾಂತತೆಯಿಂದ ಚ್ಯುತನಾಗದೆ ಅವರೆಲ್ಲರನ್ನೂ ಕ್ಷಮಿಸುವ ‘ಕ್ಷಮಾದಾತೃ’ ಗುಣವನ್ನು ರೂಢಿಸಿ ಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಕರ್ಮ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಎದುರಾಗುವ ಆಘಾತಗಳಿಗೂ ಧೃತಿಗೆಡದೆ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುವುದೇ ಭೂಮಿಯಿಂದ ಕಲಿಯುವ ಮೊದಲ ಪಾಠ. ಪರ್ವತಗಳಿಂದ ದೃಢತೆಯ ಪಾಠ : ಭೂಮಿಯ ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಅಂಗಗಳಾದ ಪರ್ವತಗಳು ಮತ್ತು ಬೆಟ್ಟಗಳು ಚಳಿಗಾಳಿ, ಸುಡುವ ಬಿಸಿಲು, ಭೀಕರ ಮಳೆ ಮತ್ತು ಬಿರುಗಾಳಿಗಳಿಗೆ ಎದೆಯೊಡ್ಡಿ ಅಚಲವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತವೆ.
ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: Roopa Gururaj Column: ಪಿಂಗಳೆಯ ಕಥೆ: ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತಿಯೆಡೆಗೆ
ಪ್ರಕೃತಿಯ ಯಾವುದೇ ವೈಪರೀತ್ಯ ಪರ್ವತದ ದೃಢತೆಯನ್ನು ಅಡಿ ಸಲಾರವು. ಇದು ಮಾನವನ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸ್ತುತವಾದ ಸಂದೇಶ. ಮನುಷ್ಯನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸುಖ-ದುಃಖಗಳು, ಲಾಭ-ನಷ್ಟಗಳು, ಮಾನ-ಅವಮಾನಗಳು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಬರುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಪರ್ವತದಂತೆ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಗಟ್ಟಿ ಗೊಳಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ಮಾತ್ರ ಈ ದ್ವಂದ್ವಗಳಿಂದ ಪಾರಾಗಲು ಸಾಧ್ಯ. ತನ್ನ ದೈವಿಕ ಗುರಿ ಅಥವಾ ಧ್ಯೇಯದಿಂದ ವಿಚಲಿತನಾಗದೆ, ಎಂತಹ ಕಷ್ಟದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲೂ ಕರ್ತವ್ಯನಿಷ್ಠನಾಗಿರುವುದನ್ನು ಪರ್ವತಗಳು ಕಲಿಸುತ್ತವೆ.
ವೃಕ್ಷಗಳಿಂದ ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಪರೋಪಕಾರ : ಭೂಮಿಯ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುವ ಮರಗಳು ಪರೋಪ ಕಾರಕ್ಕೆ ಜೀವಂತ ನಿದರ್ಶನ. ಮರವು ತಾನು ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಇತರರಿಗೆ ನೆರಳು ನೀಡುತ್ತದೆ; ಕಸೆದವರಿಗೂ ಸಿಹಿಯಾದ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಉದುರಿಸುತ್ತದೆ. ತನ್ನ ಎಲೆ, ಹೂವು, ಕಾಯಿ, ತೊಗಟೆ, ಕಟ್ಟಿಗೆ ಹಾಗೂ ಪ್ರಾಣವಾಯುವನ್ನು (ಆಮ್ಲಜನಕ) ಯಾವುದೇ ಪ್ರತಿಫಲಾಪೇಕ್ಷೆಯಿಲ್ಲದೆ ಸಮಸ್ತ ಜೀವ ಸಂಕುಲಕ್ಕೆ ಸಮರ್ಪಿಸುತ್ತದೆ.
ದತ್ತಾತ್ರೇಯರು ವೃಕ್ಷಗಳ ಗುಣವನ್ನು ಗಮನಿಸಿ, ಮಾನವನ ಜೀವನದ ಸಾರ್ಥಕತೆ ಇರುವುದು ‘ಪರಾರ್ಥ’ದಲ್ಲಿ ಎಂದು ಬೋಧಿಸುತ್ತಾರೆ. ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಸುಖಕ್ಕಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಬದುಕುವವನು ಮನುಷ್ಯನಲ್ಲ; ಇತರರ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ, ಸಮಾಜದ ಕಲ್ಯಾಣಕ್ಕಾಗಿ ತನ್ನ ಶಕ್ತಿ, ಸಂಪತ್ತು ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನವನ್ನು ವಿನಿಯೋಗಿಸುವವನೇ ನಿಜವಾದ ಸಾಧಕ.
ದೈನಂದಿನ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಇದರ ಅನ್ವಯ : ಇಂದಿನ ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕ ಮತ್ತು ಒತ್ತಡದ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನಲ್ಲಿ ಅಸಹನೆ, ಸಿಟ್ಟು ಹಾಗೂ ಸೇಡಿನ ಮನೋಭಾವ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದೆ. ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳಿಗೂ ಸಂಬಂಧಗಳು ಮುರಿದುಬೀಳುತ್ತಿವೆ. ಇಂತಹ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಭೂಮಿಯ ಕ್ಷಮಾಶೀಲತೆ, ಪರ್ವತದ ಧೃತಿ ಹಾಗೂ ವೃಕ್ಷಗಳ ತ್ಯಾಗಮನೋಭಾವ ಅತ್ಯಂತ ಅಗತ್ಯವಾದ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕಗಳಾಗಿವೆ.
ಭೂಮಿಯನ್ನು ಗುರುವನ್ನಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದೆಂದರೆ ಎಂತಹ ಕಷ್ಟದಲ್ಲೂ ತಾಳ್ಮೆ ಕಳೆದು ಕೊಳ್ಳದಿರುವುದು. ಅನ್ಯಾಯ ಮಾಡಿದವರಿಗೂ ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನೇ ಬಯಸುವ ಕ್ಷಮಾಹೃದಯವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು. ಪ್ರಕೃತಿ ಮತ್ತು ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಸದಾ ಉಪಕಾರಿಯಾಗಿ ಬದುಕುವುದು.
ಹೀಗೆ, ಸಮಸ್ತ ವಿಶ್ವವನ್ನೇ ತನ್ನ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಹೊತ್ತು ಸಲಹುವ ಭೂಮಿಯು, ಮಾನವನು ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ತೊರೆದು ವಿನಮ್ರನಾಗಿಯೂ, ಇತರರ ನೋವಿಗೆ ಮಿಡಿಯುವ ಪರೋಪಕಾರಿ ಯಾಗಿಯೂ ಬಾಳುವುದನ್ನು ಕಲಿಸುವ ಜ್ಞಾನದ ಅಕ್ಷಯ ಪಾತ್ರೆ. ಇಂತಹ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಬದುಕಿರುವ ನಾವು, ಜೀವನ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ನಾವು ಅದರ ಮಹತ್ವದ ಗುಣಗಳ ಒಂದು ಭಾಗವನ್ನಾ ದರೂ ನಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳೋಣ. ಕಲಿಯುವ ಮನಸ್ಸಿದ್ದರೆ ಸೃಷ್ಟಿ ನಮಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಪಾಠಗಳನ್ನ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಮೂಲಕ ಕಲಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ