ಸಂಪಾದಕರ ಸದ್ಯಶೋಧನೆ
ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಭಾಲ್ಕಿ ಹಿರೇಮಠ ಸಂಸ್ಥಾನದ ಪೂಜ್ಯಶ್ರೀ ಮ.ಘ.ಚ.ಡಾ. ಚನ್ನಬಸವ ಪಟ್ಟದ್ದೇವರ ಇಪ್ಪತ್ತೇಳನೇ ಸ್ಮರಣೋತ್ಸವ ಆಮಂತ್ರಣ ಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ನೋಡಿದೆ. ಇದರಲ್ಲಿರುವ ‘ಮ.ಘ.ಚ.’ ವಿಸ್ತೃತ ರೂಪ ಏನು ಎಂದು ಹತ್ತು ಜನರನ್ನು ಕೇಳಿದೆ. ಯಾರೂ ಸರಿ ಉತ್ತರ ನೀಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ, ಲಿಂಗಾಯತ ಅಥವಾ ವೀರಶೈವ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಮಠಾಧೀಶರ ಹೆಸರುಗಳ ಹಿಂದೆ ಬಳಕೆಯಾಗುವ ‘ಮ.ಘ.ಚ.’ ಎಂಬ ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತ ರೂಪವು ಕೇವಲ ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲ, ಅದು ಒಂದು ಸುದೀರ್ಘ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಇತಿಹಾಸ, ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರ ಮತ್ತು ಪೀಠದ ಘನತೆಯನ್ನು ಸಾರುವ ಬಿರುದಾವಳಿ. ಇದರ ಪೂರ್ಣ ರೂಪ ‘ಮೃತ್ಯುಂಜಯ ಘನಲಿಂಗ ಚಕ್ರವರ್ತಿ’.
ಈ ಪದಪುಂಜದ ಹಿಂದಿರುವ ತಾತ್ವಿಕ ಅರ್ಥ, ಅದರ ಮರ್ಮ ಮತ್ತು ಈ ಸಂಪ್ರದಾಯದ ಆಳವಾದ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಕುತೂಹಲಕರ. ‘ಮೃತ್ಯುಂಜಯ ಘನಲಿಂಗ ಚಕ್ರವರ್ತಿ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪದವೂ ಸಾಧನೆಯ ಶಿಖರವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಲೌಕಿಕ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಭಯವೆಂದರೆ ಸಾವು.
ಆದರೆ, ಶಿವಯೋಗದ ಮೂಲಕ, ಅಂತರಂಗದ ಸಾಧನೆಯ ಮೂಲಕ ಯಾರು ಜನನ-ಮರಣಗಳ ಚಕ್ರದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೋ, ಯಾರು ದೇಹಭಾವವನ್ನು ಮೀರಿ ಲಿಂಗಭಾವದಲ್ಲಿ ನೆಲೆ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾರೋ ಅವರು ‘ಮೃತ್ಯುಂಜಯ’ರು. ಅಂದರೆ ಮೃತ್ಯುವನ್ನು ಗೆದ್ದವರು ಎಂದರ್ಥ.
ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: G N Bhat Column: ಬ್ರಹ್ಮಾನುಭೂತಿ ತೇಜಸ್ಸಿನ ಅಸಾಧಾರಣ ಮೇಧಾವಿ-ಭಗವತ್ಪಾದ ಶಂಕರಾಚಾರ್ಯರು
‘ಘನ’ ಎಂದರೆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಅಥವಾ ‘ಅನಂತ’ ಎಂದರ್ಥ. ಶೂನ್ಯ ಸಂಪಾದನೆಯ ಪರಿಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಪರಶಿವನ ನಿರಾಕಾರ ಸ್ಥಿತಿಯೇ ಘನಲಿಂಗ. ತನ್ನೊಳಗೆ ಆ ಪರಶಿವ ತತ್ವವನ್ನು ಅರಿತು, ತಾನೇ ಲಿಂಗಸ್ವರೂಪಿಯಾದ ಮಹಾತ್ಮರನ್ನು ‘ಘನಲಿಂಗ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ.
ಲೌಕಿಕವಾಗಿ ರಾಜರನ್ನು ಚಕ್ರವರ್ತಿ ಎನ್ನುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಧಾರ್ಮಿಕ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದು, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಹತೋಟಿಯಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಆಳುವವರನ್ನು ‘ಚಕ್ರವರ್ತಿ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ.
ಲಿಂಗಾಯತ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಎರಡು ಪ್ರಮುಖ ಮಠೀಯ ಪರಂಪರೆಗಳಿವೆ. ಒಂದು ಪಂಚಪೀಠಗಳ ಪರಂಪರೆ, ಇನ್ನೊಂದು ವಿರಕ್ತ ಮಠಗಳ (ಶೂನ್ಯ ಪೀಠದ) ಪರಂಪರೆ. ಈ ‘ಮ.ಘ.ಚ.’ ಎಂಬ ಬಿರುದು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ವಿರಕ್ತ ಪರಂಪರೆಯ ಮಠಾಧೀಶರಿಗೆ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ. ಹನ್ನೆರಡನೇ ಶತಮಾನದ ಅಲ್ಲಮಪ್ರಭುಗಳು ‘ಶೂನ್ಯ ಪೀಠ’ದ ಅಧಿದೇವತೆ. ಅವರ ನಂತರ ಬಂದ ತೋಂಟದ ಸಿದ್ಧಲಿಂಗ ಯತಿಗಳ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಈ ವಿರಕ್ತ ಪರಂಪರೆಗೆ ದೊಡ್ಡ ಚೈತನ್ಯ ಬಂದಿತು. ಈ ಪರಂಪರೆಯ ಸ್ವಾಮೀಜಿಗಳು ಸಂಸಾರವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಕೇವಲ ಸಮಾಜದ ಕಲ್ಯಾಣ ಮತ್ತು ಧರ್ಮ ಪ್ರಸಾರಕ್ಕೆ ಬದ್ಧರಾದವರು. ಇವರು ಅಪ್ಪಟ ‘ವಿರಕ್ತ’ರು.
ಅಂಥ ವಿರಕ್ತ ಯತಿಗಳ ಘನತೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿಯಲು ಈ ಬಿರುದನ್ನು ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಒಬ್ಬ ಮಠಾಧೀಶರ ಪೂರ್ಣ ಹೆಸರನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸುವಾಗ ಆ ಪೀಠದ ಪರಂಪರೆಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಕೆಲವು ಗೌರವವಾಚಕಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸುವುದು ಪದ್ಧತಿ.
ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಶ್ರೀ ಶ್ರೀ ಶ್ರೀ (ಹೆಸರು) ಮಹಾಸ್ವಾಮಿಗಳು, ಮ.ಘ.ಚ. (ಹೆಸರು) ಶಿವಾಚಾರ್ಯ ಸ್ವಾಮಿಗಳು ಇತ್ಯಾದಿ. ಇಲ್ಲಿ ‘ಮ.ಘ.ಚ.’ ಎನ್ನುವುದು ಆ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯವರ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಸಾಧನೆಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ, ಅವರು ಅಲಂಕರಿಸಿರುವ ‘ಪೀಠ’ಕ್ಕೆ ಸಲ್ಲುವ ಗೌರವ. ಆ ಪೀಠದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತವರು ಮೃತ್ಯುಂಜಯ ಸ್ವರೂಪಿಗಳಾಗಿರಬೇಕು ಮತ್ತು ಘನಲಿಂಗ ತತ್ವವನ್ನು ಅರಿತಿರಬೇಕು ಎಂಬ ಆಶಯ ಇದರ ಹಿಂದಿದೆ.
ಇದರ ಮರ್ಮವೇನು? ಈ ಬಿರುದಾವಳಿಯ ಅಸಲಿ ಮರ್ಮವಿರುವುದು ‘ಅಹಂ’ ಅಳಿಸುವಲ್ಲಿ. ಮಠಾಧೀಶರಾದವರು ತಾನು ಕೇವಲ ವ್ಯಕ್ತಿಯಲ್ಲ, ತಾನು ಒಂದು ಪರಂಪರೆಯ ಭಾಗ ಎಂಬ ಅರಿವಿನಲ್ಲಿರಬೇಕು. ‘ಮ.ಘ.ಚ.’ ಎಂದು ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಅವರಿಗೆ ತನ್ನ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯ ನೆನಪಾ ಗುತ್ತದೆ.
ಮೃತ್ಯುಂಜಯ ಎನ್ನುವ ಪದವು ನೀನು ದೇಹವಲ್ಲ, ‘ಆತ್ಮ’ ಎಂದು ನೆನಪಿಸಿದರೆ, ಘನಲಿಂಗ ಎನ್ನುವುದು ‘ನಿನ್ನೊಳಗೆ ದೈವತ್ವವಿದೆ’ ಎಂದು ಎಚ್ಚರಿಸುತ್ತದೆ. ಚಕ್ರವರ್ತಿ ಎನ್ನುವುದು ನೀನು ಸಮಾಜದ ‘ನೈತಿಕ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕ’ ಎಂದು ಸಾರುತ್ತದೆ. ಲಿಂಗಾಯತ ಮಠಗಳಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತ ರೂಪಗಳು ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿವೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಮ.ನಿ.ಪ್ರ. ಅರ್ಥಾತ್ ಮಹಾ ನಿರಂಜನ ಪ್ರಣವ ಸ್ವರೂಪಿ (ನಿರ್ಮಲವಾದ ಅರಿವುಳ್ಳವರು). ಚ.ಜ. ಅರ್ಥಾತ್ ಚರಜಂಗಮ (ನಿರಂತರ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾ ಧರ್ಮ ಬೋಧಿಸುವವರು). ‘ಮ.ಘ.ಚ.’ ಎನ್ನುವುದು ಮಠಾಧೀಶರ ದಿವ್ಯ ಪ್ರಭೆ ಮತ್ತು ಅವರ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಸೂಚಿಸುವ ಸಂಕೇತ. ಈ ಬಿರುದು ಆ ಪವಿತ್ರ ಮಠಗಳ ಆಂತರಿಕ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುವ ಒಂದು ‘ಗೌರವ ಮುದ್ರೆ’ಯಾಗಿದೆ.