Leena Joshi Column: ಭಾರತ ಫೈಲ್‌ ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಚೀನಾ ಫ್ಲೈಓವರ್‌ ಮುಗಿಸಿತು !

ಅಮೃತಕಾಲ

ಲೀನಾ ಜೋಶಿ

ನಾನು ಚೀನಾಗೆ ಹೋಗಿ ಬಂದಾಗಲೆ ನನ್ನೊಳಗೆ ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಮೌನವಾಗಿ ಏಳುತ್ತದೆ. ದಶಕಗಳು ಕಳೆದರೂ, ಪ್ರಶ್ನೆ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿಯೇ ಉಳಿದಿದೆ. ಭಾರತ ಮತ್ತು ಚೀನಾ, ನೆರೆಹೊರೆ ದೇಶಗಳು. 1947ರಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಪಡೆಯಿತು. 1949ರಲ್ಲಿ ಚೀನಾದಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ಸರಕಾರ ಸ್ಥಾಪನೆಯಾಯಿತು.

ಒಂದೇ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಹೊಸ ಜೀವನ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ ಎರಡು ದೇಶಗಳು ಒಂದೊಂದು ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟು ದೂರ ಹೇಗೆ ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟವು? ವಿಮಾನ ಚೀನಾದ ನೆಲಕ್ಕೆ ಇಳಿದ ಕ್ಷಣದಿಂದಲೇ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಅನುಭವ ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲವೂ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ರಸ್ತೆಗಳು ಕೇವಲ ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲ - ಅವು ಒಂದು ರಾಷ್ಟ್ರದ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತವೆ. ರೈಲುಗಳು ಕೇವಲ ವೇಗದಲ್ಲಿಲ್ಲ - ಅವು ಸಮಯದ ಮೇಲಿನ ಗೌರವದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತವೆ.

ನಗರಗಳು ಕೇವಲ ಕಟ್ಟಡಗಳ ಗುಂಪಲ್ಲ - ಅವು ಒಂದು ದೇಶದ ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಚಿಂತನೆಯ ಪ್ರತಿರೂಪದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತವೆ. ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಾಗಲೆಲ್ಲ ನನಗೆ ಅನಿಸಿದ್ದು, ಇದು ಕೇವಲ ಹಣದಿಂದ ನಿರ್ಮಾಣವಾದ ದೇಶ ಅಲ್ಲ. ಇದು ಶಿಸ್ತಿನಿಂದ ನಿರ್ಮಾಣವಾದ ದೇಶ. ಅಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯ ಕೂಡ ತನ್ನ ಕೆಲಸವನ್ನು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಕಸ ಹಾಕದಿರುವುದು ಕಾನೂನಿನ ಭಯದಿಂದಲ್ಲ; ಇದು ನನ್ನ ದೇಶ ಎಂಬ ಭಾವನೆಯಿಂದ.

ಯಾರೂ ಅನವಶ್ಯಕವಾಗಿ ಜೋರಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ. ನನ್ನ ದೇಶ, ಅಪಾರ ಪ್ರತಿಭೆಯ ದೇಶ, ಭಾವನೆಗಳ ದೇಶ, ಆಧ್ಯಾತ್ಮದ ದೇಶ, ಬುದ್ಧಿವಂತರ ದೇಶ. ಆದರೆ ಎಲ್ಲೋ ಒಂದು ಕಡೆ ನಾವು ಚದುರಿಕೊಂಡೆವು. ಚೀನಾ ಒಂದು ರಾಷ್ಟ್ರವಾಗಿ ಒಂದೇ ಗುರಿ ಹಿಡಿದು ಓಡಿತು.

ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: Leena Joshi Column: 400 ಸುದ್ದಿವಾಹಿನಿ ಇರೋ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಪ್ರೆಸ್‌ ಫ್ರೀಡಂ ಇಲ್ವಂತೆ !

ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮದೇ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಓಡಿದರು. ನಾವು ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ವಿಭಜಿತವಾದೆವು, ಜಾತಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡೆವು, ಭಾಷೆಗಾಗಿ ಜಗಳವಾಡಿದೆವು, ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಮಾರಿಕೊಂಡೆವು. ಚೀನಾ ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ನಾವು ಪರಸ್ಪರ ಯಾರು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಎಂದು ಜಗಳವಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು.

ಅವರು ಜಗತ್ತಿಗೆ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಮಾರುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾವು ಇನ್ನೂ ಮೂಲಭೂತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆವು. ನಾನು ಚೀನಾದಲ್ಲಿ ಗಮನಿಸಿದ ದೊಡ್ಡ ವಿಷಯ, ಅವರು ಸಮಯ ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ 5 ದಿನ ಬೇಕೆಂದರೆ, 5 ದಿನದ ಮುಗಿಸುತ್ತಾರೆ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ? ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಸರಕಾರಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೂ ಕಡತಗಳು, ಅನುಮತಿಗಳು, ಕಾಯುವಿಕೆ, ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ, ರಾಜಕೀಯ.

ಚೀನಾ ಶಿಸ್ತನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿತು. ಭಾರತ ಜುಗಾಡ್ ಅನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿತು.ಅವರು ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಕಟ್ಟಿದರು. ನಾವು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಬದುಕುವುದನ್ನು ಕಲಿತೆವು. ಅಲ್ಲಿ ಟ್ರಾಫಿಕ್‌ನಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಒಂದು ಕ್ರಮ ಇದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಮೊದಲು ಹೋಗಬೇಕೆಂದು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಟ್ರಾಫಿಕ್ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಲ್ಲ - ಇದು ಸಮಾಜದ ಮನಸ್ಥಿತಿಯ ವ್ಯತ್ಯಾಸ. ಚೀನಾ ‘ನಾವು’ ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿತು. ಭಾರತದಲ್ಲಿ ‘ನಾನು’ ಹೆಚ್ಚು ದೊಡ್ಡದಾಯಿತು.

ಆದರೆ ನಾನು ಚೀನಾವನ್ನು ನೋಡಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮಾರು ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಸಮೃದ್ಧಿಯ ಜೊತೆ ಒಂದು ಭಯವೂ ಇದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಜನರು ಸರಕಾರದ ವಿರುದ್ಧ ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಮಾತ ನಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕೆ ಗಡಿಗಳಿವೆ. ಚೀನಾ ವೇಗವನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿತು. ಭಾರತ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿತು. ಒಂದು ದೇಶ ಯಂತ್ರದಂತೆ ಬೆಳೆಯಿತು.

ಇನ್ನೊಂದು ದೇಶ ಆತ್ಮದಂತೆ ಬದುಕಿತು. ಭಾರತ ನಿಧಾನ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅಸಹನೀಯವಾಗಿ ನಿಧಾನ. ಭಾರತದೊಳಗೆ ಒಂದು ಜೀವಂತ ಗದ್ದಲವಿದೆ. ಚಹಾ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ರಾಜಕೀಯ ಚರ್ಚೆ ಮಾಡುವ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯನ ಧ್ವನಿಯಿದೆ. ವಿಭಿನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳ ನಡುವೆ ಬದುಕುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಿದೆ. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ದುರ್ಬಲತೆಗಳನ್ನು ಮರೆಮಾಚಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ನಮ್ಮ ದೊಡ್ಡ ಸಮಸ್ಯೆ ಸರಕಾರ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಮನೋಭಾವವೂ. ನಾವು ನಿಯಮ ಉಲ್ಲಂಘಿಸಿ ಹೆಮ್ಮೆಪಡುತ್ತೇವೆ, ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಆಸ್ತಿಯನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಸಮಯವನ್ನು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಭೆಗಿಂತ ಪರಿಚಯಕ್ಕೆ ಬೆಲೆ ಕೊಡುತ್ತೇವೆ, ದೇಶದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುವುದರಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು, ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿ ಕಡಿಮೆ.

ಒಂದು ರಾಷ್ಟ್ರವನ್ನು ಹಿಂದುಳಿಸುವುದು ಬಡತನವಲ್ಲ. ಅವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಮನೋಭಾವ. ಚೀನಾದ ಸಮೃದ್ಧಿ ಕೇವಲ ಹಣದಿಂದ ಬಂದಿಲ್ಲ. ಅದು ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಚಿಂತನೆ, ಶಿಸ್ತು, ಉತ್ಪಾದನೆ, ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಗುರಿ, ಮತ್ತು ಕಾರ್ಯಗತಗೊಳಿಸುವಿಕೆಯ ಫಲ.

ಭಾರತ ಇನ್ನೂ ತನ್ನ ಒಳಗಿನ ಸಂಘರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡಿದೆ. ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಕನಸು ಗಳು ಜೀವಂತವಾಗಿವೆ. ಒಬ್ಬ ಚಿಕ್ಕ ಹಳ್ಳಿಯ ಹುಡುಗ ಜಗತ್ತಿನ ದೊಡ್ಡ ಕಂಪನಿಯ ಅಧಿಕಾರಿ ಯಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇಲ್ಲಿದೆ. ಒಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ಕುಟುಂಬದ ಮಗು ಅಂತರಿಕ್ಷ ವಿಜ್ಞಾನಿಯಾಗುವ ಅವಕಾಶ ಇಲ್ಲಿದೆ.

ಭಾರತದ ಸಮಸ್ಯೆ ಪ್ರತಿಭೆಯ ಕೊರತೆ ಅಲ್ಲ, ಒಗ್ಗಟ್ಟಿನ ಕೊರತೆ. ನಾವು ಭಾರತೀಯರು ಶಿಸ್ತನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಕೆಲಸವನ್ನು ಪೂಜೆಯಂತೆ ನೋಡಿಕೊಂಡು, ದೇಶವನ್ನು ಯಾರೋ ಸರಕಾರ ಎಂದಲ್ಲ, ನಮ್ಮದು ಎಂದು ನೋಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರೆ, ಈ ದೇಶವನ್ನು ತಡೆಯಲು ಯಾರಿಗೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

1950ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ, ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ತಜ್ಞರು ಭಾರತ ಮತ್ತು ಚೀನಾವನ್ನು ಒಂದೇ ಮಟ್ಟದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಶೀಲ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳೆಂದು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಎರಡೂ ದೇಶಗಳು ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬಡತನ, ನಿರುದ್ಯೋಗ, ಹಸಿವು ಮತ್ತು ಹಿಂದುಳಿದ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನುಎದುರಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. 1950ರ ದಶಕದಿಂದ 2020ರ ದಶಕದ ಆರಂಭದವರೆಗೆ, ಚೀನಾ ಭಾರತಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಕಾಯ್ದುಕೊಂಡಿತ್ತು.

1980ರಲ್ಲಿ ಚೀನಾ ತನ್ನ ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾದ ಒಂದು ಮಗು ನೀತಿಯನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತಂದಿತು, ಇದರಿಂದಾಗಿ ಅದರ ಒಟ್ಟು ಫಲವತ್ತತೆ ದರ ಗಮನಾರ್ಹವಾಗಿ ಕುಸಿಯಿತು. 1981ರಲ್ಲಿ ಚೀನಾ 100 ಕೋಟಿ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯ ಗಡಿಯನ್ನು ದಾಟಿತು, ಭಾರತ 1997ರಲ್ಲಿ ಅದೇ ಮೈಲಿಗಲ್ಲನ್ನು ತಲುಪಿತು.

2022ರಲ್ಲಿ, ಭಾರತವು ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಚೀನಾವನ್ನು ಹಿಂದಿಕ್ಕಿ ವಿಶ್ವದ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಜನಸಂಖ್ಯೆ ಹೊಂದಿರುವ ದೇಶವಾಯಿತು. ಚೀನಾದ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯು ಅದರ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಉತ್ತುಂಗದಿಂದ ಇಳಿಯುತ್ತಲೇ ಇದೆ. ಎರಡೂ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಜನಸಂಖ್ಯೆಯ ಗಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಸಮಾನಾಂತರ ಏರಿಕೆ ಅನುಭವಿಸಿದವು, ಆದರೆ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಪಥ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತವಾಗಿವೆ. ಇಂದು ಚೀನಾ ವಿಶ್ವದ ಎರಡನೇ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಆರ್ಥಿಕ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿದೆ.

ಉತ್ಪಾದನೆ, ಮೂಲಸೌಕರ್ಯ, ರಫ್ತು, ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಜಾಗತಿಕ ವ್ಯಾಪಾರದಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಮುಂದೆ ಸಾಗಿದೆ. ಭಾರತ ಚೀನಾದಷ್ಟು ವೇಗದಲ್ಲಿ ಸಾಗಲಿಲ್ಲ. ಇದರ ಹಿಂದೆ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಲ್ಲ; ಆಡಳಿತದ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ ಮತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಆದ್ಯತೆಗಳ ವ್ಯತ್ಯಾಸವೂ ದೊಡ್ಡ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ.

ಚೀನಾ ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ದೇಶ. ಅಲ್ಲಿ ಸರಕಾರದ ನಿರ್ಧಾರಗಳು ಬಹಳ ವೇಗವಾಗಿ ಜಾರಿಗೆ ಬರುತ್ತವೆ. ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ರಾಜಕೀಯ ವಿರೋಧಗಳಿಲ್ಲದೆ ಜಾರಿಗೆ ತರುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಚೀನಾಕ್ಕಿದೆ. ಒಂದು ರಸ್ತೆ, ಬಂದರು, ಕೈಗಾರಿಕಾ ವಲಯ ಅಥವಾ ನಗರ ನಿರ್ಮಿಸಲು ಅವರು ದಶಕಗಳ ಕಾಲ ಚರ್ಚೆ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ; ನೇರವಾಗಿ ಕೆಲಸ ಆರಂಭಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಕಳೆದ 40 ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಉತ್ಪಾದನೆ, ಕೈಗಾರಿಕೆ, ರಫ್ತು ಮತ್ತು ಮೂಲಸೌಕರ್ಯಕ್ಕೆ ಅತ್ಯಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡಿದರು. ಅದರ ಫಲವಾಗಿ ಇಂದು ಮೇಡ್ ಇನ್ ಚೀನಾ ವಿಶ್ವದ ಎಡೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಲಿನ ನಗರ ಜೀವನವನ್ನೇ ಒಮ್ಮೆ ಗಮನಿಸಿ ನೋಡಿ. ಎಡೆ ನಿರ್ಮಾಣ ಕಾಮಗಾರಿ. ಇಂದು ರಸ್ತೆ ಅಗೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ, ನಾಳೆ ಮತ್ತೆ ಅದೇ ರಸ್ತೆ ಕೇಬಲ್‌ಗಾಗಿ ಅಗೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅದರ ನಂತರ ಒಳಚರಂಡಿ ಕಾಮಗಾರಿ, ಮತ್ತೆ ನೀರಿನ ಪೈಪ್‌ಲೈನ್, ನಂತರ ಮೆಟ್ರೋ ಕಾಮಗಾರಿ, ಮತ್ತೆ ಗ್ಯಾಸ್ ಲೈನ್, ನಂತರ ಯುಟಿಲಿಟಿ ಕಾರಿಡಾರ್. ಹೀಗೆ ಒಂದೇ ರಸ್ತೆಯನ್ನು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ಬಾರಿ ಅಗೆಯುವುದು ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯ ದೃಶ್ಯವಾಗಿದೆ.

ವಾಸ್ತವವಾಗಿ, ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಒಂದು ಮುಗಿಯದ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಿದೆ. ಒಂದು ಕಾಮಗಾರಿ ಪೂರ್ಣಗೊಂಡರೆ ಮತ್ತೊಂದು ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಪುನರ್ನಿರ್ಮಾಣ ನಮ್ಮ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಉದ್ಯಮವಾಗಿದೆ.

ರಸ್ತೆ ಒಮ್ಮೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಿರ್ಮಾಣವಾದರೆ ಮುಂದಿನ 20 ವರ್ಷ ಕೆಲಸ ಇರದು. ಆದರೆ ಪ್ರತಿವರ್ಷ ದುರಸ್ತಿ ಮಾಡಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಹೊಸ ಟೆಂಡರ್‌ಗಳು ಬರುತ್ತವೆ. ಹೊಸ ಟೆಂಡರ್ ಎಂದರೆ ಹೊಸ ಅನುದಾನ, ಹೊಸ ಕಮಿಷನ್, ಹೊಸ ಲಾಭ. ಹೀಗಾಗಿ ಶಾಶ್ವತ ಪರಿಹಾರಕ್ಕಿಂತ ನಿರಂತರ ಕಾಮಗಾರಿ ಹೆಚ್ಚು ಲಾಭದಾಯಕವಾಗುತ್ತದೆ.

ಭಾರತ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ರಾಷ್ಟ್ರ. ಇಲ್ಲಿ ವೈವಿಧ್ಯತೆ ಹೆಚ್ಚು. ಇವೆಲ್ಲವೂ ದೇಶದ ರಾಜಕೀಯ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಪ್ರಭಾವಿಸುತ್ತವೆ. ಜಾತಿ ಆಧಾರಿತ ಅಸಮಾನತೆ, ಧಾರ್ಮಿಕ ಸಂಘರ್ಷ ಗಳು, ಬಡತನ, ಶಿಕ್ಷಣದ ಕೊರತೆ, ಪ್ರಾಂತೀಯ ರಾಜಕೀಯ, ಉಚಿತ ಯೋಜನೆಗಳ ರಾಜಕೀಯ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಮತೋಲನ - ಇವೆಲ್ಲವು ಅಗತ್ಯವಾದ ವಿಷಯಗಳೇ ಆಗಿದ್ದರೂ, ದೇಶದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕೈಗಾರಿಕೆ ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಕಡೆಗೆ ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಭಾರತೀಯರು ಚೀನೀಯರಿಗಿಂತ ಕಡಿಮೆ ಬುದ್ಧಿವಂತರೇ? ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಅಲ್ಲ. ಭಾರತೀ ಯರು ಜಗತ್ತಿನಾದ್ಯಂತ ತಮ್ಮ ಪ್ರತಿಭೆಯನ್ನು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಸಮಸ್ಯೆ ಜನರ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆ ಯಲ್ಲಿಲ್ಲ; ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಆದ್ಯತೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ದೀರ್ಘಕಾಲದ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿತ್ತು. ಚೀನಾ ತನ್ನ ಜನರನ್ನು ಉತ್ಪಾದನಾ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿ ರೂಪಿಸಿತು. ಭಾರತ ತನ್ನ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಮತೋಲನ ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳುವ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯ ಕಳೆಯಿತು. ಚೀನಾದಲ್ಲಿ ಸರಕಾರದ ಗಮನ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ- ಕೈಗಾರಿಕೆ, ರಫ್ತು-, ಮೂಲಸೌಕರ್ಯ, ಜಾಗತಿಕ ವ್ಯಾಪಾರದೆಡೆ. ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಸರಕಾರ ಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ - ಚುನಾವಣೆ, ಜಾತಿ ಸಮೀಕರಣ, ಧಾರ್ಮಿಕ ರಾಜಕೀಯ, ಉಚಿತ ಯೋಜನೆ, ಒಳರಾಜಕೀಯಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡಿದ್ದವು.

ಇದರರ್ಥ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ಕೆಟ್ಟದ್ದು ಅಥವಾ ಕಮ್ಯುನಿಸಂ ಉತ್ತಮ ಎನ್ನುವುದಲ್ಲ. ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ದಲ್ಲಿ ಜನರಿಗೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ, ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಹಕ್ಕುಗಳು ಹೆಚ್ಚು. ಆದರೆ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ವೇಗವಾಗಿ ಜಾರಿಗೆ ತರುವುದು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕಷ್ಟ. ಚೀನಾದಲ್ಲಿ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ವೇಗ ಹೆಚ್ಚು, ಆದರೆ ವ್ಯಕ್ತಿಗತ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಮಿತಿಗಳು ಕೂಡ ಇವೆ. ಭಾರತ ತನ್ನ ಒಳಗಿನ ವಿಭಜನೆಗಳನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿ, ಜಾತಿ-ಧರ್ಮ ರಾಜಕೀಯಕ್ಕಿಂತ ಶಿಕ್ಷಣ, ಉದ್ಯೋಗ, ಉತ್ಪಾದನೆ ಮತ್ತು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚು ಆದ್ಯತೆ ನೀಡಿದರೆ, ಮುಂದಿನ ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರತವೂ ವಿಶ್ವದ ಪ್ರಮುಖ ಆರ್ಥಿಕ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿ ಹೊರ ಹೊಮ್ಮಬಹುದು. ಯಾಕೆಂದರೆ ಭಾರತದ ಬಳಿ ಇರುವ ದೊಡ್ಡ ಶಕ್ತಿ ಅದರ ಯುವಜನತೆ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಭೆ. ಆ ಪ್ರತಿಭೆ ಒಂದೇ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಕೇಂದ್ರೀಕೃತವಾದ ದಿನ, ಭಾರತವನ್ನು ತಡೆಯುವುದು ಯಾರಿಗೂ ಸುಲಭವಲ್ಲ.