Vishweshwar Bhat Column: ಅನ್ನಬ್ರಹ್ಮನ ನಾನಾ ಅವತಾರ: ಎಲ್ಲವೂ ಇನ್ನೆಲ್ಲೋ ಆಹಾರ

ನೂರೆಂಟು ವಿಶ್ವ

ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ, ನಾನು ಐಸ್‌ಲ್ಯಾಂಡಿಗೆ ಹೋದಾಗ, ಔತಣಕೂಟವೊಂದರಲ್ಲಿ ಹ್ರುಟ್ಸ್‌ ಪುಂಗರ್ (Hr9tspungar) ಎಂಬ ಖಾದ್ಯವನ್ನು ಬಡಿಸಲಾಯಿತು. ನೋಡಲೇನೋ ಸಹ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ನನಗೆ ತುಸು ಅನುಮಾನ ಕಾಡಿತು. ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ ಐಸ್‌ಲ್ಯಾಂಡರ್ ನನ್ನು ಈ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಆತ ಇದು ಕುರಿಯ ವೃಷಣದಿಂದ ತಯಾರಿಸುವ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಖಾದ್ಯ ಎಂದ. ಕುರಿಯ ವೃಷಣ (Ram's testicle) ಗಳನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ತೊಳೆದು, ಬೇಯಿಸಿ, ನಂತರ ಹುಳಿ ಮಜ್ಜಿಗೆ ಅಥವಾ ಹಾಲೊಡಕಿನಲ್ಲಿ ( Whey ) ತಿಂಗಳುಗಟ್ಟಲೆ ನೆನೆಸಿ (ferment/pickle) ಸಂರಕ್ಷಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ನಮ್ಮ ದೇಶದ ‘ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಖಾದ್ಯ’ ಎಂದ.

ಪುಣ್ಯ, ನನಗೆ ಅಲ್ಲಿ ತನಕ ತಿಂದಿದ್ದು ಹೊರ ಬರಲಿಲ್ಲ. ನಾವು ಮಾವಿನ ಹಣ್ಣನ್ನು ತಿಂದು ಗೊರಟೆ ಯನ್ನು ಬಿಸಾಡುತ್ತೇವಲ್ಲ, ಅದನ್ನೇ ದಕ್ಷಿಣ ಆಫ್ರಿಕಾದಲ್ಲಿ ಆರಿಸಿಕೊಂಡು ತಿನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಹಾವು, ಚೇಳು ಕಂಡರೆ ಭಯ ಬೀಳುತ್ತೇವೆ, ಚೀನಾದಲ್ಲಿ ಚಪ್ಪರಿಸಿಕೊಂಡು ತಿನ್ನುತ್ತಾರೆ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಮಾಂಸಪ್ರಿಯರೂ, ಮಂಗನ ಮಾಂಸ ಅಂದ್ರೆ ವ್ಯಾಕ್ ಅಂತಾರೆ. ಆದರೆ ಆಫ್ರಿಕಾದ ಕೆಲ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಅದಕ್ಕೆ ಭಾರಿ ಬೇಡಿಕೆ. ಮನುಷ್ಯನ ಬದುಕು, ಬಾಯಿ ಚಪಲ ಮತ್ತು ಅವನ ಜಠರಾಗ್ನಿಯ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧವು ನಾಗರಿಕತೆಯ ಇತಿಹಾಸ ದಷ್ಟೇ ಪ್ರಾಚೀನವಾದುದು.

ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಸಿಗುವ ಯಾವುದೇ ಜೈವಿಕ ವಸ್ತುವನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ, ಮನುಷ್ಯ ಮೊದಲು ಅನ್ವೇಷಿಸಿದ್ದು ‘ಇದನ್ನು ತಿನ್ನಬಹುದೇ?’ ಎಂಬ ಮೂಲಭೂತ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನೇ. ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಯಾವುದೂ ವರ್ಜ್ಯವಲ್ಲ. ‘ಎಲ್ಲವೂ ಎಲ್ಲೋ ಒಂದು ಕಡೆ ಆಹಾರವೇ’ ( Everything is edible somewhere).

ಅದು ಮಾನವ ಕುಲದ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಅದ್ಭುತ ಪಯಣದ ಸಾರಾಂಶ. ಒಂದು ಭೌಗೋಳಿಕ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಅಸಹ್ಯ ಅಥವಾ ವಿಷಕಾರಿ ಎಂದು ಭಾವಿಸಲಾಗುವ ವಸ್ತುವು ಮತ್ತೊಂದು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಅಮೃತ ಸಮಾನವಾದ ಪೌಷ್ಟಿಕ ಭೋಜನ. ಆಹಾರವೆಂಬುದು ಕೇವಲ ರುಚಿಯ ವಿಷಯವಲ್ಲ, ಅದು ಪ್ರಕೃತಿಯೊಂದಿಗೆ ಮನುಷ್ಯನು ನಡೆಸಿದ ಸತತ ಸಂಘರ್ಷ, ಹೊಂದಾಣಿಕೆ ಮತ್ತು ಅನ್ವೇಷಣೆ ಯ ಜೀವಂತ ಫಲಿತಾಂಶ. ಮನುಷ್ಯನ ಹಸಿವು ಕೇವಲ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಧಾನ್ಯ-ಹಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿರದೇ, ಸಾಗರದ ಆಳದಿಂದ ಹಿಡಿದು ದಟ್ಟ ಅರಣ್ಯದ ಒಳಭಾಗದವರೆಗಿನ ಸಮಸ್ತವನ್ನೂ ತನ್ನ ತಟ್ಟೆಗೆ ತಂದುಕೊಂಡಿದೆ.

ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: Vishweshwar Bhat Column: ಡಾ.ಕೆ.ಪಿ.ಮಾಥುರ್‌ ನೆನಪು

ಭೂಗೋಳ ಮತ್ತು ಹವಾಮಾನವು ಮನುಷ್ಯನ ಆಹಾರ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುವಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಮುಖ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸಿವೆ. ಹಿಮಾವೃತ ಆರ್ಕ್ಟಿಕ್ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಇನ್ಯೂಟ್ (ಎಸ್ಕಿಮೋ) ಜನರಿಗೆ ಹಸಿರು ತರಕಾರಿಗಳಾಗಲಿ, ಕೃಷಿ ಉತ್ಪನ್ನಗಳಾಗಲಿ ಸುಲಭವಾಗಿ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರ ಅಸ್ತಿತ್ವವು ಕೇವಲ ಸೀಲ್ ಮೀನುಗಳ ಕೊಬ್ಬು, ಕಡಲ ಆನೆಗಳ ಮಾಂಸ ಮತ್ತು ಹಿಮಕರಡಿಗಳ ಬೇಟೆಯ ಮೇಲೆ ಶತಮಾನಗಳಿಂದ ನಿಂತಿದೆ.

ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ, ಆಫ್ರಿಕಾದ ಒಣ ಮರುಭೂಮಿಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಅಲೆಮಾರಿ ಬುಡಕಟ್ಟುಗಳು ಕಳ್ಳಿ ಗಿಡದ ರಸ, ಒಣಗಿದ ಬೇರುಗಳು ಮತ್ತು ಒಂಟೆಯ ಹಾಲನ್ನೇ ಪ್ರಮುಖ ಜೀವನಾಧಾರವಾಗಿ ಬಳಸು ತ್ತಾರೆ. ಪ್ರಕೃತಿಯು ಯಾವ ಸವಾಲನ್ನು ಒಡ್ಡುತ್ತದೆಯೋ ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ತನ್ನ ಜೀರ್ಣಾಂಗ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಯನ್ನು ಹೊಂದಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅಸಾಧಾರಣ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಮನುಷ್ಯನಿಗಿದೆ.

ಹಸಿವು ಮತ್ತು ಉಳಿವಿನ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯು ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ಲಭ್ಯವಿರುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಜೀವಿಯನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಲು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿದ್ದರಿಂದ ಜಗತ್ತಿನಾದ್ಯಂತ ವಿಭಿನ್ನ ಹಾಗೂ ವಿಸ್ಮಯಕಾರಿಯಾದ ಆಹಾರ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳು ಜನ್ಮತಾಳಿದವು. ಕೀಟಗಳನ್ನು ಆಹಾರವಾಗಿ ಸೇವಿಸುವುದು (ಎಂಟಮೋಫಜಿ) ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯ ಮತ್ತು ಆಧುನಿಕ ನಗರ ಸಮಾಜ ಗಳಿಗೆ ವಿಚಿತ್ರ ಅಥವಾ ಅಸಹ್ಯವಾಗಿ ಕಂಡರೂ, ಆಗ್ನೇಯ ಏಷ್ಯಾ, ಆಫ್ರಿಕಾ ಮತ್ತು ದಕ್ಷಿಣ ಅಮೆರಿಕದ ಹಲವು ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಇದು ದೈನಂದಿನ ಪೌಷ್ಟಿಕ ಆಹಾರವಾಗಿದೆ.

ಥೈಲ್ಯಾಂಡ್‌ನ ರಾತ್ರಿ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗಳಲ್ಲಿ ಹುರಿದ ಮಿಡತೆಗಳು, ರೇಷ್ಮೆ ಹುಳುಗಳು, ಚೇಳುಗಳು ಮತ್ತು ಜಿರಳೆಗಳನ್ನು ಗರಿಗರಿಯಾದ ರುಚಿಕರ ತಿಂಡಿಯಂತೆ ಮಾರಾಟ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಮೆಕ್ಸಿಕೊ ದಲ್ಲಿ ‘ಎಸ್ಕಾಮೋಲ್ಸ್’ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುವ ಇರುವೆಗಳ ಮೊಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ದುಬಾರಿ ಮತ್ತು ರುಚಿಕರವಾದ ರಾಜಭೋಜನವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿ ಬಡಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಪ್ರೊಟೀನ್, ಖನಿಜಗಳು ಮತ್ತು ಆರೋಗ್ಯಕರ ಕೊಬ್ಬಿನಿಂದ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿರುವ ಈ ಕೀಟಗಳು ಆಧುನಿಕ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಪರಿಸರ ಸ್ನೇಹಿ ಆಹಾರದ ಪರ್ಯಾಯವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿವೆ. ಯಾವ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ನಾವು ಕೀಟನಾಶಕಗಳಿಂದ ಕೊಲ್ಲಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತೇವೆಯೋ, ಅದೇ ಜೀವಿಗಳು ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜನರಿಗೆ ನಿತ್ಯದ ಜೀವನಾಧಾರವಾಗಿ ಹಸಿವನ್ನು ನೀಗಿಸುತ್ತಿವೆ ಎಂಬುದು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸೋಜಿಗ. ಸಸ್ಯ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಆಹಾರ ಮತ್ತು ವಿಷದ ನಡುವಿನ ಗಡಿಯು ಅತ್ಯಂತ ತೆಳುವಾಗಿದೆ.

ಕಾಡು ಅಣಬೆಗಳು, ಕಾಡು ಗೆಡ್ಡೆಗಳು ಮತ್ತು ಕೆಲವು ವಿಲಕ್ಷಣ ಎಲೆಗಳು ನೈಸರ್ಗಿಕ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣಾಂತಿಕ ವಿಷವನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಸ್ಥಳೀಯ ಜನಪದ ಜ್ಞಾನವು ಇವುಗಳನ್ನು ಬೇಯಿಸಿ, ಹುದುಗಿಸಿ ಅಥವಾ ಹರಿಯುವ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ದಿನಗಟ್ಟಲೆ ನೆನೆಸಿ ವಿಷಮುಕ್ತಗೊಳಿಸಿ ಅಮೂಲ್ಯ ಆಹಾರವನ್ನಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಿದೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ದಕ್ಷಿಣ ಅಮೆರಿಕದ ಕಸಾವ (ಮರಗೆಣಸು) ಕಚ್ಚಾ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸೈನೈಡ್ ಹೊಂದಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಸರಿಯಾದ ಸಂಸ್ಕರಣೆಯ ನಂತರ ಅದು ಕೋಟ್ಯಂತರ ಜನರ ಮುಖ್ಯ ಆಹಾರವಾಗುತ್ತದೆ.

ಜಪಾನ್‌ನ ‘ಫುಗು’ ಎಂಬ ಪಫರ್ ಮೀನು ಮಾರಕ ಟೆಟ್ರೋಡೋಟಾಕ್ಸಿನ್ ವಿಷವನ್ನು ಹೊಂದಿ ದ್ದರೂ, ತರಬೇತಿ ಪಡೆದ ಪರಿಣತ ಬಾಣಸಿಗರ ಬಾಂಡಲೆಯಲ್ಲಿ ಜಗತ್ತಿನ ಅತ್ಯಂತ ದುಬಾರಿ ಖಾದ್ಯವಾಗಿ ಜನರ ಉದರ ಸೇರುತ್ತದೆ. ಅಪಾಯದ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿರುವ ಪದಾರ್ಥಗಳನ್ನು ನಾಲಿಗೆಯ ತೃಪ್ತಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮನುಷ್ಯನ ಜಾಣ್ಮೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಆಹಾರವಾಗಿಸುವ ಅವನ ಸಾಹಸಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿ.

ಪ್ರಾಣಿಜನ್ಯ ಆಹಾರದ ವಿಚಾರಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ, ಜಗತ್ತಿನ ವಿವಿಧ ಭಾಗಗಳ ಆಹಾರ ಪದ್ಧತಿಗಳು ಯಾರನ್ನಾದರೂ ಬೆರಗುಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ. ನಾರ್ಡಿಕ್ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ತಿಂಗಳುಗಟ್ಟಲೆ ಕೊಳೆಸಿ ಹುದು ಗಿಸಿದ ಮೀನು ‘ಸುರ್ಸ್ಟ್ರೋಮ್ಮಿಂಗ್’ ಅಥವಾ ಐಸ್‌ಲ್ಯಾಂಡ್‌ನ ಕೊಳೆಸಿದ ಶಾರ್ಕ್ ಮಾಂಸ ‘ಹಾಕರ್ಲ್’ ಅತ್ಯಂತ ತೀವ್ರವಾದ ದುರ್ವಾಸನೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರೂ ಅಲ್ಲಿಯ ಜನರಿಗೆ ಅವು ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಹಬ್ಬದೂಟ.

ಚೀನಾದಲ್ಲಿ ಕಡಿದಾದ ಗುಹೆಗಳ ಹಕ್ಕಿಯ ಗೂಡಿನಿಂದ ತಯಾರಿಸುವ ಸೂಪ್ (Bird's Nest Soup) ಅಥವಾ ನೂರು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಸಂರಕ್ಷಿಸಿದ ಮೊಟ್ಟೆಗಳು (Century Eggs) ಔಷಧಿಯ ಗುಣವುಳ್ಳ ಐಷಾರಾಮಿ ಭೋಜನಗಳಾಗಿವೆ. ಪ್ರಾಣಿಗಳ ರಕ್ತದಿಂದ ತಯಾರಿಸುವ ‘ಬ್ಲಡ್ ಸಾಸೇಜ್’, ಕರುಳು, ಮಿದುಳು ಮತ್ತು ಮೂಳೆ ಮಜ್ಜೆಯ ತಿನಿಸುಗಳು ಹಲವು ಖಂಡಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯ. ಒಂದು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ತ್ಯಾಜ್ಯವೆಂದು ಎಸೆಯುವ ಅಂಗವು ಮತ್ತೊಂದು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಪೌಷ್ಟಿಕತೆಯ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಮೂಲವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸುವುದು ಆಹಾರದ ಸಾಪೇಕ್ಷತೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.

ಆಹಾರದ ಆಯ್ಕೆಗಳು ಕೇವಲ ಹೊಟ್ಟೆಯ ಹಸಿವಿನಿಂದಲ್ಲದೆ, ಧರ್ಮ, ನಂಬಿಕೆ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳಿಂದಲೂ ಆಳವಾಗಿ ನಿಯಂತ್ರಿತವಾಗಿದೆ. ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಗೋವು ಪೂಜನೀಯ ವಾದರೆ, ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಗೋಮಾಂಸವು ಪ್ರಮುಖ ಆಹಾರ. ಇಸ್ಲಾಂ ಮತ್ತು ಯಹೂದಿ ಧರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಹಂದಿ ಮಾಂಸವು ನಿಷೇಽತವಾಗಿದ್ದರೆ, ಚೀನಾ ಮತ್ತು ಯೂರೋಪ್‌ನಲ್ಲಿ ಅದು ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಬಳಕೆಯಾಗುವ ಮಾಂಸವಾಗಿದೆ.

ಒಂದು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯು ಮುದ್ದಿನ ಸಾಕುಪ್ರಾಣಿಯೆಂದು ಪ್ರೀತಿಸುವ ನಾಯಿ ಅಥವಾ ಬೆಕ್ಕನ್ನು ಮತ್ತೊಂದು ಸಮಾಜವು ಭೋಜನದ ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು. ಈ ‘ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಬೇಲಿಗಳೇ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ’ ‘ಯಾವುದನ್ನು ತಿನ್ನಬಹುದು, ಯಾವುದನ್ನು ತಿನ್ನಬಾರದು’ ಎಂಬ ಮಾನಸಿಕ ಮಿತಿಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಯಾವುದೇ ಧಾರ್ಮಿಕ ಅಥವಾ ಸಾಮಾಜಿಕ ಪೂರ್ವಗ್ರಹ ಗಳಿಲ್ಲದೇ ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ನೋಡಿದರೆ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಜೈವಿಕ ವಸ್ತುವೂ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಜೀವ ಸಮೂಹಕ್ಕೆ ಶಕ್ತಿಯ ಮೂಲವಾಗಬಲ್ಲದು ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ.

ಆಹಾರ ಸಂಸ್ಕರಣೆ ಮತ್ತು ಪಾಕಶಾಸದ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವು ತಿನ್ನಲು ಅಸಾಧ್ಯವಾದ ಕಚ್ಚಾ ವಸ್ತು ಗಳನ್ನು ಕೂಡ ಅದ್ಭುತ ರುಚಿಯ ಭಕ್ಷ್ಯಗಳನ್ನಾಗಿ ಮಾರ್ಪಡಿಸಿದೆ. ಹುದುಗುವಿಕೆ ( Fermentation), ಉಪ್ಪಿನಲ್ಲಿಡುವುದು ( Pickling ), ಹೊಗೆ ಯಾಡಿಸುವುದು ( Smoking ) ಮತ್ತು ಒಣಗಿಸುವಿ ಕೆಯಂಥ ಪ್ರಾಚೀನ ತಂತ್ರಗಳು ಕೆಟ್ಟುಹೋಗುವ ಪದಾರ್ಥಗಳನ್ನು ದೀರ್ಘಕಾಲದ ವರೆಗೆ ಸುರಕ್ಷಿತ ಆಹಾರವಾಗಿ ಇಟ್ಟಿವೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಶಿಲೀಂಧ್ರಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ನೀಲಿ ಗಿಣ್ಣು ಸಾಮಾನ್ಯ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬೂಷ್ಟು ಹಿಡಿದ ವಸ್ತುವಿನಂತೆ ಕಂಡರೂ, ಆಹಾರಪ್ರಿಯರಿಗೆ ಅದು ಅತ್ಯುತ್ಕೃಷ್ಟ ರುಚಿ. ಸಮುದ್ರದ ಕಳೆ ( Sea weed ) ಜಪಾನ್‌ನಲ್ಲಿ ಸುಶಿಯ ಮುಖ್ಯ ಭಾಗವಾಗಿ ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ.

ಹೀಗೆ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾ, ಶಿಲೀಂಧ್ರ ಮತ್ತು ಸೂಕ್ಷ್ಮಜೀವಿಗಳ ಸಹಯೋಗ ದೊಂದಿಗೆ ಮನುಷ್ಯನು ನೈಸರ್ಗಿಕ ವಸ್ತುಗಳ ರಾಸಾಯನಿಕ ರಚನೆಯನ್ನೇ ಬದಲಾಯಿಸಿ, ಜೀರ್ಣವಾಗದ ಅನೇಕ ವಸ್ತು ಗಳನ್ನು ಶಕ್ತಿವರ್ಧಕ ಆಹಾರವನ್ನಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸುವ ಪವಾಡವನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಮಾಡು ತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಇತಿಹಾಸದುದ್ದಕ್ಕೂ ಆಹಾರದ ಸಾಮಾಜಿಕ ಮೌಲ್ಯವು ಆರ್ಥಿಕ ಸ್ಥಿತಿಗತಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತಾ ಬಂದಿದೆ. ಇಂದು ಜಗತ್ತಿನ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ರೆಸ್ಟೋರೆಂಟ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಲಾಬ್ ಸ್ಟರ್ (ದೊಡ್ಡ ಸಿಗಡಿ) ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅಮೆರಿಕದಲ್ಲಿ ಬಡವರು, ಗುಲಾಮರು ಮತ್ತು ಕೈದಿಗಳಿಗೆ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದ ಕನಿಷ್ಠ ದರ್ಜೆಯ ಆಹಾರವಾಗಿತ್ತು.

ಬಸವನ ಹುಳುಗಳಿಂದ ತಯಾರಿಸುವ ಫ್ರೆಂಚ್ ಖಾದ್ಯ ‘ಎಸ್ಕಾರ್ಗೋ’ (Escargot) ಅಥವಾ ಸ್ಟರ್ಜನ್ ಮೀನಿನ ಮೊಟ್ಟೆಗಳ ‘ಕ್ಯಾವಿಯರ್’ ಹಿಂದೆ ಹಳ್ಳಿಗರ ಹಸಿವು ನೀಗಿಸುವ ಅಗ್ಗದ ಮಾರ್ಗಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆಯ ಲಾಂಛನಗಳಾಗಿ ಬದಲಾದ ಈ ಉದಾಹರಣೆಗಳು, ಆಹಾರದ ಮೌಲ್ಯವು ಕೇವಲ ವಸ್ತುವಿನ ಗುಣಮಟ್ಟದಲ್ಲಲ್ಲದೇ, ಸಮಾಜದ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಲ್ಲಿದೆ ಎಂಬು ದನ್ನು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸುತ್ತವೆ. ಬರಗಾಲದ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಮರದ ತೊಗಟೆ, ಹುಲ್ಲು, ಬೀಜಗಳನ್ನು ತಿಂದು ಬದುಕಿದ ಮಾನವನ ಇತಿಹಾಸವು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಆಹಾರವಾಗಿಸಿದ ಜೀವರಕ್ಷಣೆಯ ಅದ್ಭುತ ಕಥೆಯೇ ಸರಿ.

ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದನೇ ಶತಮಾನದ ಹವಾಮಾನ ಬದಲಾವಣೆ ಮತ್ತು ಜನಸಂಖ್ಯಾ ಸ್ಫೋಟದ ಸವಾಲು ಗಳು ಮನುಷ್ಯನ ಆಹಾರದ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನವನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ವಿಸ್ತರಿಸುತ್ತಿವೆ. ಕೃಷಿ ಭೂಮಿಯ ಕೊರತೆ ಮತ್ತು ನೀರಿನ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟಿನ ನಡುವೆ, ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಪಾಚಿ (Algae), ಸ್ವೈರುಲಿನಾ, ಕೀಟಗಳ ಹಿಟ್ಟು ಮತ್ತು ಪ್ರಯೋಗಾಲಯದಲ್ಲಿ ಕೋಶಗಳಿಂದ ಬೆಳೆಸಿದ ಕೃತಕ ಮಾಂಸವನ್ನು ಭವಿಷ್ಯದ ಆಹಾರ ವಾಗಿ ರೂಪಿಸುತ್ತಿzರೆ. ಇಂದು ನಮಗೆ ಕೃತಕ ಅಥವಾ ಅಸ್ವಾಭಾವಿಕವೆನಿಸುವ ಇಂಥ ಆಹಾರಗಳು ಮುಂದಿನ ತಲೆಮಾರಿಗೆ ಸಹಜ ಮತ್ತು ಅನಿವಾರ್ಯ ಆಯ್ಕೆಗಳಾಗಬಹುದು.

ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ತ್ಯಾಜ್ಯವೆಂದು ಭಾವಿಸಲಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಕೃಷಿ ಉಪ-ಉತ್ಪನ್ನಗಳು, ಸಮುದ್ರದ ಜೆಲ್ಲಿ ಫಿಶ್‌ಗಳು ಮತ್ತು ಕಾಡುಗಿಡಗಳು ಜಾಗತಿಕ ಹಸಿವನ್ನು ನೀಗಿಸುವ ಸಂಶೋಧನೆಯ ಕೇಂದ್ರಬಿಂದು ವಾಗಿವೆ. ‘ಎಲ್ಲವೂ ಎಲ್ಲೋ ಆಹಾರ’ ಎಂಬ ಕಲ್ಪನೆಯು ಕೇವಲ ಪ್ರಾಚೀನ ಪದ್ಧತಿಯಾಗಿ ಉಳಿಯದೇ, ಭವಿಷ್ಯದ ಸುಸ್ಥಿರ ಬದುಕಿನ ತಂತ್ರeನವಾಗಿಯೂ ರೂಪಾಂತರಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ಮನುಷ್ಯನ ಜೀರ್ಣಾಂಗ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಪ್ರದೇಶದಿಂದ ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ವಿಕಸನಗೊಂಡಿದೆ.

ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಹೈನುಗಾರಿಕೆ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಬೆಳೆದ ಯೂರೋಪ್ ಮತ್ತು ಭಾರತದಂಥ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ವಯಸ್ಕರಲ್ಲೂ ಹಾಲನ್ನು ಜೀರ್ಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ‘ಲ್ಯಾಕ್ಟೇಸ್’ ಕಿಣ್ವ ಸಕ್ರಿಯವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಪೂರ್ವ ಏಷ್ಯಾದ ಬಹುತೇಕ ಜನರಲ್ಲಿ ಈ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಕಡಿಮೆ. ಅಂತೆಯೇ, ಸಮುದ್ರ ತೀರದ ಸಮುದಾಯಗಳಲ್ಲಿ ಕಚ್ಚಾ ಮೀನು ಮತ್ತು ಪಾಚಿಯನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಕರಗಿಸುವ ಕರುಳಿನ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾಗಳು (Microbiome) ನೈಸರ್ಗಿಕವಾಗಿಯೇ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೊಂಡಿವೆ. ಅಂದರೆ, ಒಂದು ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಜೀರ್ಣವಾಗುವ ಆಹಾರ ಮತ್ತೊಂದು ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಅಲರ್ಜಿ ಅಥವಾ ಅಜೀರ್ಣವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಬಹುದು.

ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಹಲವು ಪದಾರ್ಥಗಳು ಸಣ್ಣ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಔಷಧಿಯಾಗಿಯೂ, ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಮಾಣ ದಲ್ಲಿ ವಿಷವಾಗಿಯೂ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಆಯುರ್ವೇದ, ಚೀನೀ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪದ್ಧತಿ ಮತ್ತು ಅಮೆಜಾನ್ ಬುಡಕಟ್ಟುಗಳ ಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಕಹಿ ಬೇರುಗಳು, ಮರದ ತೊಗಟೆಗಳು ಮತ್ತು ಕಾಡು ಜೇನುಗಳನ್ನು ಕೇವಲ ಆಹಾರವಾಗಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ರೋಗನಿರೋಧಕ ಶಕ್ತಿಯ ಮೂಲವಾಗಿ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇಂದು ಜಾಗತಿಕ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ‘ಸೂಪರ್ ಫುಡ್’ ಎಂದು ಕರೆಯುವ ಅನೇಕ ಕಾಡು ಬೀಜಗಳು ಮತ್ತು ಎಲೆಗಳು ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಶತಮಾನಗಳಿಂದ ಸ್ಥಳೀಯರ ಸಂಕಷ್ಟದ ಕಾಲದ ಆಹಾರವಾಗಿದ್ದವು.

ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಆಹಾರ ಪದ್ಧತಿಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಜೀವಿಯ ಯಾವ ಅಂಗವನ್ನೂ ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಮೂಳೆಗಳನ್ನು ಕುದಿಸಿ ತಯಾರಿಸುವ ‘ಬೋನ್ ಬ್ರಾತ್’, ರಕ್ತ ಮತ್ತು ಅಂಗಾಂಗ ಗಳ ಭಕ್ಷ್ಯಗಳು ಕೇವಲ ರುಚಿಗಾಗಿ ಅಲ್ಲದೇ, ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸದ್ಬಳಕೆಗಾಗಿ ರೂಪಿತವಾದವು. ಆಧುನಿಕ ನಗರೀಕರಣವು ಮಾಂಸದ ಕೇವಲ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಭಾಗಗಳಿಗೆ (ಉದಾ ಹರಣೆಗೆ ಚಿಕನ್ ಬ್ರೆಸ್ಟ್) ಬೇಡಿಕೆ ಸೃಷ್ಟಿಸಿ ಅಪಾರ ಪ್ರಮಾಣದ ಆಹಾರ ತ್ಯಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ಪಾರಂಪರಿಕ ಶೈಲಿಯು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಭಾಗವನ್ನೂ ಗೌರವಿಸಿ ಆಹಾರವಾಗಿಸುವ ಸುಸ್ಥಿರ ಮಾದರಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿತ್ತು.

ಜಗತ್ತಿನ ಆಹಾರ ವೈವಿಧ್ಯವನ್ನು ಅರಿಯುವುದು ಎಂದರೆ ಮನುಕುಲದ ಬದುಕುಳಿಯುವ ಜಾಣ್ಮೆಯನ್ನು ಮತ್ತು ಸಹಿಷ್ಣುತೆಯನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದಾಗಿದೆ. ನಮ್ಮ ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿರುವ ಆಹಾರವೇ ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ಸತ್ಯವಲ್ಲ. ಬೇರೊಬ್ಬರ ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿರುವ ವಿಚಿತ್ರ ಪದಾರ್ಥವು ಅವರ ಪೂರ್ವಜರ ಶತಮಾನಗಳ ಹೋರಾಟ ಮತ್ತು ನೈಸರ್ಗಿಕ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯ ಸಂಕೇತವೂ ಹೌದು. ಆಹಾರದ ಮೇಲಿನ ನಮ್ಮ ಅಸಹ್ಯ ಅಥವಾ ತಿರಸ್ಕಾರವು ಕೇವಲ ನಮ್ಮ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಪೂರ್ವಗ್ರಹದ ಫಲವೇ ಹೊರತು ನಿಸರ್ಗದ ನಿಯಮವಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಎಲೆ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಬೇರು, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪ್ರಾಣಿ ಮತ್ತು ಕೀಟವೂ ಈ ಭೂಮಿಯ ಜೀವಜಾಲದಲ್ಲಿ ಶಕ್ತಿಯ ವಾಹಕಗಳೇ.

ಜಗತ್ತಿನ ಯಾವುದೇ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಏನೇ ಆಹಾರವಾಗಿದ್ದರೂ, ಅದರ ಹಿಂದೆ ಜೀವ ಉಳಿಸಿ ಕೊಳ್ಳುವ ಮಾನವನ ಅದಮ್ಯ ಚೈತನ್ಯವಿದೆ. ಈ ವಿಶಾಲ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಇತರ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳ ಬಗೆಗೆ ಪರಸ್ಪರ ಗೌರವ, ಕುತೂಹಲ ಮತ್ತು ಜಾಗತಿಕ ಸಹಬಾಳ್ವೆಯ ಮನೋಭಾವ ವನ್ನು ಬೆಳೆಸುತ್ತದೆ. ನಿಜ, ನಮ್ಮ ನಾಲಗೆಯೆಂಬ ಭೂಗೋಳದಲ್ಲಿ ಹೊಟ್ಟೆಯೇ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡ. ನಾಲಗೆಗೆ ಹಿತವಲ್ಲದ್ದು ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ.