'ಎಡಪಂಥೀಯ ಮುಕ್ತ ಭಾರತ'; 50 ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟರಿಗೆ ಇದೇ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಅಧಿಕಾರವಿಲ್ಲ

ನವದೆಹಲಿ, ಮೇ 4: ದೇಶದ ರಾಜಕೀಯ(Assembly Election Results 2026)ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲೇ ಮಹತ್ವದ ಬದಲಾವಣೆಯೊಂದು ಸಂಭವಿಸುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯೊಂದು ಕಂಡುಬಂದಿದೆ. ಪಿಣರಾಯಿ ವಿಜಯನ್ ನೇತೃತ್ವದ ಸರ್ಕಾರ ಅಧಿಕಾರ ಕಳೆದುಕೊಂಡರೆ, ಐದು ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. 1970 ರ ಬಳಿಕ ಎಡಪಂಥೀಯರು ಯಾವುದೇ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿಲ್ಲದಿರುವುದು ಇದೇ ಮೊದಲು.

1951-52ರಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಭಾರತದ ಮೊದಲ ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ, ಭಾರತೀಯ ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ಪಕ್ಷ (ಸಿಪಿಐ) ಲೋಕಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಅತಿದೊಡ್ಡ ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷವಾಗಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿತು. 1957 ರಲ್ಲಿ, ಕೇರಳವು ವಿಶ್ವದ ಮೊದಲ ಪ್ರಜಾಸತ್ತಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಚುನಾಯಿತವಾದ ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ಸರ್ಕಾರ ರಚನೆಯನ್ನು ಕಂಡಿತು. ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ, ಎಡಪಂಥೀಯರು ರಾಜ್ಯಗಳಾದ್ಯಂತ ಭದ್ರಕೋಟೆಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದರು.

ಪಶ್ಚಿಮ ಬಂಗಾಳದಲ್ಲಿ, ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ಪಕ್ಷ (ಸಿಪಿಐ-ಎಂ) ನೇತೃತ್ವದ ಎಡಪಂಥೀಯ ಪಕ್ಷವು 1977 ರಲ್ಲಿ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದಿತು ಮತ್ತು 2011 ರವರೆಗೆ 34 ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಆಳ್ವಿಕೆ ನಡೆಸಿತು. ಜ್ಯೋತಿ ಬಸು ಅವರಂತಹ ನಾಯಕರು ಎರಡು ದಶಕಗಳಿಗೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದರು, ಇದು ಯಾವುದೇ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಪಕ್ಷವು ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಅಧಿಕಾರ ವಹಿಸಿಕೊಂಡ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿದೆ.

ತ್ರಿಪುರಾದಲ್ಲಿ, ಎಡಪಕ್ಷಗಳು 1993 ರಿಂದ 2018 ರವರೆಗೆ ಆಳ್ವಿಕೆ ನಡೆಸಿದವು, ಮಾಣಿಕ್ ಸರ್ಕಾರ್ ಅವರಂತಹ ನಾಯಕರ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ದೀರ್ಘಕಾಲ ರಾಜಕೀಯ ಸ್ಥಿರತೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದವು. ಕೇರಳದಲ್ಲಿ, ಎಡಪಕ್ಷಗಳು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ನೇತೃತ್ವದ ಮೈತ್ರಿಕೂಟದೊಂದಿಗೆ ಪರ್ಯಾಯವಾಗಿ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದವು, ಆದರೆ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಉಳಿದವು. ಪ್ರತಿ ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಮರಳಿದವು.

ಎಡಪಕ್ಷಗಳ ಪ್ರಭಾವ ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಅದು ಕೇಂದ್ರಕ್ಕೂ ವಿಸ್ತರಿಸಿತು. 1996 ರಲ್ಲಿ, ಜ್ಯೋತಿ ಬಸು ಯುನೈಟೆಡ್ ಫ್ರಂಟ್ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಭಾಗವಾಗಿ ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗಲು ನಿರ್ಧರಿಸಲಾಗಿತ್ತು ಆದರೆ ಅವರ ಪಕ್ಷದ ಪಾಲಿಟ್‌ಬ್ಯೂರೋ ಅವರನ್ನು ತಳ್ಳಿಹಾಕಿತು. ನಂತರ ಅವರು ಈ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು "ಐತಿಹಾಸಿಕ ಪ್ರಮಾದ" ಎಂದು ಕರೆದರು. ಯುನೈಟೆಡ್ ಪ್ರೋಗ್ರೆಸ್ಸಿವ್ ಅಲೈಯನ್ಸ್ (ಯುಪಿಎ) ಯುಗದಲ್ಲಿ ಎಡಪಕ್ಷಗಳ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಪ್ರಭಾವವು ಉತ್ತುಂಗಕ್ಕೇರಿತು.

ಬಂಗಾಳದಲ್ಲಿ ಮಮತಾ ಬ್ಯಾನರ್ಜಿ ಸರ್ವಾಧಿಕಾರ ಅಂತ್ಯ; ಸುದೀರ್ಘ ಆಡಳಿತಕ್ಕೆ ಬ್ರೇಕ್‌ ಬಿದ್ದಿದ್ದೇಗೆ?

2004 ರಲ್ಲಿ, ಎಡಪಕ್ಷಗಳು ಒಟ್ಟಾಗಿ 59 ಲೋಕಸಭಾ ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದವು. ಸಿಪಿಐ-ಎಂ ಮಾತ್ರ 43 ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಗಳಿಸಿತು. ಇದು ಅವರನ್ನು ಮನಮೋಹನ್ ಸಿಂಗ್ ಸರ್ಕಾರದ ಪ್ರಮುಖ ಆಧಾರಸ್ತಂಭವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿತು. ಯುಪಿಎ-1 ರ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ರಾಜಕೀಯ ಚರ್ಚೆಯು ಎಡಪಕ್ಷಗಳ ಹಸ್ತಕ್ಷೇಪದ ಸುತ್ತ ಕೇಂದ್ರೀಕೃತವಾಗಿತ್ತು. ನೀತಿ ಚರ್ಚೆಗಳ ಮೇಲೆ ಗಮನಾರ್ಹವಾಗಿ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಲು ಅವರಿಗೆ ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿತು.

2008 ರಲ್ಲಿ, ಭಾರತ-ಅಮೆರಿಕ ಪರಮಾಣು ಒಪ್ಪಂದದ ಕುರಿತು ಎಡಪಕ್ಷಗಳು ಯುಪಿಎ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ನೀಡಿದ್ದ ಬೆಂಬಲವನ್ನು ಹಿಂತೆಗೆದುಕೊಂಡವು. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಸಂಸತ್ತಿನಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಾಸ ಮತ ಚಲಾಯಿಸಬೇಕಾಯಿತು. ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಅದು ಮೂರು ರಾಜ್ಯಗಳಾದ ಪಶ್ಚಿಮ ಬಂಗಾಳ, ಕೇರಳ ಮತ್ತು ತ್ರಿಪುರಕ್ಕೆ ಗಣನೀಯ ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆಯನ್ನು ನೀಡಿತು.

ಆದರೆ 2004 ರಲ್ಲಿ 59 ಲೋಕಸಭಾ ಸ್ಥಾನಗಳಿಂದ, ಎಡಪಕ್ಷಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ 2009 ರಲ್ಲಿ 24 ಕ್ಕೆ ಇಳಿಯಿತು. 2014 ರಲ್ಲಿ ಅದು 10 ಕ್ಕೆ ಮತ್ತು 2019 ರಲ್ಲಿ ಕೇವಲ 5 ಕ್ಕೆ ಇಳಿಯಿತು. ಪ್ರಸ್ತುತ, ಸಿಪಿಐ-ಎಂ ಮತ್ತು ಸಿಪಿಐ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಸೀಮಿತ ಸಂಖ್ಯೆಯ ಸಂಸದರನ್ನು ಮಾತ್ರ ಹೊಂದಿವೆ. ಹಲವರು ಡಿಎಂಕೆ ಮತ್ತು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್‌ನಂತಹ ಮಿತ್ರಪಕ್ಷಗಳ ಬೆಂಬಲದೊಂದಿಗೆ ಆಯ್ಕೆಯಾಗಿದ್ದಾರೆ.

ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿನ ಪತನವು ಪ್ರಮುಖ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿಯೂ ನಷ್ಟ ಕಂಡಿತು. 2011 ರಲ್ಲಿ, ಮಮತಾ ಬ್ಯಾನರ್ಜಿ ಮತ್ತು ಅಖಿಲ ಭಾರತ ತೃಣಮೂಲ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ (ಟಿಎಂಸಿ) ಪಶ್ಚಿಮ ಬಂಗಾಳದಲ್ಲಿ ಎಡರಂಗದ 34 ವರ್ಷಗಳ ಆಳ್ವಿಕೆಯನ್ನು ಕೊನೆಗೊಳಿಸಿತು. 2006 ರಲ್ಲಿ 235 ಸ್ಥಾನಗಳಿಂದ ಅದನ್ನು ಕೇವಲ 62 ಕ್ಕೆ ಇಳಿಸಿತು.

ತ್ರಿಪುರ 2018 ರಲ್ಲಿ, ಭಾರತೀಯ ಜನತಾ ಪಕ್ಷ (ಬಿಜೆಪಿ) ಎಡಪಕ್ಷಗಳನ್ನು ಸೋಲಿಸಿದಾಗ, ಅದರ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿತು. ಬಿಜೆಪಿ 2023 ರಲ್ಲಿ ತನ್ನ ವಿಜಯವನ್ನು ಪುನರಾವರ್ತಿಸಿತು, ಈ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಭದ್ರಪಡಿಸಿತು.

ಕೇರಳದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಉಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಎಡಪಕ್ಷ

ಪಶ್ಚಿಮ ಬಂಗಾಳ ಮತ್ತು ತ್ರಿಪುರವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ನಂತರ, ಕೇರಳವು ಎಡಪಕ್ಷಗಳ ಏಕೈಕ ಪ್ರಮುಖ ಭದ್ರಕೋಟೆಯಾಗಿ ಉಳಿಯಿತು. ದೇಶದ ಕೊನೆಯ ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ನೆಲೆ ಎನಿಸಿಕೊಂಡಿತು. 2016 ರಲ್ಲಿ ಪಿಣರಾಯಿ ವಿಜಯನ್ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ಎಲ್‌ಡಿಎಫ್ ಮತ್ತೆ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದಿತು ಮತ್ತು 2021 ರಲ್ಲಿ, ಸತತ ಅವಧಿಗೆ ಗೆಲ್ಲುವ ಮೂಲಕ ರಾಜ್ಯದ ದೀರ್ಘಕಾಲೀನ ಪರ್ಯಾಯ ಸರ್ಕಾರಗಳ ಮಾದರಿಯನ್ನು ಮುರಿಯಿತು. ಆದರೆ ಈ ಬಾರಿ ಸೋಲು ಕಾಣುವ ಮೂಲಕ ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ಸರ್ಕಾರದ ಒಂದು ಯುಗಾಂತ್ಯಗೊಂಡಂತಾಗಿದೆ.