ದಲಿತರ ನರಮೇಧಕ್ಕೆ ಉತ್ತರ ಹುಡುಕಬೇಕಿದೆ

ಕಳಕಳಿ

ಡಾ.ನಿರಂಜನ ಪೂಜಾರ

ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶದ ಮೈಮೆನ್ಸಿಂಗ್ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ ದೀಪು ಚಂದ್ರದಾಸ್ ಎಂಬ ದಲಿತ ಯುವಕನನ್ನು ‘ದೈವನಿಂದನೆ’ಯ ಸುಳ್ಳು ಆರೋಪದಡಿ ಮರಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿ, ಜೀವಂತವಾಗಿ ಸುಟ್ಟುಹಾಕಿದ ಘಟನೆಯು ಕೇವಲ ಒಂದು ಕ್ರೂರ ಹತ್ಯೆಯಲ್ಲ; ಅದು ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಮತ್ತು ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶದಲ್ಲಿ ಹಿಂದೂಗಳ ಮೇಲೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಹಿಂಸಾಚಾರದ ರಕ್ತಸಿಕ್ತ ಸಾಕ್ಷಿ.

ಈ ಘಟನೆಯು ಇಸ್ಲಾಮಿಕ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ದಲಿತ ಹಿಂದೂಗಳು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರುವ ನರಕ ಯಾತನೆ, ಎಡಪಂಥೀಯರ ಐತಿಹಾಸಿಕ ದ್ರೋಹ ಮತ್ತು ಮಾರಿಚ್ಝಾಪಿಯಂಥ ಮರೆತುಹೋದ ಘೋರ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮುನ್ನೆಲೆಗೆ ತಂದಿದೆ.

ನಾಗರಿಕತೆಯ ಸಂಘರ್ಷ ಮತ್ತು ಅಸಹಾಯಕ ದಲಿತರು

2025ರ ಡಿಸೆಂಬರ್ 18ರಂದು ನಡೆದ ದೀಪು ಚಂದ್ರ ದಾಸ್ ಅವರ ಹತ್ಯೆಯು, ಇಸ್ಲಾಮಿಕ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ‘ಕಾಫಿರ್’ ಎಂಬ ಹಣೆಪಟ್ಟಿಯಡಿ ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಹಿಂದೂಗಳ ಅಸಹಾಯಕತೆ ಯನ್ನು ಜಗತ್ತಿಗೆ ಸಾರಿದೆ. ದೀಪು ಚಂದ್ರ ದಾಸ್ ಓರ್ವ ಸಾಮಾನ್ಯ ದಲಿತ ಕಾರ್ಮಿಕ. ಅವರ ಮೇಲೆ ಹೊರಿಸಲಾದ ದೈವನಿಂದನೆಯ ಆರೋಪಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ಪುರಾವೆಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ, ಅಲ್ಲಿನ ಉದ್ರಿಕ್ತ ಗುಂಪಿಗೆ ಕಾನೂನಿನ ಭಯವಾಗಲಿ, ಸಾಕ್ಷ್ಯಾಧಾರಗಳ ಅಗತ್ಯವಾಗಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಅವರಿಗೆ ಬೇಕಾಗಿದ್ದುದು ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ‘ಹಿಂದೂವಿನ ಬಲಿ’. ಇಂದು ‘ದೈವನಿಂದನೆ’ ( Blasphemy ) ಎಂಬುದು ಹಿಂದೂಳನ್ನು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ದಲಿತರನ್ನು ಗುರಿಯಾಗಿಸಲು ಬಳಸುತ್ತಿರುವ ಅತ್ಯಂತ ಮಾರಕ ಅಸವಾಗಿದೆ. ದೀಪು ಅವರನ್ನು ದಹಿಸಿದ ಬೆಂಕಿಯು ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಸುಡ ಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಅಲ್ಲಿನ ಮತಾಂಧ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ವಿಕೃತ ಮುಖವಾಡವನ್ನು ಕಳಚಿದೆ. ಭಾರತೀಯ ನಾಗರಿಕತೆಯ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಹೋದ ತಕ್ಷಣವೇ ದಲಿತರ ಜೀವಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ಅಥವಾ ನೈತಿಕ ರಕ್ಷಣೆ ಇಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಈ ಘಟನೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಸಾಬೀತು ಪಡಿಸಿದೆ.

ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: Bangladesh Unrest: ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶದ ಪ್ರಧಾನಿ ಆಗ್ತಾರಾ ತಾರಿಖ್?‌ ಭಾರತಕ್ಕೇನು ಎಫೆಕ್ಟ್?‌ ಹಿಂದೂ ಹತ್ಯೆ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾ?

ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಮತ್ತು ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶ: ಆತಂಕಕಾರಿ ಅಂಕಿ-ಅಂಶಗಳು

ಪಾಕಿಸ್ತಾನದಲ್ಲಿ ಇಂದು ಅಂದಾಜು 40ರಿಂದ 50 ಲಕ್ಷ ಹಿಂದೂಗಳಿದ್ದಾರೆ. ಅವರಲ್ಲಿ ಶೇ.70ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಜನರು ಮೇಘವಾಲ, ಭೀಲ್ ಮತ್ತು ಕೊಹ್ಲಿಯಂಥ ದಲಿತ ಸಮುದಾಯಗಳಿಗೆ ಸೇರಿದವರು. ಸಿಂಧ್ ಪ್ರಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಇವರ ಬದುಕು ಜೀತದಾಳುಗಳಿಗಿಂತ ಕಡೆಯಾಗಿದೆ. ಮಾನವ ಹಕ್ಕುಗಳ ವರದಿಗಳ ಪ್ರಕಾರ, ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಹಿಂದೂ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳನ್ನು ಅಪಹರಿಸಿ ಬಲವಂತವಾಗಿ ಮತಾಂತರ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ ಮತ್ತು ಇವರಲ್ಲಿ ಬಹುತೇಕರು ದಲಿತ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಸೇರಿದವರೇ ಆಗಿದ್ದಾರೆ.

ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶದ ಸ್ಥಿತಿಯೂ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿಲ್ಲ. 1947ರ ದೇಶವಿಭಜನೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಪೂರ್ವ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದಲ್ಲಿ (ಇಂದಿನ ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶ) ಶೇ.22ರಷ್ಟಿದ್ದ ಹಿಂದೂ ಜನಸಂಖ್ಯೆ, ಇಂದು ಕೇವಲ ಶೇ.7.9ಕ್ಕೆ ಕುಸಿದಿದೆ. ಇದರರ್ಥ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಹಿಂದೂಗಳು ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ನಾಶವಾಗಿದ್ದಾರೆ ಅಥವಾ ಪಲಾಯನ ಮಾಡಿzರೆ. ಅಲ್ಲಿನ ಕೋಮು ಗಲಭೆಗಳಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಗುರಿಯಾಗುವುದೇ ದಲಿತರ ಗುಡಿಸಲುಗಳು. ಬಡತನ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ಧ್ವನಿಯಿಲ್ಲದ ಈ ಸಮುದಾಯವು ಅಲ್ಲಿನ ಮತಾಂಧ ಶಕ್ತಿಗಳಿಗೆ ಸುಲಭದ ತುತ್ತಾಗುತ್ತಿದೆ.

ಮಾರಿಚ್ಝಾಪಿ ನರಮೇಧ: ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟರ ದಲಿತ ವಿರೋಧಿ ಇತಿಹಾಸ

ಇಂದು ದಲಿತರ ಪರವಾಗಿ ಮೊಸಳೆ ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸುವ ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟರ ಅಸಲಿ ಮುಖವಾಡ ಕಳಚುವುದು 1979ರ ಮಾರಿ ಚ್ಝಾಪಿ ನರಮೇಧದ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ. ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶದ ಮತಾಂಧರ ಕಿರುಕುಳಕ್ಕೆ ಹೆದರಿ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದ ದಲಿತ ನಿರಾಶ್ರಿತರು ಪಶ್ಚಿಮ ಬಂಗಾಳದ ಸುಂದರಬನದ ಮಾರಿಚ್ಝಾಪಿಯಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದರು.

ಅಂದು ಜ್ಯೋತಿ ಬಸು ನೇತೃತ್ವದ ಎಡಪಂಥೀಯ ಸರಕಾರವು ಈ ನಿರಾಶ್ರಿತರಿಗೆ ಆಸರೆ ನೀಡುವ ಬದಲು, ಅವರನ್ನು ಶತ್ರುಗಳಂತೆ ಕಂಡಿತು. 1979ರಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ಸರಕಾರವು ದ್ವೀಪಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ಆಹಾರ ಮತ್ತು ನೀರನ್ನು ತಡೆಹಿಡಿಯಿತು. ಪೊಲೀಸ್ ಗುಂಡೇಟು, ಹಸಿವು ಮತ್ತು ಕಾಯಿಲೆಗಳಿಗೆ ಸಾವಿರಾರು ದಲಿತರು ಬಲಿಯಾದರು. ಸಂಶೋಧಕರ ಪ್ರಕಾರ, ಇದೊಂದು ಆಧುನಿಕ ಭಾರತದ ಅತಿದೊಡ್ಡ ‘ದಲಿತ ನರಮೇಧ’. ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ, ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್‌ ಇತಿಹಾಸ ಕಾರರು ಈ ಕರಾಳ ಅಧ್ಯಾಯವನ್ನು ಇತಿಹಾಸದ ಪುಟಗಳಿಂದಲೇ ಅಳಿಸಿಹಾಕಲು ಯತ್ನಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಎಡಪಂಥೀಯರ ಸೋಗಲಾಡಿತನ ಮತ್ತು ‘ಜೈ ಭೀಮ-ಜೈ ಮೀಮ’ ಷಡ್ಯಂತ್ರ: ಭಾರತದ ಬೀದಿಗಳಲ್ಲಿ ದಲಿತರ ಹಕ್ಕುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಭಾಷಣ ಬಿಗಿಯುವ ಎಡಪಂಥೀಯರ ಮೌನವು ಅಸಹ್ಯ ಹುಟ್ಟಿಸುವಂತಿದೆ. ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶದಲ್ಲಿ ದೀಪು ಚಂದ್ರ ದಾಸ್ ಅವರನ್ನು ಸುಟ್ಟು ಹಾಕಿದಾಗ, ದಲಿತೋದ್ಧಾರಕರೆಂದು ಕರೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಯಾವೊಬ್ಬ ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ನಾಯಕನೂ ಅದನ್ನು ಖಂಡಿಸಲಿಲ್ಲ. ‌

‘ಜೈ ಭೀಮ್ - ಜೈ ಮೀಮ’ ಘೋಷಣೆಯ ಮೂಲಕ ದಲಿತರನ್ನು ಮತ್ತು ಮತಾಂಧರನ್ನು ಒಂದೇ ವೇದಿಕೆಗೆ ತರಲು ಯತ್ನಿಸುವ ಇವರಿಗೆ, ಗಡಿಯಾಚೆ ‘ಮೀಮ’ ಶಕ್ತಿಗಳು ‘ಭೀಮ’ ಅನುಯಾಯಿ ಗಳನ್ನು ಸುಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಬಾಯಿ ಏಳುವುದಿಲ್ಲ. ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ಘಟನೆ ನಡೆದರೂ ‘ಪ್ರಜಾ ಪ್ರಭುತ್ವ ಅಪಾಯದಲ್ಲಿದೆ’ ಎಂದು ಬೊಬ್ಬೆ ಹೊಡೆಯುವ ಈ ಬುದ್ಧಿಜೀವಿಗಳು, ದೀಪು ದಾಸ್ ಸಾವಿನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ತೋರುತ್ತಿರುವ ‘ಆಯ್ದ ಮೌನ’ (Selective Silence) ದಲಿತ ಸಮುದಾಯಕ್ಕೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಘೋರ ದ್ರೋಹವಾಗಿದೆ.

ದಲಿತರು ಮೃದು ಗುರಿಯಾಗುತ್ತಿರುವುದೇಕೆ?

ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶ ಮತ್ತು ಪಾಕಿಸ್ತಾನಗಳಲ್ಲಿ ದಲಿತ ಹಿಂದೂಗಳನ್ನು ಗುರಿಯಾಗಿಸಲು ಪ್ರಮುಖ ಕಾರಣ ಅವರ ಬಡತನ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ಬೆಂಬಲದ ಕೊರತೆ. ಅದಕ್ಕಿಂತ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ, ಇವರು ಅತ್ಯಂತ ನಿಷ್ಠಾವಂತ ಹಿಂದೂಗಳು; ಎಂಥ ಕಷ್ಟ ಕಾಲದಲ್ಲೂ ತಮ್ಮ ಧರ್ಮವನ್ನು ಬಿಡಲು ಸಿದ್ಧರಿಲ್ಲದ ಇವರ ‘ಧಾರ್ಮಿಕ ಅಚಲತೆ’ಯನ್ನು ಸಹಿಸಲು ಮತಾಂಧರಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ.

ಭಾರತದ ಗಡಿ ದಾಟಿದ ತಕ್ಷಣ ದಲಿತರಿಗೆ ಅಂಬೇಡ್ಕರರ ಸಂವಿಧಾನವಾಗಲಿ, ಎಸ್‌ಸಿ/ಎಸ್‌ಟಿ ರಕ್ಷಣಾ ಕಾಯ್ದೆಯಾಗಲಿ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ; ಅಲ್ಲಿರುವುದು ಷರಿಯತ್ ಕಾನೂನುಗಳು ಮಾತ್ರ. ಈ ಸತ್ಯವನ್ನು ಮರೆಮಾಚಿ ಎಡಪಂಥೀಯರು ದಲಿತರನ್ನು ಹಿಂದೂ ಸಮಾಜದಿಂದ ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿರುವುದು ದೊಡ್ಡ ದುರಂತ.

ಭಾರತದ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಮತ್ತು ಹಿಂದೂ ಏಕತೆಯ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ

ಭಾರತವು ಕೇವಲ ಒಂದು ರಾಜಕೀಯ ಭೂಪಟವಲ್ಲ, ಅದೊಂದು ಸನಾತನ ನಾಗರಿಕತೆ. ಈ ನಾಗರಿಕತೆಯ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಸದಸ್ಯನ ರಕ್ಷಣೆ ಭಾರತದ ನೈತಿಕ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯಾಗಿದೆ. ಭಾರತವು ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆಯಂಥ ವೇದಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಕ್-ಬಾಂಗ್ಲಾ ದಲಿತರ ಮೇಲಿನ ದೌರ್ಜನ್ಯವನ್ನು ‘ಜನಾಂ ಗೀಯ ಹತ್ಯೆ’ ( Genocide ) ಎಂದು ಘೋಷಿಸಲು ಒತ್ತಾಯಿಸಬೇಕು. ಸಿಎಎ (CAA) ರೀತಿಯ ಕಾಯ್ದೆ ಗಳ ಮೂಲಕ ಸಂತ್ರಸ್ತರಿಗೆ ಪೌರತ್ವ ನೀಡುವುದು ಆದ್ಯತೆಯಾಗಬೇಕು. ಜತೆಗೆ ಮಾರಿಚ್ಝಾಪಿ ಯಂಥ ಹತ್ಯಾಕಾಂಡಗಳ ಸತ್ಯವನ್ನು ಪಠ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸುವ ಮೂಲಕ ಎಡಪಂಥೀಯರ ನಿಜಬಣ್ಣ ವನ್ನು ಬಯಲು ಮಾಡಬೇಕಿದೆ.

ದೀಪು ಚಂದ್ರ ದಾಸ್ ಅವರ ಸುಟ್ಟ ದೇಹವು ನಮಗೊಂದು ಸ್ಪಷ್ಟ ಸಂದೇಶ ನೀಡುತ್ತಿದೆ: ಹಿಂದೂ ನಾಗರಿಕತೆ ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಬಲಿಷ್ಠವಾಗಿರುತ್ತದೆಯೋ, ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಮಾತ್ರ ದಲಿತರ ಅಸ್ಮಿತೆ ಸುರಕ್ಷಿತ. ಜಾತಿಗಳ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಹಿಂದೂ ಸಮಾಜ ಒಡೆದಾಗಲೆ ಹರಿಯುವುದು ಅಮಾಯಕ ಹಿಂದೂಗಳ ರಕ್ತವೇ ಆಗಿದೆ. ‘ಜೈ ಭೀಮ-ಜೈ ಮೀಮ’ನಂಥ ಪೊಳ್ಳು ಘೋಷಣೆಗಳು ದಲಿತರ ವಿನಾಶಕ್ಕೆ ಹಾದಿ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತವೆ.

ದೀಪು ಚಂದ್ರ ದಾಸ್ ಅವರಿಗೆ ನಾವು ಸಲ್ಲಿಸಬಹುದಾದ ನಿಜವಾದ ಶ್ರದ್ಧಾಂಜಲಿಯೆಂದರೆ, ಅವರ ಸಾವಿಗೆ ಕಾರಣವಾದ ಮತಾಂಧತೆ ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಪೋಷಿಸುವ ದೇಶದ್ರೋಹಿ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಹಿಂದೂ ಸಮಾಜವು ಜಾತಿಬೇಧ ಮರೆತು ಒಂದಾಗಿ ಹೋರಾಡುವುದು.

(ಲೇಖಕರು ಕೇಂದ್ರೀಯ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರು)