Laxmikant L.V. Column: ತಂಪೆರೆಯುವ ಅಕ್ಷರದ ಮಳೆ

ಲಕ್ಷ್ಮೀಕಾಂತ್‌ ಎಲ್.ವಿ., ತುಮಕೂರು

ಇಂದಿನ ಮಹಾನಗರಗಳ ಬದುಕು ಅಕ್ಷರಶಃ ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ಕುಲುಮೆಯಂತಾಗಿದೆ. ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಜಾಮ್, ಹಾರ್ನ್ ಸದ್ದು ಸಿಲುಕಿದ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಪ್ರಕೃತಿ ಎನ್ನುವುದು ಕೇವಲ ಮೊಬೈಲ್ ವಾಲ್ ಪೇಪರ್ ಆಗಿದೆ. ಇಂಥ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ, ಬಸ್ಸಿನ ಮೆಟ್ರೋದ ಕುಳಿತು ಓದುವ ಒಂದು ಕವಿತೆ ಅಥವಾ ಲಲಿತ ಪ್ರಬಂಧವು ಧೂಳಿನ ನಡುವೆ ಒದಗುವ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ಮಳೆಹನಿ ಯಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ.

ಸೂರ್ಯನು ನತ್ತ ನೆತ್ತಿಯ ಮೇಲೆ ಬೆಂಕಿಯ ಉಂಡೆಗಳನ್ನು ಸುರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಮರಗಿಡಗಳು ಬಸವಳಿದು ನಿಂತಿವೆ, ರಸ್ತೆಗಳು ಬಿಕೋ ಎನ್ನುತ್ತಿವೆ. ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದನೇ ಶತಮಾನದ ಈ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಗ್ಲೋಬಲ್ ವಾರ್ಮಿಂಗ್ ಎನ್ನುವ ಮಾತು ಬರಿ ಸುದ್ದಿಯಲ್ಲ, ಅದು ನಮ್ಮ ಚರ್ಮಕ್ಕೆ ತಾಗುವ ಸುಡುವಾಸ್ತವ. ಆದರೆ, ಇಂಥ ಹೊರಗಿನ ಬಿಸಿಲ ಝಳಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಕಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಒಳಗಿನ ಬದುಕು ಎದುರಿಸುತ್ತಿರುವ ಭಾವನಾ ತ್ಮಕ ಬೇಸಗೆ. ಈ ಶುಷ್ಕತೆಯ ನಡುವೆ ಸಾಹಿತ್ಯವು ತಂಗಾಳಿಯಂತೆ ಬಂದು ತಂಪೆರೆಯುತ್ತದೆ.

ಅಕ್ಷರ ಲೋಕದ ಹವಾನಿಯಂತ್ರಣ

ಹೊರಗಿನ ತಾಪಮಾನವನ್ನು ತಗ್ಗಿಸಲು ನಾವು ಹವಾನಿಯಂತ್ರಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಮೊರೆ ಹೋಗುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಮನುಷ್ಯನ ಅಶಾಂತ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬೇಕಿರುವುದು ಅಕ್ಷರಗಳ ತಂಪು. ಬಿರುಬಿಸಿಲ ಮಧ್ಯಾಹ್ನವೊಂದರಲ್ಲಿ ಕೈಯಂದು ಪುಸ್ತಕ ಹಿಡಿದು ಕುಳಿತರೆ, ಅಲ್ಲಿ ತೆರೆದು ಕೊಳ್ಳುವ ಲೋಕವೇ ಬೇರೆ. ಕುವೆಂಪು ಅವರ ಮಲೆನಾಡಿನ ಚಿತ್ರಣಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಮಲೆನಾಡಿನ ಮಳೆಯ ಹನಿಗಳು ನಮ್ಮೆದೆಯ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಂತಾಗುತ್ತದೆ.

ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: Lakshmikanth L V Column: ಟೀಕೆಗಳಿಗಿಲ್ಲ ಆಯುಷ್ಯ, ಕೆಲಸಕ್ಕಿದೆ ಭವಿಷ್ಯ

ಶಿವರಾಮ ಕಾರಂತರ ಕಾದಂಬರಿಗಳಲ್ಲಿನ ಕಡಲ ತೀರದ ಅಲೆಗಳು ನಮ್ಮ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ತೊಳೆದ ಅನುಭವ ನೀಡುತ್ತವೆ. ವರ್ತಮಾನದ ಈ ಒತ್ತಡದ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ, ಸಾಹಿತ್ಯವು ಕೇವಲ ಮನರಂಜನೆಯಲ್ಲ; ಅದು ನಮಗಾಗಿ ನಾವೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಒಂದು ‘ಮಾನಸಿಕ ಓಯಸಿಸ್’. ಹೊರಗಿನ ಬಿಸಿಲು ನಮ್ಮ ಚರ್ಮವನ್ನು ಸುಟ್ಟರೆ, ಸಾಹಿತ್ಯವು ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಕಾವನ್ನು ಆರಿಸುತ್ತದೆ.

ಹಳೆಯ ಪುಸ್ತಕದ ಘಮ

ಇಂದು ನಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿರುವ ಸ್ಮಾರ್ಟ್ʼಫೋನ್‌ಗಳು ಅಕ್ಷರಶಃ ಬಿಸಿಯಾಗುತ್ತಿವೆ. ಇನ್‌ ಸ್ಟಾಗ್ರಾಂ ರೀಲ್‌ಗಳು ಮತ್ತು ಶಾರ್ಟ್ ವಿಡಿಯೋಗಳ ವೇಗ ನಮ್ಮ ತಾಳ್ಮೆಯನ್ನು ಸುಟ್ಟು ಹಾಕುತ್ತಿದೆ. ಈ ಡಿಜಿಟಲ್ ಬೇಸಗೆಯಿಂದ ಮುಕ್ತಿ ಪಡೆಯಲು ಸಾಹಿತ್ಯದ ಹಳೆಯ ಪುಸ್ತಕದ ವಾಸನೆ ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ಮದ್ದು. ನಿಜ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಇಂದಿನ ಯುವಪೀಳಿಗೆಗೆ ಸಾಹಿತ್ಯವು ಕೇವಲ ಗ್ರಂಥಾಲಯದ ಕಪಾಟುಗಳಲ್ಲಿಲ್ಲ.

ಅದು ಪಾಡ್ಕಾ, ಇ-ಬುಕ್ ರೂಪಗಳಲ್ಲೂ ಲಭ್ಯವಿದೆ. ಆದರೆ, ಪುಸ್ತಕದ ಆಳವಾದ ಓದು ನೀಡುವ ಆ ಧ್ಯಾನಸ್ಥ ಸ್ಥಿತಿ ಇದೆಯಲ್ಲಾ, ಅದು ಬಿರುಬೇಸಗೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಐಸ್ ಕ್ರೀಮ್‌ ಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಮಧುರ. ಬಿಸಿಲಿಗೆ ಒಣಗಿದ ಬಳ್ಳಿಗೆ ನೀರುಣಿಸಿದಂತೆ, ವಾಟ್ಸಾಪ್ ನೋಟಿಫಿಕೇಶನ್‌ಗಳ ಕಿರಿಕಿರಿಯಿಂದ ದಣಿದ ಮಿದುಳಿಗೆ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಕವಿತೆ ಅಮೃತದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ.

ಕವಿತೆಗಳೆಂಬ ನೆರಳು, ಕಥೆಗಳೆಂಬ ನದಿ ಕವಿಗಳು ಬರೆಯುವ ಸಾಲುಗಳು ಕೇವಲ ಶಬ್ದಗಳಲ್ಲ, ಅವು ನಡುಹಗಲಿನಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಆಲದ ಮರದ ನೆರಳು. ಬಿಸಿಲ್ಗುದುರೆಯ ಬೆನ್ನೇರಿ ಹೊರಟವನಿಗೆ ಸಾಹಿತ್ಯವು ತಂಗಾಳಿಯ ಸ್ಪರ್ಶವಿದ್ದಂತೆ; ಜೀವನದ ಸಂಕಷ್ಟಗಳ ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ ಬೆಂದವರಿಗೆ ಸಾಹಿತ್ಯವು ಸಾಂತ್ವನ ನೀಡುತ್ತದೆ.

ಕಥೆಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಬೇರೆ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತವೆ. ಅಲ್ಲಿ ನಾಯಕ-ನಾಯಕಿಯರ ಹೋರಾಟದ ಮುಂದೆ ನಮ್ಮ ದೈನಂದಿನ ಕಷ್ಟಗಳು ಗೌಣವೆನಿಸುತ್ತವೆ. ಇದು ಪಲಾಯನ ವಾದವಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಹೊಸ ಚೈತನ್ಯದೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಬಿಸಿಲಿಗೆ ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಗಲು ಸಿದ್ಧರಾಗುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ.

ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಕಾವ್ಯದ ತಂಗಾಳಿ

ಇಂದಿನ ಮಹಾನಗರಗಳ ಬದುಕು ಅಕ್ಷರಶಃ ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ಕುಲುಮೆಯಂತಾಗಿದೆ. ಬೆಳಗ್ಗೆ ಯಿಂದ ಸಂಜೆಯವರೆಗೆ ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಜಾಮ್, ಹಾರ್ನ್ ಸದ್ದು ಮತ್ತು ಆಫೀಸಿನ ಫೈಲುಗಳ ನಡುವೆ ಸಿಲುಕಿದ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಪ್ರಕೃತಿ ಎನ್ನುವುದು ಕೇವಲ ಮೊಬೈಲ್ ವಾಲ್‌ಪೇಪರ್ ಆಗಿದೆ. ಇಂಥ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ, ಬಸ್ಸಿನ ಅಥವಾ ಮೆಟ್ರೋದ ಕುಳಿತು ಓದುವ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕವಿತೆ ಅಥವಾ ಲಲಿತ ಪ್ರಬಂಧವು ನಗರದ ಧೂಳಿನ ನಡುವೆ ಸಿಗುವ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ಮಳೆಯ ಹನಿಯಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ.

ಕುವೆಂಪುವರ ‘ಎದರು ಇರು ಎಂತಾದರು ಇರು’ ಎನ್ನುವ ಸಾಲುಗಳು ಅಥವಾ ಬೇಂದ್ರೆ ಯವರ ‘ನಾದಲೀಲೆ’ಗಳು ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಲಿನ ಗದ್ದಲವನ್ನು ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಮರೆಸಿ, ಒಳಗಣ್ಣಿನ ಮುಂದೆ ಹಸಿರು ಕಾನನವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತವೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಯಾಂತ್ರಿಕ ಬದುಕಿನಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆ ಪಡೆಯುವುದಕ್ಕಿರುವ ಒಂದು ಬೌದ್ಧಿಕ ಮಾರ್ಗ.

ಬಿಸಿಲಿನ ಝಳವೋ, ತಂಪಾದ ಹನಿಯೋ?

ಇಂದು ಸಾಹಿತ್ಯವು ಕೇವಲ ಮುದ್ರಿತ ಪುಸ್ತಕಗಳಿಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿಲ್ಲ; ಅದು ಫೇಸ್‌ಬುಕ್ ಗೋಡೆಗಳ ಮೇಲೆ, ಇನ್‌ಸ್ಟಾಗ್ರಾಂನ ಸುಂದರ ಪೋಸ್ಟ್‌ಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಹರಿಯುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಎಚ್ಚರವೂ ಅಗತ್ಯ. ಅನಗತ್ಯವಾದ ವಿವಾದಗಳ ಶಾಖವು ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಾ ಗಿರುತ್ತದೆ. ಈ ಬಿಸಿಲಿನ ಝಳದ ನಡುವೆ, ಕೆಲವರು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣ ಹನಿಗವಿತೆಗಳು ಅಥವಾ ಹಿರಿಯ ಸಾಹಿತಿಗಳ ಜೀವನದ ಸಣ್ಣ ಕಥೆಗಳು ಓದುಗನಿಗೆ ಸಾಂತ್ವನ ನೀಡುತ್ತವೆ. ‌

ಇಂದಿನ ರೀಲ್ಸ್ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಎರಡು ನಿಮಿಷ ನಿಂತು ಒಂದು ಪ್ಯಾರಾ ಓದುವ ತಾಳ್ಮೆ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ಬಿರುಬೇಸಗೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಯಾರಿದ ಹಕ್ಕಿಗೆ ನೀರುಣಿಸಿದಷ್ಟೇ ಪುಣ್ಯದ ಕೆಲಸ. ಡಿಜಿಟಲ್ ಮಾಧ್ಯಮವನ್ನು ಸಾಹಿತ್ಯದ ಹರಿವಿಗೆ ಬಳಸಿಕೊಂಡಾಗ, ಅದು ಕೇವಲ ಪರದೆಯ ಬೆಳಕಾಗದೆ ಮನದ ತಂಪಾಗುತ್ತದೆ.

ಮನದ ತಾಪಮಾನ ಇಳಿಸುವ ಹಾದಿ

ಅಂತಿಮವಾಗಿ, ಸಾಹಿತ್ಯವೆಂಬುದು ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ಅರಿಯುವ ಕನ್ನಡಿ. ಹೊರಗಿನ ಉಷ್ಣಾಂಶ ಮಿತಿಮೀರಿದಾಗ ದೇಹವು ಬಳಲಬಹುದು; ಆದರೆ ದ್ವೇಷ, ಅಸೂಯೆ ಮತ್ತು ಆತುರದಂಥ ಅಂತರಂಗದ ತಾಪಮಾನ ಹೆಚ್ಚಾದಾಗ ಇಡೀ ಬದುಕೇ ಸುಟ್ಟುಹೋಗುತ್ತದೆ. ಸಾಹಿತ್ಯದ ತಂಗಾಳಿಯು ಈ ಆಂತರಿಕ ತಾಪವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುವ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ.

ವಚನಕಾರರ ‘ಅಯ್ಯಾ ಎಂದರೆ ಸ್ವರ್ಗ, ಎಲವೋ ಎಂದರೆ ನರಕ’ ಎನ್ನುವ ಮಾತುಗಳು ಇಂದಿನ ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಸಹನೆಯ ಬಿಸಿಲಿಗೆ ತಣ್ಣನೆಯ ಮದ್ದು. ನಾವು ಓದುವ ಪ್ರತಿ ಸಾಲೂ ನಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಮೇಲಿನ ಧೂಳನ್ನು ಕೊಡವಿ, ನಮ್ಮನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಮೃದು ವಾಗಿಸುತ್ತದೆ.

ಸಾಹಿತ್ಯದ ಸಾಂಗತ್ಯ ಸದಾ ಇರಲಿ

ಬೇಸಗೆ ಮುಗಿದು ಮಳೆಗಾಲ ಬರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಮನುಷ್ಯನ ಅಂತರಂಗದ ತಳಮಳಕ್ಕೆ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಸಾಂಗತ್ಯ ಸದಾ ಬೇಕು. ಕಿಟಕಿಯ ಹೊರಗೆ ಬಿಸಿಲು ಎಷ್ಟೇ ಪ್ರಖರವಾಗಿದ್ದರೂ, ಒಳಗೊಂದು ಪುಸ್ತಕ ತೆರೆದಿದ್ದರೆ ಅಲ್ಲಿ ವಸಂತಕಾಲವೇ ಸರಿ. ಬನ್ನಿ, ಈ ಬೇಸಗೆಯನ್ನು ಕೇವಲ ಫೋನ್ ಅಡಿ ಕುಳಿತು ಕಳೆಯುವ ಬದಲು, ಸಾಹಿತ್ಯದ ತಂಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಮೀಯೋಣ. ಯಾಕೆಂದರೆ, ಸುಡುವ ಬಿಸಿಲಿಗಿಂತಲೂ ಅಕ್ಷರಗಳ ಪ್ರೀತಿ ಹೆಚ್ಚು ಶಕ್ತಿಯುತ ವಾದುದು. ಈ ಬಿಸಿಲನ್ನು ಗೆಲ್ಲಲು ಅಕ್ಷರಗಳಿಗಿಂತ ದೊಡ್ಡ ‘ಸಛತ್ರಛಾಯೆ’ ಮತ್ತೊಂದಿಲ್ಲ...