Gururaj Gantihole Column: ಡಿಜಿಟಲ್‌ ಕಾಯ್ದೆ: ರಕ್ಷಣೆಯೋ ? ನಿಗಾನೋ ?

ಗಂಟಾಘೋಷ

ಡಿಜಿಟಲ್ ಯುಗದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಬದುಕು ಡೇಟಾ ಮೇಲೆ ನಿಂತಿದೆ. ಬ್ಯಾಂಕ್ ಖಾತೆ, ಆಧಾರ್ ಸಂಖ್ಯೆ, ಆರೋಗ್ಯ ದಾಖಲೆ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣದ ಪೋಸ್ಟ್‌ಗಳು, ಲೊಕೇಶನ್ ಹಿಸ್ಟರಿ ಇವೆಲ್ಲವೂ ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ಡಿಜಿಟಲ್ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ. ಈ ಡೇಟಾವನ್ನು ಯಾರು ನಿಯಂತ್ರಿ ಸುತ್ತಾರೆ? ಯಾರು ಸಂಗ್ರಹಿಸುತ್ತಾರೆ? ಯಾರು ಬಳಸುತ್ತಾರೆ? ಮತ್ತು ಅತ್ಯಂತ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಅನುಮತಿಯಿಲ್ಲದೆ ಯಾರು ನೋಡಬಹುದು? ಇದೇ ಹಿನ್ನೆಲೆಯ ಡಿಜಿಟಲ್ ಪರ್ಸನಲ್ ಡೇಟಾ ಪ್ರೊಟೆಕ್ಷನ್ ಆಕ್ಟ್-2023 ಜಾರಿಯಾಯಿತು.

ಸರ್ಕಾರದ ಹೇಳಿಕೆ ಸ್ಪಷ್ಟ - ನಾಗರಿಕರ ಡೇಟಾ ರಕ್ಷಣೆ ನಮ್ಮ ಮೊದಲ ಆದ್ಯತೆ ಎಂದೇ ಆಗಿದೆ. ಆದರೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕರು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಬೇಕು: ಈ ಕಾಯ್ದೆ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ನಾಗರಿಕರ ಗೌಪ್ಯತೆಯನ್ನು ಕಾಪಾಡುತ್ತದೆಯಾ? ಅಥವಾ ಇದು ರಾಜ್ಯದ ನಿಗಾವಳಿ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸುವ ಸಾಧನವೇ?

ಸರ್ಕಾರ ರಕ್ಷಕನಾ? ಅಥವಾ ಸಂಗ್ರಾಹಕನಾ?: ಡೇಟಾ ರಕ್ಷಣೆಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಸರ್ಕಾರವು ತನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಕ ಎಂದು ಪರಿಚಯಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಕಾಯ್ದೆಯಲ್ಲಿರುವ ಕೆಲವು ವಿನಾಯಿತಿಗಳು ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಬಹಳ ವಿಶಾಲ ಅಧಿಕಾರಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತವೆ. ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಹಿತ, ರಾಜ್ಯ ಭದ್ರತೆ, ಕಾನೂನು ಜಾರಿಗೆ ನೆರವು ಎಂಬ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಸರ್ಕಾರ ತನ್ನದೇ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಗೆ ಡೇಟಾ ಸಂಗ್ರಹಣೆ ಮತ್ತು ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿ ವಿನಾಯಿತಿ ನೀಡಬಹುದು.

ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: G‌ururaj Gantihole Column: ಕರಾವಳಿ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಹಲವು ಆಯಾಮ ತೆರೆದ ಬಜೆಟ್

ಹಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ, ಯಾರು ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾರೆ? ಯಾರು ಸರ್ಕಾರದ ಡೇಟಾ ಬಳಕೆ ಯನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸುತ್ತಾರೆ? ಎಂಬುದಾಗಿ ಇದು ಕೆಲವು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಎತ್ತುತ್ತದೆ. ಕಾಯ್ದೆ ಯಡಿಯಲ್ಲಿ ಡೇಟಾ ಪ್ರೊಟೆಕ್ಷನ್ ಬೋರ್ಡ್ ರಚನೆಯಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಅದರ ಸದಸ್ಯರ ನೇಮಕಾತಿ ವಿಧಾನ ಮತ್ತು ಸ್ವಾಯತ್ತತೆ ಕುರಿತು ಸ್ಪಷ್ಟತೆ ಕೊರತೆಯಿದೆ. ನಿಯಂತ್ರಕ ಸಂಸ್ಥೆ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿರದಿದ್ದರೆ, ಅದು ನಿಜವಾದ ನಿಯಂತ್ರಣ ಸಾಧನವಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವೇ?

ನಿಯಂತ್ರಣದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಿಗಾವಳಿ?: ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳು ಇಂದಿನ ರಾಜಕೀಯ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಚರ್ಚೆಯ ವೇದಿಕೆ. ಫೇಸ್ʼಬುಕ್, ಎಕ್ಸ್, ಇನ್‌ಸ್ಟಾಗ್ರಾಮ್ ಇವು ಕೇವಲ ಸಂವಹನ ಸಾಧನಗಳಲ್ಲ; ಜನಾಭಿಪ್ರಾಯ ನಿರ್ಮಾಣದ ಶಕ್ತಿಗಳು. ಡೇಟಾ ರಕ್ಷಣಾ ಕಾಯ್ದೆ ಈ ವೇದಿಕೆಗಳಿಗೆ ಬಳಕೆದಾರರ ಅನುಮತಿ, ಡೇಟಾ ಸಂಗ್ರಹಣೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗೊಳಿಸುವಿಕೆ ಕುರಿತ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ವಿಧಿಸುತ್ತದೆ.

ಒಂದೆಡೆ, ಇದು ಬಳಕೆದಾರರ ಹಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಬಲಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ಸ್ಪಷ್ಟ ಅನುಮತಿ ಇಲ್ಲದೆ ಡೇಟಾ ಸಂಗ್ರಹಣೆ ಕಾನೂನುಬಾಹಿರ. ಡೇಟಾ ಉಲ್ಲಂಘನೆಗೆ ದಂಡಗಳಿವೆ. ಇದು ಸ್ವಾಗತಾರ್ಹ. ಆದರೆ ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ, ಅನುಮತಿ ಮತ್ತು ನಿಯಂತ್ರಣ ನಡುವಿನ ರೇಖೆ ಸಣ್ಣದು. ಸರ್ಕಾರವು ಈ ಕಾಯ್ದೆಯನ್ನು ಬಳಸಿ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳ ಮೇಲೆ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಒತ್ತಡ ಹೇರುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದೆ.

ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಭದ್ರತೆ ಅಥವಾ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಶಾಂತಿ ಎಂಬ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕಲು ಒತ್ತಾಯಿಸಬಹುದೇ? ಇದು ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕೆ ಧಕ್ಕೆಯಾಗುವು ದಿಲ್ಲವೇ?

ನಾಗರಿಕ ಹಕ್ಕುಗಳು ಮತ್ತು ರಾಜ್ಯದ ಅಧಿಕಾರ: ಪ್ರಜಾಸತ್ತಾತ್ಮಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯದ ಅಧಿಕಾರ ಅನಿವಾರ್ಯ. ಆದರೆ ಅದು ಸಂವಿಧಾನದ ಮಿತಿಗಳೊಳಗೇ ಇರಬೇಕು. ಡೇಟಾ ರಕ್ಷಣಾ ಕಾಯ್ದೆಯ ಪ್ರಮುಖ ಪ್ರಶ್ನೆ - ರಾಜ್ಯದ ಶಕ್ತಿ ಎಷ್ಟು? ನಾಗರಿಕರ ಹಕ್ಕುಗಳು ಎಷ್ಟು? ಎಂಬುದೇ ಆಗಿದೆ.

ಕಾಯ್ದೆಯ ಪ್ರಕಾರ, ನಾಗರಿಕರಿಗೆ ತಮ್ಮ ಡೇಟಾ ತಿದ್ದುಪಡಿ, ಅಳಿಕೆ ಮತ್ತು ಪ್ರವೇಶ ಹಕ್ಕು ಗಳಿವೆ. ಇದು ಉತ್ತಮ ಅಂಶ. ಆದರೆ ಡೇಟಾ ಅಳಿಕೆ ಹಕ್ಕು ಸರ್ಕಾರದ ವಿನಾಯಿತಿಗಳ ಮುಂದೆ ದುರ್ಬಲವಾಗುವುದಾದರೆ, ಅದು ಕೇವಲ ಕಾಗದದ ಹಕ್ಕಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಇಂದಿನ ಡಿಜಿಟಲ್ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಾರದ ವಿವಿಧ ಯೋಜನೆಗಳು ಆಧಾರ್ ಲಿಂಕಿಂಗ್, ಡಿಜಿಟಲ್ ಹೆಲ್ತ್ ಐಡಿ, ನ್ಯಾಷನಲ್ ಡೇಟಾಬೇಸ್ ಇವೆಲ್ಲವೂ ನಾಗರಿಕರ ಡೇಟಾವನ್ನು ಕೇಂದ್ರಿತ ಗೊಳಿಸುತ್ತಿವೆ. ಕೇಂದ್ರೀಕರಣವೇ ನಿಗಾವಳಿ ಸಾಧ್ಯತೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತದೆ.

ನಿಗಾವಳಿ ರಾಜ್ಯದ ಭೀತಿ: ಇತಿಹಾಸ ಹೇಳುತ್ತದೆ, ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ರಾಜ್ಯದ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೆ ಅದು ನಿಯಂತ್ರಣದ ಸಾಧನವಾಗಬಹುದು. ಫೋನ್ ಟ್ಯಾಪಿಂಗ್, ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಶಟ್‌ಡೌನ್, ಮೆಟಾಡೇಟಾ ಸಂಗ್ರಹಣೆ ಇವು ಈಗ ಸಾಮಾನ್ಯ ಪದಗಳಾಗಿವೆ. ಡೇಟಾ ರಕ್ಷಣಾ ಕಾಯ್ದೆಯು ನಿಗಾವಳಿಯನ್ನು ತಡೆಯುವ ಗುರಿ ಹೊಂದಿದ್ದರೂ, ಅದರಲ್ಲಿರುವ ವಿಶಾಲ ವಿನಾಯಿತಿ ಗಳು ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ದುರುಪಯೋಗಕ್ಕೆ ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಡಬಹುದೇ? ಎಂಬ ಆತಂಕವನ್ನೂ ಗಮನಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ.

ಯುರೋಪ್ ಮಾದರಿ ಮತ್ತು ಭಾರತ: ಯುರೋಪಿಯನ್ ಯುನಿಯನ್‌ನ ಜಿಡಿಪಿಆರ್ ಕಾನೂನು ಕಠಿಣ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ಸರ್ಕಾರಗಳಿಗೂ ನಿಯಂತ್ರಣವಿದೆ. ಡೇಟಾ ಪ್ರೊಟೆಕ್ಷನ್ ಅಥಾರಿಟಿಗಳು ಸ್ವತಂತ್ರ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಅದೇ ಮಟ್ಟದ ಸ್ವಾಯತ್ತತೆಯನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಿವೆಯಾ ಎಂಬುದನ್ನೂ ಗಮನಿಸಬೇಕು. ಭಾರತದ ಕಾಯ್ದೆ ಹೆಚ್ಚು ಸಮತೋಲ ನದ ಮಾತು ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಸಮತೋಲನ ಎಂದರೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಸಮಾನ ತೂಕ ಅಲ್ಲ. ರಾಜ್ಯ ಮತ್ತು ನಾಗರಿಕರ ನಡುವೆ ಶಕ್ತಿಯ ಅಸಮತೋಲನ ಇದ್ದಾಗ, ಕಾನೂನು ನಾಗರಿಕರ ಪರ ಹೆಚ್ಚು ತೂಕ ನೀಡಬೇಕು.

ಮಾಧ್ಯಮ ಮತ್ತು ನಾಗರಿಕ ಸಮಾಜದ ಪಾತ್ರ: ಈ ಕಾಯ್ದೆಯ ಅನುಷ್ಠಾನದಲ್ಲಿ ಮಾಧ್ಯಮ ಮತ್ತು ನಾಗರಿಕ ಸಮಾಜದ ಜಾಗೃತಿ ಪ್ರಮುಖ. ಡೇಟಾ ಉಲ್ಲಂಘನೆ ಪ್ರಕರಣ ಗಳು ಬೆಳಕಿಗೆ ಬರಬೇಕು. ಪಾರದರ್ಶಕ ವರದಿಗಳು ಹೊರಬರಬೇಕು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಡೇಟಾ ರಕ್ಷಣೆಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಡೇಟಾ ನಿಯಂತ್ರಣ ನಡೆಯಬಹುದು.

ಡಿಜಿಟಲ್ ವೈಯಕ್ತಿಕ ದತ್ತಾಂಶ ರಕ್ಷಣಾ ಕಾಯ್ದೆ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಅಗತ್ಯವಿತ್ತು. ಡೇಟಾ ರಕ್ಷಣೆ ಇಲ್ಲದೆ ಡಿಜಿಟಲ್ ಆರ್ಥಿಕತೆ ಬೆಳೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಕಾಯ್ದೆಯ ಯಶಸ್ಸು ಅದರ ಉದ್ದೇಶದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ; ಅದರ ಅನುಷ್ಠಾನದಲ್ಲಿ ಇದೆ. ಸರ್ಕಾರ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ರಕ್ಷಕನಾಗಿರ ಬೇಕೆಂದರೆ, ತನ್ನ ಮೇಲೂ ನಿಯಂತ್ರಣ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

ಸ್ವತಂತ್ರ ನಿಯಂತ್ರಣ ಮಂಡಳಿ, ಪಾರದರ್ಶಕತೆ, ಮತ್ತು ನ್ಯಾಯಪಾಲನಾ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಣೆ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಬಲವಾಗಬೇಕು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಗೌಪ್ಯತೆ ರಕ್ಷಣೆಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಿಗಾವಳಿ ರಾಜ್ಯದ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದಂತಾಗಬಹುದು. ಗೌಪ್ಯತೆ ಕೇವಲ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಹಕ್ಕಲ್ಲ, ಅದು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಮೂಲ. ಅದನ್ನು ಕಾಪಾಡುವುದು ಸರ್ಕಾರದ ಕರ್ತವ್ಯ; ಅದನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವುದು ನಾಗರಿಕರ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ.

ಭಾರತೀಯ ಸಂವಿಧಾನದ ಆರ್ಟಿಕಲ್ 21 ಜೀವ ಮತ್ತು ವೈಯಕ್ತಿಕ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತದೆ. ಸರ್ವೋಚ್ಚ ನ್ಯಾಯಾಲಯವು ಪುಟ್ಟಸ್ವಾಮಿ ತೀರ್ಪಿನಲ್ಲಿ ಗೌಪ್ಯತೆಯನ್ನು ಆರ್ಟಿಕಲ್ 21ರ ಭಾಗವೆಂದು ಘೋಷಿಸಿತು. ನ್ಯಾಯಾಲಯ ಹೇಳಿದ್ದು, ಗೌಪ್ಯತೆ ಮಾನವ ಗೌರವದ ಭಾಗ, ವೈಯಕ್ತಿಕ ಸ್ವಾಯತ್ತತೆಯ ಮೂಲ, ರಾಜ್ಯದ ಮಿತಿಯೊಳಗಿನ ಶಕ್ತಿ. ಹೀಗಾಗಿ ಯಾವುದೇ ಡೇಟಾ ಕಾಯ್ದೆಯೂ ಅನುಪಾತ ತತ್ವವನ್ನು ಪಾಲಿಸಬೇಕು. ಅಂದರೆ, ನ್ಯಾಯಸಮ್ಮತ ಗುರಿ ಇರಬೇಕು, ಅಗತ್ಯವಿರುವಷ್ಟೇ ಹಸ್ತಕ್ಷೇಪ, ಕಡಿಮೆ ಹಾನಿಕಾರಕ ಮಾರ್ಗ ಬಳಸಬೇಕು, ಸಮತೋಲನ ಇರಬೇಕು.

ಈ ಕಾಯ್ದೆಯ ಪ್ರಮುಖ ಅಂಶಗಳಾದ ಹಕ್ಕುಗಳು ಮತ್ತು ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿದಾಗ, ಡೇಟಾ ಪ್ರವೇಶ ಹಕ್ಕು, ತಿದ್ದುಪಡಿ ಹಕ್ಕು, ಅಳಿಕೆ ಹಕ್ಕು, ಅನುಮತಿ ಹಿಂತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಹಕ್ಕು, ದೂರು ಸಲ್ಲಿಸುವ ಹಕ್ಕು ಮುಂತಾದವು ಸೇರಿವೆ. ಹಕ್ಕುಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಡೇಟಾ ಫಿಡ್ಯೂ ಷಿಯರಿ ಮೇಲೆ ಕೆಲವು ಕರ್ತವ್ಯಗಳಿದ್ದು, ಉದ್ದೇಶ ಸೀಮಿತತೆ, ಡೇಟಾ ಮಿನಿಮೈ ಸೇಶನ್, ಸುರಕ್ಷತಾ ಕ್ರಮಗಳು ಹಾಗೂ ಉಲ್ಲಂಘನೆ ಮಾಹಿತಿ ನೀಡುವುದು ಸೇರಿವೆ.

ಕಾಯ್ದೆಯ ಪ್ರಮುಖ ಚರ್ಚಿತ ಅಂಶವೆಂದರೆ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ನೀಡಿರುವ ವಿನಾಯಿತಿಗಳು. ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಭದ್ರತೆ, ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಶಾಂತಿ, ಕಾನೂನು ಜಾರಿ ಎಂಬ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಸರ್ಕಾರ ತನ್ನ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಗೆ ವಿನಾಯಿತಿ ನೀಡಬಹುದು. ಆದರೆ, ಈ ವಿನಾಯಿತಿಗಳಿಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟ ಮಾನ ದಂಡಗಳಿವೆಯೇ?, ನ್ಯಾಯಾಂಗ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಣೆ ಕಡ್ಡಾಯವೇ?, ಪಾರದರ್ಶಕ ವರದಿಗಳು ಪ್ರಕಟವಾಗುತ್ತವೆಯೇ? ಎಂಬುದು ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ ವಿಚಾರ.

ಯುರೋಪಿಯನ್ ಯುನಿಯನ್‌ನಲ್ಲಿ ಜಿಡಿಪಿಆರ್ ಜಾರಿಗೆ ಸ್ವತಂತ್ರ ಡೇಟಾ ಪ್ರೊಟೆಕ್ಷನ್ ಅಥಾರಿಟಿಸ್ (ಡಿಪಿಎ) ಇವೆ. ಯುರೋಪಿಯನ್ ಯುನಿಯನ್ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಜಾರಿಗೆ ಬಂದ ಜನರಲ್ ಡೇಟಾ ಪ್ರೊಟೆಕ್ಷನ್ ರೆಗ್ಯುಲೇಷನ್ ಸರ್ಕಾರಗಳ ಮೇಲೂ ನಿಯಂತ್ರಣ ಹೇರಬಹುದು. ಡಿಜಿಟಲ್ ಪರ್ಸನಲ್ ಡಾಟಾ ಕಾಯಿದೆ-2023 ಕೇಂದ್ರ ಮಟ್ಟದ ಕಾನೂನು ಆಗಿದ್ದರೂ, ಅದರ ನಿಜವಾದ ಪರಿಣಾಮ ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರಗಳ ಡೇಟಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತವಾಗಿದೆ.

ರಾಜ್ಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಸಂಗ್ರಹವಾಗುವ ಡೇಟಾ ಪ್ರಮಾಣ ಬಹಳ ದೊಡ್ಡದು ಮತ್ತು ಸಂವೇದನ ಶೀಲವೂ ಆಗಿರುತ್ತದೆ. ಗೃಹಲಕ್ಷ್ಮೀ, ಅನ್ನಭಾಗ್ಯ, ಯುವನಿಧಿ, ಶಕ್ತಿಯೋಜನೆ ಇತ್ಯಾದಿಗಳೂ ಸಹ ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರದಡಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಗ್ರಹಿತವಾದ ಡೇಟಾಗಳ ಅಡಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಲ್ಪಡುತ್ತವೆ.

ಲಾಭಾರ್ಥಿಗಳ ಪ್ರೊಫೈಲಿಂಗ್, ಬ್ಯಾಂಕ್ ಖಾತೆ ಸಂಪರ್ಕ, ಆಧಾರ್ ಜೋಡಣೆ, ಕುಟುಂಬದ ಆರ್ಥಿಕ ಮಾಹಿತಿಗಳು ರಾಜಕೀಯವಾಗಿ ಕೂಡ ಸಂವೇದನಶೀಲವಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಆಯುಷ್ಮಾನ್ ಭಾರತ್, ರಾಜ್ಯ ಆರೋಗ್ಯ ಯೋಜನೆಗಳು, ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳ ಇಎಮ್ಆರ್ (ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ ಮೆಡಿಕಲ್ ರೆಕಾರ್ಡ್ಸ್) ದಾಖಲೆಗಳ ಜೊತೆಗೆ, ವೈದ್ಯಕೀಯ ಇತಿಹಾಸ, ಬಯೋ ಮೆಟ್ರಿಕ್ ಮಾಹಿತಿ, ಆರೋಗ್ಯ ವಿಮೆ ಮಾಹಿತಿಗಳು ಸೆನ್ಸಿಟಿವ್ ಪ್ರೊಟೆಕ್ಷನ್ ಡೇಟಾ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತವೆ. ಡೇಟಾ ಸೋರಿಕೆಯಾದರೆ ಜೀವನಪೂರ್ತಿ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯಿರುತ್ತದೆ.

SATS (ಸ್ಟುಡೆಂಟ್ ಟ್ರ್ಯಾಕಿಂಗ್ ಸಿಸ್ಟಮ್), ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿವೇತನ ಪೋರ್ಟಲ್‌ಗಳು, ಎಸ್‌ಎಸ್‌‌ ಎಲ್ಸಿ/ಪಿಯುಸಿ ಪರೀಕ್ಷಾ ಡೇಟಾಬೇಸ್‌ಗಳು, ಅಪ್ರಾಪ್ತ ವಯಸ್ಕರ ಡೇಟಾ, ಕುಟುಂಬ ಮಾಹಿತಿ, ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಇತಿಹಾಸ ಸೇರಿದಂತೆ ಮಕ್ಕಳ ಡೇಟಾ ರಕ್ಷಣೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಮುಖವಾಗಿದೆ. ಭೂಮಿ ಮತ್ತು ಆದಾಯ ದಾಖಲೆಗಳು, ಭೂಮಿ ಆರ್‌ಟಿಸಿ, ಮೋಜಿನಿ, ಆಸ್ತಿ ನೋಂದಣಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳು, ಆಸ್ತಿ ಮಾಲೀಕತ್ವ, ಆರ್ಥಿಕ ಗುರುತು, ವಾರಸುದಾರ ಮಾಹಿತಿ ಇತ್ಯಾದಿ ಈ ಡೇಟಾಗಳು ಮೋಸ, ವಂಚನೆ, ಸೈಬರ್ ದಾಳಿಗಳಿಗೆ ಗುರಿಯಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಹೆಚ್ಚು.

ಕಾನೂನು ಇರುವುದು ಒಂದು ಹಂತವಾದರೆ, ಅದನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತರುವಲ್ಲಿರುವುದು ನಿಜವಾದ ಪರೀಕ್ಷೆಯಾಗಿದೆ. ಇದನ್ನು ಸ್ವಾಟ್ (*SWOT) ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿದಾಗ,

ಶಕ್ತಿ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ (Strengths):ಕಾನೂನು ಚೌಕಟ್ಟು ಸಿದ್ಧ, ದಂಡ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ತಡೆಗಾರಿಕೆ, ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ಅನುಸರಣೆ ಒತ್ತಡ, ನಾಗರಿಕ ಹಕ್ಕುಗಳ ಸಂಹಿತೆಗಳು ಸೇರಿರುತ್ತವೆ ಎನ್ನಬಹುದು.

ದೌರ್ಬಲ್ಯಗಳು ( Weaknesses ): ನಿಯಂತ್ರಕ ಸಂಸ್ಥೆ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ನಿರ್ಮಾಣ ಬಾಕಿ, ರಾಜ್ಯ ಮಟ್ಟದ ಐಟಿ ಸಿದ್ಧತೆ ಅಸಮಾನ, ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಅರಿವು ಕಡಿಮೆ, ದೂರು ಪರಿಹಾರ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಪರೀಕ್ಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿಲ್ಲ

ಅವಕಾಶಗಳು (Opportunities): ಡೇಟಾ ಆರ್ಥಿಕತೆಯಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಾಸ ವೃದ್ಧಿ, ಜಾಗತಿಕ ಔಟ್‌ಸೋರ್ಸಿಂಗ್ ಲಾಭ, ಸ್ಟಾರ್ಟ್‌ಅಪ್ ಬೆಳವಣಿಗೆ, ಡಿಜಿಟಲ್ ಆಡಳಿತಕ್ಕೆ ಮಾನ್ಯತೆ.

ಅಪಾಯಗಳು (Threats): ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದ ಡೇಟಾ ಸೋರಿಕೆ, ನಿಗಾವಳಿ ಆರೋಪ ಗಳು, ರಾಜಕೀಯ ದುರುಪಯೋಗ ಕಥಾನಕ, ಕೇಂದ್ರ-ರಾಜ್ಯ ಸಂಘರ್ಷಗಳ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳುಂ ಟಾಗಬಹುದು.

ಭಾರತದಲ್ಲಿ ನಿಯಮಿತ ಮಟ್ಟದ ಸ್ವಾಯತ್ತತೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ನಿಯಂತ್ರಕ ಸಂಸ್ಥೆ ನಿಜವಾದ ನಿಯಂತ್ರಕವಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಮತ್ತು ಡೇಟಾ ನಿಯಂತ್ರಣ ನಡುವಿನ ರೇಖೆ ಸಣ್ಣದು. ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಭದ್ರತೆ ಎಂಬ ಪದದ ವ್ಯಾಪ್ತಿ ದೊಡ್ಡದು.

ಭಾರತ ಡಿಜಿಟಲ್ ಆರ್ಥಿಕತೆಯಲ್ಲಿ ವೇಗವಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದೆ. ಯುಪಿಐ, ಫಿನ್‌ಟೆಕ್, ಇ-ಕಾಮರ್ಸ್, ವಿದೇಶಿ ಹೂಡಿಕೆದಾರರು ಬಲವಾದ ಡೇಟಾ ಕಾನೂನು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ. ಜಿಡಿಪಿಆರ್ ಮಟ್ಟದ ಕಾನೂನು ಜಾಗತಿಕ ವ್ಯಾಪಾರಕ್ಕೆ ಅನುಕೂಲ.

ಹೀಗಾಗಿ ಡಿಪಿಡಿಪಿ ಕಾಯ್ದೆ ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ಅಗತ್ಯ. ಆದರೆ ಸರಳೀಕೃತ ವ್ಯವಹಾರ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಾಗರಿಕರ ಹಕ್ಕುಗಳನ್ನು ದುರ್ಬಲಗೊಳಿಸಬಾರದು. ಇದೇ ಕಾಯ್ದೆ ಮಕ್ಕಳ ಡೇಟಾ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ವಿಶೇಷ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ವಯಸ್ಸಿನ ಪರಿಶೀಲನೆ, ಪೋಷಕರ ಅನುಮತಿ, ಆನ್‌ಲೈನ್ ಶಿಕ್ಷಣ ವೇದಿಕೆಗಳ ಪಾತ್ರ ಸೇರಿದಂತೆ ಎಲ್ಲವೂ ಸಂಕೀರ್ಣತೆಯಿಂದ ಕೂಡಿವೆ. ಮಕ್ಕಳ ಡೇಟಾ ಜಾಹೀರಾತು, ಗೇಮಿಂಗ್, ಸೋಶಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾದಲ್ಲಿ ದುರ್ಬಳಕೆ ಆಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಹೆಚ್ಚು.

ವೈಯಕ್ತಿಕ ದತ್ತಾಂಶ ಕಾಯಿದೆ- 2023 ಭಾರತಕ್ಕೆ ಅಗತ್ಯವಿತ್ತು. ಸರ್ಕಾರ ನಿಜವಾದ ರಕ್ಷಕನಾಗಿರಬೇಕೆಂದರೆ; ಸ್ವತಂತ್ರ ನಿಯಂತ್ರಣ ಮಂಡಳಿ, ಕಠಿಣ ಪಾರದರ್ಶಕತಾ ಮಾನ ದಂಡಗಳು, ನ್ಯಾಯಾಂಗ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಣೆ, ಸ್ಪಷ್ಟ ಮತ್ತು ಸೀಮಿತ ವಿನಾಯಿತಿಗಳು ಸರಿಯಾಗಿ ಪಾಲನೆಯಲ್ಲಿರಬೇಕು. ಗೌಪ್ಯತೆ ಕೇವಲ ವೈಯಕ್ತಿಕ ವಿಷಯವಲ್ಲ; ಅದು ಪ್ರಜಾಸತ್ತಾತ್ಮಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಹೃದಯ.

ಡೇಟಾವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವವನೇ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾಗರಿಕರ ಡೇಟಾ ಮೇಲೆ ನಾಗರಿಕರೇ ಸ್ವಾಮ್ಯ ಹೊಂದುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಬೇಕು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ನಾಳೆಯ ಭಾರತ ಡಿಜಿಟಲ್ ಗಣರಾಜ್ಯವಲ್ಲ; ಡಿಜಿಟಲ್ ನಿಗಾವಳಿ ರಾಜ್ಯವಾಗುವ ಅಪಾಯವಿದೆ.