ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಗೂ ಬೆಲೆಪಟ್ಟಿ ಬೇಕೆ?

ಪ್ರಸ್ತುತ

ಶರದ್‌ ದೇಶಪಾಂಡೆ

ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಗೆ ಯತ್ನಿಸುವುದು ಕಾನೂನುಬದ್ಧ ಅಪರಾಧವಾಗಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕೆ ಶಿಕ್ಷೆಯೂ ಇತ್ತು. ಆದರೆ ಈಗ ಕಾನೂನು ಸುಧಾರಣೆಗಳ ನಂತರ, ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಗೆ ಯತ್ನಿಸು ವವರನ್ನು ಅಪರಾಽಗಳೆನ್ನುವ ಬದಲು ಆರೈಕೆ ಮತ್ತು ಮಾನಸಿಕ ಬೆಂಬಲದ ಅಗತ್ಯವಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಗಳೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಹಲವು ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರಗಳು, ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ರೈತರ ಕುಟುಂಬಗಳಿಗೆ ಪರಿಹಾರಧನ ನೀಡುತ್ತವೆ.

ಇಂತಹ ಯೋಜನೆಗಳ ಉದ್ದೇಶ ಸಂಕಷ್ಟದಲ್ಲಿರುವ ಕುಟುಂಬಗಳಿಗೆ ನೆರವಾಗುವುದೇ ಆಗಿದ್ದರೂ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಪರಿಹಾರದ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಿಂದ ಕೆಲವು ನೈಸರ್ಗಿಕ ಸಾವುಗಳನ್ನು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಯೆಂದು ವರ್ಗೀಕರಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ನಡೆಯುತ್ತವೆ ಎಂಬ ಆತಂಕಗಳೂ ವ್ಯಕ್ತವಾಗಿವೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಸಿಜೆಪಿ ಪಡೆಯು, ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುವ ನೀಟ್ ಪರೀಕ್ಷಾರ್ಥಿಗಳ ಕುಟುಂಬಗಳಿಗೆ 1 ಕೋಟಿ ಪರಿಹಾರ ನೀಡಬೇಕೆಂದು ಆಗ್ರಹಿಸಿದೆ. ಸರಕಾರ ಅಂಗೀಕರಿಸಿದೆ. ʼ

ಅಂಥ ನಿರ್ಣಯದಿಂದ ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ದೂರಗಾಮಿ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ಉಂಟು ಮಾಡುವ ಮಹತ್ವದ ಪೂರ್ವನಿದರ್ಶನ (precedent) ಆಗಬಹುದು. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಒತ್ತಡ, ಮಾನಸಿಕ ಆರೋಗ್ಯ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು, ಕುಟುಂಬದ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳು, ಆರ್ಥಿಕ ತೊಂದರೆಗಳು ಅಥವಾ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಗೆ ಮೊರೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ.

ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: Dr Maithri Bhat Column: ಕಾಡುವ ಹೆಪಟೈಟಿಸ್: ಜಾಗೃತಿಯೇ ಜೀವ ರಕ್ಷಕ

ಹೀಗಿರುವಾಗ, ಪರಿಹಾರ ನೀಡುವ ಮಾನದಂಡವೇನು? ಇದೇ ಮಾನದಂಡ ಜೆಇಇ, ಯುಪಿಎಸ್‌ಸಿ, ಸಿಎ ಅಥವಾ ಇತರ ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳಿಗೂ ಅನ್ವಯಿಸಬೇಕೆ? ರೈತರು ಸಾಲದ ಹೊರೆ, ಬೆಳೆ ವೈಫಲ್ಯ, ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ ಅನಿಶ್ಚಿತತೆ ಹಾಗೂ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಸಂಕಷ್ಟಗಳಿಂದ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.

ದೇಶದ ಅನ್ನದಾತರಾದ ಅವರ ಜೀವಕ್ಕೆ ಬೇರೆ ರೀತಿಯ ಮೌಲ್ಯ ನಿಗದಿಪಡಿಸಬೇಕೇ? ಹಾಗೆಯೇ ಪ್ರೇಮ ವೈಫಲ್ಯ, ನಿರುದ್ಯೋಗ, ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಅನಾರೋಗ್ಯ ಅಥವಾ ಇತರ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಕಾರಣ ಗಳಿಂದ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡವರ ಕುಟುಂಬಗಳಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಪರಿಹಾರ ನೀಡಬೇಕು? ಯಾವುದೇ ಸರಕಾರವೂ ಮಾನವ ಜೀವಕ್ಕೆ ಬೆಲೆಪಟ್ಟಿ ಅಂಟಿಸುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಬಾರದು.

ನೀಟ್, ಜೆಇಇ ಮುಂತಾದ ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳ ಸುತ್ತ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಯುವ ಜೀವಗಳ ದುರಂತ ನಷ್ಟವು ಕೇವಲ ಪ್ರಶ್ನೆಪತ್ರಿಕೆ ಸೋರಿಕೆ ಅಥವಾ ಕಠಿಣ ಪ್ರಶ್ನೆಪತ್ರಿಕೆಗಳ ಸಮಸ್ಯೆಯಲ್ಲ. ಪರೀಕ್ಷಾ ಅಕ್ರಮಗಳು ಗಂಭೀರ ವಿಷಯವಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಗಳ ಪ್ರಮುಖ ಕಾರಣ ವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಅನೇಕ ಮಕ್ಕಳು ತಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದ ಗೌರವ, ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಸ್ಥಾನಮಾನವು ತಮ್ಮ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಸಾಧನೆಗಳ ಮೇಲೆಯೇ ಅವಲಂಬಿತವಾಗಿದೆ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಪೋಷಕರನ್ನು ನಿರಾಶೆಗೊಳಿಸುವ ಭಯ ಮತ್ತು ಸೋಲಿನ ಅವಮಾನ ಅವರ ಮೇಲೆ ಅಸಹನೀಯ ಮಾನಸಿಕ ಒತ್ತಡವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ. ಐಐಟಿ ಅಥವಾ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕಾಲೇಜಿ ನಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶ ಪಡೆಯುವುದೇ ಯಶಸ್ವಿ ಜೀವನದ ಏಕೈಕ ಮಾರ್ಗ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಸಮಾಜ ಬಲಪಡಿಸಿದೆ. ಕೋಟಾದಂತಹ ಕೋಚಿಂಗ್ ಕೇಂದ್ರಗಳು ಸಾವಿರಾರು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ಕುಟುಂಬ ಬೆಂಬಲದಿಂದ ದೂರವಿರಿಸುತ್ತವೆ.

ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಫಲಿತಾಂಶವೇ ಜೀವನದ ಅಂತಿಮ ತೀರ್ಪು ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಅವರಲ್ಲಿ ಮೂಡುತ್ತದೆ. ಪರಿಹಾರ ಹೆಚ್ಚಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲಿನ ಅತಿಯಾದ ಒತ್ತಡ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುವುದು, ಮಾನಸಿಕ ಆರೋಗ್ಯ ಸೇವೆ ಬಲಪಡಿಸುವುದು, ಯಶಸ್ಸಿನ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನವನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸುವುದು, ಒಂದು ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಸೋತರೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸೋತಂತಲ್ಲ ಎಂಬ ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಯುವಕ-ಯುವತಿಗೂ ತುಂಬುವುದು ನಮ್ಮ ಆದ್ಯತೆಯಾಗಬೇಕು.