Vishweshwar Bhat Column: ಆ ಎಡವಟ್ಟಿನ ಪರಿಣಾಮ

ಸಂಪಾದಕರ ಸದ್ಯಶೋಧನೆ

ನಿನ್ನೆಯ ಈ ಅಂಕಣದಲ್ಲಿ ‘ಪಿಟೋ ಟ್ಯೂಬ್’ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿದ್ದೆ. ವಿಮಾನದ ಈ ಭಾಗ ಅದೆಷ್ಟು ಮುಖ್ಯ ಎಂಬುದನ್ನು ಚರ್ಚಿಸೋಣ. ಈ ಭಾಗ ಸರಿಯಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡದಿದ್ದರೆ ಅದು ದುರಂತದಲ್ಲಿ ಪರ್ಯವಸಾನವಾಗಬಹುದು. ವಿಮಾನಯಾನ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ‘ಪಿಟೋ ಟ್ಯೂಬ್’ ವೈಫಲ್ಯದಿಂದ ಸಂಭವಿಸಿದ ಅತ್ಯಂತ ದುರದೃಷ್ಟಕರ ಮತ್ತು ಚರ್ಚಿತ ಘಟನೆಯೆಂದರೆ ಅದು ಏರ್ ಫ್ರಾನ್ಸ್‌ ಫ್ಲೈಟ್ 447 ಅಪಘಾತ.

2009ರಲ್ಲಿ ಅಟ್ಲಾಂಟಿಕ್ ಮಹಾಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಸಂಭವಿಸಿದ ಈ ದುರಂತವು, ಆಧುನಿಕ ವಿಮಾನಗಳು ಸಣ್ಣ ಸಂವೇದಕಗಳ ಮೇಲೆ ಎಷ್ಟು ಅವಲಂಬಿತವಾಗಿವೆ ಮತ್ತು ಅವು ವಿಫಲ ವಾದಾಗ ಪೈಲಟ್‌ಗಳ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಏನಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಕನ್ನಡಿಯಾಗಿದೆ. ಜೂನ್ 1, 2009ರಂದು ರಿಯೊ ಡಿ ಜನೈರೊದಿಂದ ಪ್ಯಾರಿಸ್‌ಗೆ ಹೊರಟಿದ್ದ ಏರ್‌ಬಸ್ A330 ವಿಮಾನವು 228 ಪ್ರಯಾಣಿಕರೊಂದಿಗೆ ಅಟ್ಲಾಂಟಿಕ್ ಮಹಾಸಾಗರದ ಮೇಲೆ ಹಾರುತ್ತಿದ್ದಾಗ ದಿಢೀರನೆ ನಾಪತ್ತೆಯಾಯಿತು.

ಸಮುದ್ರದ ಆಳದಲ್ಲಿ ಬ್ಲ್ಯಾಕ್ ಬಾಕ್ಸ್ ಸಿಗಲು ಎರಡು ವರ್ಷಗಳೇ ಬೇಕಾದವು. ತನಿಖೆಯ ನಂತರ ತಿಳಿದುಬಂದ ಸತ್ಯವೆಂದರೆ, ಈ ಅಪಘಾತದ ಆರಂಭಿಕ ಕೊಂಡಿ ‘ಪಿಟೋ ಟ್ಯೂಬ್’ ಗಳು. ವಿಮಾನವು ಅಟ್ಲಾಂಟಿಕ್ ಮಹಾಸಾಗರದ ಮೇಲೆ ಅಂತರ- ಉಷ್ಣವಲಯದ ಅಭಿಸರಣ ವಲಯ (Intertropical Convergence Zone) ಎಂಬ ಚಂಡಮಾರುತದ ಪ್ರದೇಶದ ಮೂಲಕ ಹಾರುತ್ತಿತ್ತು. ‌

ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: Vishweshwar Bhat Column: ಏರ್‌ʼಸ್ಪೀಡ್‌ ಮಾಹಿತಿ ಏಕೆ ನಿರ್ಣಾಯಕ ?

ಅಲ್ಲಿ ಅತಿಯಾದ ಮಳೆಯ ಮೋಡಗಳಿದ್ದವು. ವಿಮಾನವು ಸುಮಾರು 35000 ಅಡಿ ಎತ್ತರದಲ್ಲಿ ಹಾರುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿನ ತೇವಾಂಶವು ಮಂಜುಗಡ್ಡೆಯ ಹರಳುಗಳಾಗಿ ಬದಲಾಯಿತು. ಈ ಮಂಜುಗಡ್ಡೆಯ ಹರಳುಗಳು ವಿಮಾನದ ಮೂರು ಪಿಟೋ ಟ್ಯೂಬ್‌ಗಳ ಒಳಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡು ಅವುಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬ್ಲಾಕ್ ಮಾಡಿದವು.

ಇದರಿಂದ ಪೈಲಟ್‌ಗಳಿಗೆ ಲಭ್ಯವಿದ್ದ ‘ಏರ್‌ಸ್ಪೀಡ್’ (ವೇಗ) ಮಾಹಿತಿಯು ತಪ್ಪಾಗಿ ತೋರಿಸ ತೊಡಗಿತು ಅಥವಾ ಕಾಣೆಯಾಯಿತು. ವೇಗದ ಮಾಹಿತಿಯು ತಪ್ಪಾದ ತಕ್ಷಣ ವಿಮಾನದ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಗೊಂದಲಕ್ಕೊಳಗಾಯಿತು. ಇದರಿಂದ ಈ ಪರಿಣಾ ಮಗಳು ಆಗಿರಬಹುದು. ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹ ವೇಗದ ಮಾಹಿತಿ ಇಲ್ಲದ ಕಾರಣ ಆಟೋಪೈಲಟ್ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಯು ತಾನಾಗಿಯೇ ಸ್ಥಗಿತಗೊಂಡಿರಬಹುದು.

ಈಗ ವಿಮಾನದ ನಿಯಂತ್ರಣ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪೈಲಟ್‌ಗಳ ಕೈಗೆ ಬಂದಿರಬಹುದು. ಪೈಲಟ್‌ಗಳಿಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ನೀಡುವ ಪರದೆಯ ಮೇಲಿನ ಸಂಕೇತಗಳು ಮಾಯ ವಾಗಿರಬಹುದು. ಏರ್‌ಬಸ್ ವಿಮಾನಗಳಲ್ಲಿರುವ ರಕ್ಷಣಾತ್ಮಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು (Protections) ನಿಷ್ಕ್ರಿಯಗೊಂಡು, ವಿಮಾನವು ತಪ್ಪು ಮಾಡುವ ಪೈಲಟ್ ಅನ್ನು ತಡೆಯುವ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿತು.

ಇಲ್ಲಿಯೇ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಮಾನವ ಪ್ರಮಾದ (Human Error) ಸಂಭವಿಸಿತು. ವೇಗದ ಮಾಹಿತಿ ತಪ್ಪಾದಾಗ ಪೈಲಟ್‌ಗಳು ವಿಮಾನವನ್ನು ಸ್ಥಿರವಾಗಿರಿಸಬೇಕಿತ್ತು. ಆದರೆ ವಿಮಾನದ ಸಹ-ಪೈಲಟ್ (First Officer) ಗಾಬರಿಯಲ್ಲಿ ವಿಮಾನದ ನಿಯಂತ್ರಣ ಸ್ಟಿಕ್ ಅನ್ನು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ( Nose Up) ಎಳೆದಿರಬೇಕು. ಇದರಿಂದ ವಿಮಾನವು ವೇಗವಾಗಿ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಏರಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿತು.

ವಿಮಾನವು ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಏರಿದಂತೆ ಅದರ ವೇಗ ಇನ್ನೂ ಕಡಿಮೆಯಾಯಿತು. ಶೀಘ್ರದ ವಿಮಾನವು ‘ಸ್ಟಾಲ್’ (ವಿಮಾನವು ಹಾರಲು ಬೇಕಾದ ಗಾಳಿಯ ಒತ್ತಡ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳು‌ ವುದು) ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಲುಪಿತು. ಕಾಕ್‌ಪಿಟ್ ನಲ್ಲಿ "Stall! Stall!' ಎಂಬ ದೊಡ್ಡ ಧ್ವನಿಯ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಕೇಳಿ ಬಂದರೂ, ಪೈಲಟ್‌ಗಳು ವಿಮಾನದ ಮೂಗು ಕೆಳಕ್ಕೆ ಮಾಡುವ ಬದಲು ಮತ್ತಷ್ಟು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಎಳೆದರು.

ಇದರಿಂದ ವಿಮಾನವು ಹಾರಲು ಬೇಕಾದ ಗಾಳಿಯ ಒತ್ತಡ ಸಿಗದೇ ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ಬೀಳಲು ಕಾರಣವಾಯಿತು. ಈ ದುರಂತವು ವಿಮಾನಯಾನ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಹಲವು ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ಬದಲಾವಣೆಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು. ಆ ಘಟನೆಯ ನಂತರ, ಏರ್‌ಬಸ್ ವಿಮಾನಗಳಲ್ಲಿ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಮಾದರಿಯ ಪಿಟೋ ಟ್ಯೂಬ್‌ಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕಿ, ಮಂಜುಗಡ್ಡೆಗೆ ಹೆಚ್ಚು ನಿರೋಧಕ ಶಕ್ತಿಯಿರುವ ಹೊಸ ಮಾದರಿಯ ಸಂವೇದಕಗಳನ್ನು ಅಳವಡಿಸ ಲಾಯಿತು.

ಪೈಲಟ್‌ಗಳಿಗೆ ‘ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹವಲ್ಲದ ವಾಯುವೇಗ’ (Unreliable Airspeed) ಸಂದರ್ಭ ಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ನಿಭಾಯಿಸಬೇಕು ಎಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆ ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಿನ ಸಿಮ್ಯುಲೇಟರ್ ತರಬೇತಿ ಯನ್ನು ಕಡ್ಡಾಯಗೊಳಿಸಲಾಯಿತು. ವಿಮಾನವು ಸ್ಟಾಲ್ ಆದಾಗ ಪೈಲಟ್‌ಗಳು ಹೇಗಾ ದರೂ ಮಾಡಿ ವಿಮಾನದ ಮೂಗು ಕೆಳಕ್ಕೆ ಮಾಡಿ ವೇಗ ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂಬ ತರಬೇತಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಒತ್ತು ನೀಡಲಾಯಿತು.

ಕಾಕ್‌ಪಿಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಪೈಲಟ್‌ಗಳ ನಡುವೆ ಸಂವಹನ ಸರಿಯಾಗಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಏನಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಈ ಘಟನೆಯಿಂದ ಸಾಬೀತಾಯಿತು. ಇದನ್ನು ಸುಧಾರಿಸಲು ಹೊಸ ನಿಯಮ ಗಳನ್ನು ತರಲಾಯಿತು.