ವೀಕೆಂಡ್ ವಿತ್ ಮೋಹನ್
ಭಾರತದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟದ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಓದಿದಾಗ ಕೆಲವು ಪದಗಳು ಕೇವಲ ಅಕ್ಷರ ಗಳಾಗಿ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ; ಅವು ಒಂದು ಜನಾಂಗದ ಆತ್ಮಗೌರವ, ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಹಂಬಲ ಮತ್ತು ದೇಶಭಕ್ತಿಯ ಶಾಶ್ವತ ಸಂಕೇತಗಳಾಗಿ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಅಂತಹ ಪದಗಳಲ್ಲಿ ವಂದೇ ಮಾತರಂ ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ವದ್ದಾಗಿದೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಗೀತೆಯಲ್ಲ; ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ವಿರುದ್ಧ ಭಾರತೀಯರನ್ನು ಒಗ್ಗೂಡಿಸಿದ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಂತ್ರ, ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟಗಾರರ ಹೃದಯದ ಧ್ವನಿ ಹಾಗೂ ಮಾತೃಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿನ ಅಚಲ ಪ್ರೀತಿಯ ಪ್ರತೀಕವಾಗಿದೆ.
ದೇಶದ ಮೂಲೆಮೂಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜನರು ಇದೇ ಘೋಷಣೆಯನ್ನು ಕೂಗುತ್ತಾ ಬ್ರಿಟಿಷರ ವಿರುದ್ಧ ಪ್ರತಿಭಟಿಸಿದರು. ಸಾವಿರಾರು ಯುವಕರು ಜೈಲು ಸೇರಿದರು, ಅನೇಕ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರರು ಗಲ್ಲಿಗೇರಿದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅವರ ತುಟಿಗಳಲ್ಲಿ ಮೊಳಗಿದ್ದು ವಂದೇ ಮಾತರಂ. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ದೊರೆತು ಸುಮಾರು ಎಂಟು ದಶಕಗಳು ಕಳೆದ ನಂತರವೂ ಈ ಗೀತೆಯ ಮಹತ್ವ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿಲ್ಲ. 2026ರಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯ ಸಂಸತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಗೀತೆ ‘ವಂದೇ ಮಾತರಂ’ಗೆ ರಾಷ್ಟ್ರಗೀತೆಯಷ್ಟೇ ಕಾನೂನು ರಕ್ಷಣೆ ನೀಡುವ ಐತಿಹಾಸಿಕ ತಿದ್ದುಪಡಿ ಅಂಗೀಕರಿಸುವ ಮೂಲಕ ಅದರ ಗೌರವವನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಎತ್ತರ ಕ್ಕೇರಿಸಿದೆ.
ಬಂಗಾಳದ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಸಾಹಿತಿ, ಕಾದಂಬರಿಕಾರ ಬಂಕಿಮಚಂದ್ರ ಚಟರ್ಜೀ ಅವರು 1875ರಲ್ಲಿ ವಂದೇ ಮಾತರಂ ಗೀತೆಯನ್ನು ರಚಿಸಿದರು. ನಂತರ 1882ರಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾದ ಅವರ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಕಾದಂಬರಿ ‘ಆನಂದಮಠ’ದಲ್ಲಿ ಈ ಗೀತೆಯನ್ನು ಸೇರಿಸಲಾಯಿತು. ಬ್ರಿಟಿಷರ ದಬ್ಬಾಳಿಕೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಬಂಕಿಮಚಂದ್ರರು ಭಾರತವನ್ನು ಜೀವಂತ ಮಾತೃಭೂಮಿಯಾಗಿ ಚಿತ್ರಿಸಿ ಜನರಲ್ಲಿ ರಾಷ್ಟ್ರಪ್ರೇಮ ವನ್ನು ಮೂಡಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದರು. ‘ಸುಜಲಾಂ ಸುಫಲಾಂ ಮಲಯಜ ಶೀತಲಾಂ ಶಸ್ಯ ಶ್ಯಾಮಲಾಂ ಮಾತರಂ’ ಎಂಬ ಸಾಲುಗಳು ಭಾರತದ ಪ್ರಕೃತಿ, ಕೃಷಿ ಸಂಪತ್ತು, ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ವೈಭವ ಮತ್ತು ಮಾತೃಭೂಮಿಯ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಕಾವ್ಯಮಯವಾಗಿ ವರ್ಣಿಸುತ್ತವೆ. ಸಾಹಿತ್ಯದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಇದು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕೃತಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ; ಭಾರತೀಯ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಯ ಮೂಲಭೂತ ಚಿಂತನೆಗೆ ಪ್ರೇರಣೆಯಾದ ಗೀತೆ ಎಂಬ ಗೌರವವನ್ನೂ ಪಡೆದಿದೆ.
ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: Mohan Vishwa Column: ಕಾಲ್ಚೆಂಡಿನ ಕಲಾವಿದ ಲಿಯೋನೆಲ್ ಮೆಸ್ಸಿ
1896ರಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ನ ಕೋಲ್ಕತ್ತಾ ಅಧಿವೇಶನದಲ್ಲಿ ಮೊಟ್ಟಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ರವೀಂದ್ರನಾಥ ಟಾಗೋರ್ ವಂದೇ ಮಾತರಂ ಹಾಡಿದರು. ಆ ದಿನದಿಂದಲೇ ಈ ಗೀತೆ ರಾಷ್ಟ್ರ ಚಳುವಳಿಯ ಧ್ವನಿಯಾಯಿತು. ವಿಶೇಷವಾಗಿ 1905ರಲ್ಲಿ ಲಾರ್ಡ್ ಕರ್ಜನ್ ಬಂಗಾಳ ವಿಭಜನೆ ಘೋಷಿಸಿದ ನಂತರ ದೇಶಾದ್ಯಂತ ಉಂಟಾದ ಸ್ವದೇಶಿ ಚಳವಳಿಯಲ್ಲಿ ವಂದೇ ಮಾತರಂ ಪ್ರಮುಖ ಘೋಷಣೆಯಾಗಿ ರೂಪುಗೊಂಡಿತು.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು, ಮಹಿಳೆಯರು, ರೈತರು, ಕಾರ್ಮಿಕರು, ವಕೀಲರು, ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು- ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದೇ ಘೋಷಣೆಯೊಂದಿಗೆ ಬೀದಿಗಿಳಿದರು. ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಸರಕಾರ ಈ ಘೋಷಣೆಯನ್ನು ಭಯದ ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ನೋಡತೊಡಗಿತು. ಅನೇಕ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ವಂದೇ ಮಾತರಂ ಘೋಷಣೆ ಕೂಗುವುದನ್ನೇ ನಿಷೇಧಿಸ ಲಾಯಿತು. ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ, ಸಭೆಗಳಲ್ಲಿ, ಮೆರವಣಿಗೆಗಳಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಹಾಡಿದವರನ್ನು ಬಂಧಿಸಲಾಯಿತು.
ಆದರೆ ಬ್ರಿಟಿಷರ ಲಾಠಿ, ಜೈಲು ಮತ್ತು ಗುಂಡಿನ ದಾಳಿಗಳು ಈ ಘೋಷಣೆಯನ್ನು ಮೌನಗೊಳಿಸ ಲಿಲ್ಲ. ಅದು ದೇಶದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಸಂಕಲ್ಪದ ಪ್ರತೀಕವಾಗಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಬಲಿಷ್ಠವಾಯಿತು. ಭಾರತದ ಅನೇಕ ಮಹಾನ್ ನಾಯಕರು ವಂದೇ ಮಾತರಂಗೆ ವಿಶೇಷ ಗೌರವ ನೀಡಿದ್ದರು. ಶ್ರೀ ಅರವಿಂದರು ಈ ಗೀತೆಯನ್ನು ಭಾರತದ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಪುನರುತ್ಥಾನದ ಆತ್ಮವೆಂದು ಬಣ್ಣಿಸಿದ್ದರು. ಬಿಪಿನ್ ಚಂದ್ರ ಪಾಲ್, ಲಾಲಾ ಲಜಪತ್ ರಾಯ್, ಬಾಲಗಂಗಾಧರ ತಿಲಕ್, ಸುಭಾಷ್ ಚಂದ್ರ ಬೋಸ್ ಸೇರಿದಂತೆ ಅನೇಕ ನಾಯಕರು ಈ ಗೀತೆಯನ್ನು ದೇಶಭಕ್ತಿಯ ಸಂಕೇತವಾಗಿ ಬಳಸಿದರು.
ಕ್ರಾಂತಿಕಾರರ ಗುಪ್ತ ಸಭೆಗಳಲ್ಲಿ, ಬ್ರಿಟಿಷರ ವಿರುದ್ಧದ ಪ್ರತಿಭಟನೆಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಜೈಲುಗಳ ಒಳಗೂ ವಂದೇ ಮಾತರಂ ಮೊಳಗುತ್ತಿತ್ತು. ಭಾರತದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಚಳವಳಿಯ ಚಿತ್ರಣವನ್ನು ವಂದೇ ಮಾತರಂ ಇಲ್ಲದೆ ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬಂದ ನಂತರ ರಾಷ್ಟ್ರಗೀತೆ ಯಾವುದು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಸಂವಿಧಾನ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಪಕ ಚರ್ಚೆಗೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು. ಒಂದು ಕಡೆ ‘ವಂದೇ ಮಾತರಂ’ಗೆ ಅಪಾರ ಜನಬೆಂಬಲವಿದ್ದರೆ, ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ ಜನ ಗಣ ಮನ ಆಗಲೇ ಅಧಿಕೃತ ಸಮಾರಂಭಗಳಲ್ಲಿ ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಕೆಲವು ಸದಸ್ಯರು ವಂದೇ ಮಾತರಂನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಗೀತೆಯಲ್ಲಿ ದೇವಿಯ ರೂಪಕ ಇರುವುದರಿಂದ ಕೆಲವು ಸಮುದಾಯಗಳಲ್ಲಿ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳಿವೆ ಎಂದು ಅಭಿಪ್ರಾಯಪಟ್ಟರು.
ಅಂತಿಮವಾಗಿ 1950ರ ಜನವರಿ 24ರಂದು ಜನ ಗಣ ಮನ ರಾಷ್ಟ್ರಗೀತೆಯಾಗಿದ್ದು, ವಂದೇ ಮಾತರಂನ ಮೊದಲ ಎರಡು ಚರಣಗಳಿಗೆ ರಾಷ್ಟ್ರಗೀತೆಯಷ್ಟೇ ಗೌರವದೊಂದಿಗೆ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಗೀತೆಯ ಸ್ಥಾನಮಾನ ನೀಡಲಾಗುವುದು ಎಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಯಿತು.
ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ವಂದೇ ಮಾತರಂ ಕುರಿತ ವಿವಾದಗಳು ರಾಜಕೀಯ ಸ್ವರೂಪ ಪಡೆಯತೊಡಗಿದವು. ಕೆಲವು ಮುಸ್ಲಿಂ ಸಂಘಟನೆಗಳು ಗೀತೆಯ ಮುಂದಿನ ಚರಣಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರತಮಾತೆಯನ್ನು ದುರ್ಗಾ ದೇವಿಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಿಸಿರುವುದರಿಂದ ಅದನ್ನು ಧಾರ್ಮಿಕವಾಗಿ ಹಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಪಟ್ಟವು. ಆದರೆ ರಾಷ್ಟ್ರಗೌರವ ಮತ್ತು ಧಾರ್ಮಿಕ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ನಡುವಿನ ಸಮತೋಲನವನ್ನು ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳುವ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಸರಕಾರ ಹಾಗೂ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಮೊದಲ ಎರಡು ಚರಣಗಳನ್ನೇ ಬಳಸುವ ಸಂಪ್ರದಾಯವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದವು.
ಇದುವರೆಗೆ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಧ್ವಜ, ರಾಷ್ಟ್ರಗೀತೆ ಮತ್ತು ಭಾರತದ ಸಂವಿಧಾನಕ್ಕೆ Prevention of Insults to National Honour Act 1971 ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟ ಕಾನೂನು ರಕ್ಷಣೆ ಇತ್ತು. ಆದರೆ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಗೀತೆ ವಂದೇ ಮಾತರಂಗೆ ಅದೇ ರೀತಿಯ ಶಾಸನಬದ್ಧ ರಕ್ಷಣೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಈ ಕಾನೂನು ಅಂತರ ವನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರ 2026ರಲ್ಲಿ Prevention of Insults to National Honour (Amendment) Bill, 2026 ಅನ್ನು ಸಂಸತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಮಂಡಿಸಿತು.
2026ರ ಜುಲೈ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಲೋಕಸಭೆ ಮತ್ತು ರಾಜ್ಯಸಭೆ ಎರಡೂ ಸದನಗಳು ಈ ತಿದ್ದುಪಡಿ ಮಸೂದೆಯನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಿದವು. ಈ ತಿದ್ದುಪಡಿಯ ಪ್ರಕಾರ, ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಗೀತೆಯಾದ ವಂದೇ ಮಾತರಂಗೆ ರಾಷ್ಟ್ರಗೀತೆಯಷ್ಟೇ ಕಾನೂನು ರಕ್ಷಣೆ ದೊರೆಯಲಿದೆ. ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಗೀತೆಯ ಗಾಯನವನ್ನು ತಡೆಯುವುದು, ಅಡ್ಡಿಪಡಿಸುವುದು ಅಥವಾ ಅವಮಾನಿಸು ವುದು ಶಿಕ್ಷಾರ್ಹ ಕೃತ್ಯವಾಗಲಿದೆ. ಈ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಕೇವಲ ಒಂದು ಗೀತೆಯ ಕುರಿತಲ್ಲ; ಭಾರತದ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಂಕೇತಗಳ ಕುರಿತು ಸಂಸತ್ತಿನ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುತ್ತದೆ.
ರಾಷ್ಟ್ರಧ್ವಜ, ರಾಷ್ಟ್ರಲಾಂಛನ, ರಾಷ್ಟ್ರಗೀತೆ ಹಾಗೂ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಗೀತೆ- ಇವೆಲ್ಲವೂ ಭಾರತದ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಪಯಣದ ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಅಂಗಗಳಾಗಿವೆ. ಅವುಗಳಿಗೆ ಗೌರವ ತೋರಿಸುವುದು ಕೇವಲ ಕಾನೂನಿನ ವಿಷಯವಲ್ಲ; ಅದು ನಾಗರಿಕರ ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ಕರ್ತವ್ಯವೂ ಹೌದು.
ಸಂವಿಧಾನದ 51(ಎ) ವಿಧಿಯು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಭಾರತೀಯ ನಾಗರಿಕನು ರಾಷ್ಟ್ರಧ್ವಜ, ರಾಷ್ಟ್ರಗೀತೆ ಹಾಗೂ ದೇಶದ ಆದರ್ಶಗಳಿಗೆ ಗೌರವ ತೋರಬೇಕೆಂದು ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಹೊಸ ತಿದ್ದುಪಡಿಯ ಮೂಲಕ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಗೀತೆಗೂ ಇದೇ ಗೌರವದ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಮತ್ತಷ್ಟು ಬಲವಾದ ಸ್ಥಾನ ದೊರೆತಿದೆ. ಈ ಬೆಳವಣಿಗೆ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಏಕತೆ ಮತ್ತು ಐತಿಹಾಸಿಕ ಪರಂಪರೆಯ ಸಂರಕ್ಷಣೆಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಮಹತ್ವದ್ದಾಗಿದೆ.
ಇಂದು ವಂದೇ ಮಾತರಂ ಭಾರತದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪೀಳಿಗೆಗೂ ಹೊಸ ಅರ್ಥವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿದೆ. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟಗಾರರಿಗೆ ಅದು ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಆಳ್ವಿಕೆಯಿಂದ ಮುಕ್ತಿಯ ಘೋಷಣೆಯಾಗಿದ್ದರೆ, ಇಂದಿನ ಯುವಜನತೆಗೆ ಅದು ದೇಶಭಕ್ತಿ, ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಏಕತೆ ಮತ್ತು ಭಾರತದ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಪರಂಪರೆಯ ನೆನಪಾಗಿದೆ. ದೇಶದ ವಿವಿಧ ಭಾಷೆಗಳು, ಧರ್ಮಗಳು ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಒಂದೇ ಮಾತೃಭೂಮಿಯ ಭಾವನೆಯಡಿ ಒಗ್ಗೂಡಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಈ ಗೀತೆಯಲ್ಲಿದೆ. ವೈವಿಧ್ಯತೆಯಲ್ಲಿ ಏಕತೆಯನ್ನು ಕಾಣುವ ಭಾರತದ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ವಂದೇ ಮಾತರಂ ವಿಶೇಷ ಸ್ಥಾನ ಹೊಂದಿದೆ.
ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಈ ಗೀತೆ, ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಚಳವಳಿಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯಿತು, ಸಂವಿಧಾನ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಗೌರವದ ಸ್ಥಾನ ಪಡೆದು, ಈಗ ಸಂಸತ್ತಿನ ಹೊಸ ಕಾನೂನು ರಕ್ಷಣೆಯೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ಐತಿಹಾಸಿಕ ಮೈಲಿಗಲ್ಲು ತಲುಪಿದೆ. ಭಾರತದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ತಮ್ಮ ಪ್ರಾಣವನ್ನೇ ಅರ್ಪಿಸಿದ ಅನೇಕ ಹೋರಾಟಗಾರರ ತುಟಿಗಳಲ್ಲಿ ಮೊಳಗಿದ್ದ ವಂದೇ ಮಾತರಂ ಎಂಬ ಪದಗಳ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಮಹತ್ವವನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
‘ವಂದೇ ಮಾತರಂ’ ಕೇವಲ ಒಂದು ಗೀತೆಯಲ್ಲ, ಅದು ಒಂದು ಚಳವಳಿ, ತ್ಯಾಗದ ಸಂಕೇತ. ಒಂದು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಂಕಲ್ಪ ಮತ್ತು ಒಂದು ಭಾವನೆ. ಮಾತೃಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಪದಗಳ ರೂಪ ನೀಡಿದ ಅಮರ ಗೀತೆ. ಹೊಸ ಕಾನೂನು ರಕ್ಷಣೆಯೊಂದಿಗೆ ಈ ಗೀತೆಯ ಗೌರವ ಮತ್ತಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿರುವುದು ಭಾರತೀಯ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಸ್ಮರಣೀಯ ಅಧ್ಯಾಯವಾಗಿ ಉಳಿಯಲಿದೆ.
ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗಳು ವಂದೇ ಮಾತರಂ ಅನ್ನು ಕೇವಲ ಹಾಡಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ಭಾರತದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಹೋರಾಟ, ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಏಕತೆಯ ಮೌಲ್ಯ ಮತ್ತು ಮಾತೃಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿನ ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಪ್ರೀತಿಯ ಜೀವಂತ ಪರಂಪರೆಯಾಗಿ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತಾಗಲಿ ಎಂಬುದು ಈ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ನಿಜವಾದ ಸಂದೇಶ.